Openbare veiligheid!

Hoe zo’n open boek ben je? Veel mensen zeggen wel open te zijn, maar eigenlijk zitten er veel achterdeuren. Trouwens de vraag is of je wel werkelijk open moet zijn?

Zelf geloof ik in transparantie, maar tegelijk is het de vraag of dat ook het zelfde is als alles er maar uitgooien en delen met iedereen.

Ik geloof dat het goed is te delen, maar tegelijk daarbij in ogenschouw te nemen dat niet iedereen alles hoeft te weten over jou en wat er allemaal is gebeurd en waarom.

Transparantie is volgens mij iets geheel anders. Transparantie is wat je ziet. Je kunt door glad kijken naar de inhoud van de fles. De kleur kun je zien, maar daarmee ken je de smaak nog niet.

Het is als een ruit. Je kunt door de ruit naar binnen kijken, je ziet de mensen die er leven, wat er zoal gebeurt als je zou staan gluren, maar je kan de gesprekken niet volgen. De sfeer niet direct proeven. De warmte niet ervaren.

Transparantie is mi dus gewoon jezelf zijn, je doet je niet anders voor, maar niet iedereen hoeft alles te weten. Alles is ook erg veel. Je kan er voor kiezen om zo nu en dam te delen met mensen. Mensen die niet voor de ramen staan, maar binnen mogen komen. Die de sfeer, de inhoud geproefd hebben en durven vragen naar het recept. Naar wie je bent. Die oprecht geïnteresseerd is.

God is in je geïnteresseerd. hij weet alles al van je, maar doet er niet direct iets mee als je niet wil. David , de man die goliath versloeg, was een eigenzinnig type. Iemand waar ik in bepaalde opzichten op lijk. hij had het verlangen god te dienen. Dat kon iedereen zien. Ondanks dat maakte hij fouten. Die werden soms gezien en soms waren die verborgen, maar David gooide zijn leven open. Niet open naar alles en iedereen, maar wel naar God.

Hieronder kun je dat lezen:

GOD, investigate my life; get all the facts firsthand. I’m an open book to you; even from a distance, you know what I’m thinking. You know when I leave and when I get back; I’m never out of your sight. You know everything I’m going to say before I start the first sentence. I look behind me and you’re there, then up ahead and you’re there, too— your reassuring presence, coming and going. This is too much, too wonderful— I can’t take it all in! (‭Psalm‬ ‭139‬:‭1-6‬ MSG)

Het mooie is, is dat God en David een relatie hadden. Dat blijkt hieruit. Hoe dieper de relatie hoe meer er gedeeld kan worden. Hoewel in sommige relaties bepaalde zaken wellicht nooit aan bod meer hoeven te komen. Niet omdat ze onbelangrijk zijn, maar omdat men elkaar accepteert zoals men is. God accepteert ons zoals we zijn en accepteert ons met onze fouten en gebreken. Vanuit die liefde en relatie wordt alles openbaar in veiligheid. Prachtig wat mij betreft.

Advertenties

Het gevecht

Ik las zojuist psalm 46 in de message. Een vrije versie vam de Bijbel zeg maar. Erg mooi hoe sommige dingen verteld worden.

God is a safe place to hide, ready to help when we need him. We stand fearless at the cliff-edge of doom, courageous in seastorm and earthquake, Before the rush and roar of oceans, the tremors that shift mountains. Jacob-wrestling God fights for us, GOD -of-Angel-Armies protects us. (‭Psalm‬ ‭46‬:‭1-3‬ MSG)

Wat kan het leven soms hard zijn. Sommige mensen maken de meest heftige dingen mee. Ik moet denken aan vreselijke dingen die ik gehoord heb van mensen die ik in mijn nabije kring ken.

Ik geloof dat iedereen wel zware dingen in zijn leven kent, maar sommige mensen lijken veel meer tegenslag mee te maken als anderen.

Persoonlijk ben ik nogal een opstandig type. Iemand met een redelijk kort lontje. Wanneer ik lees over een veilige plek om te schuilen begint bij mij soms iets te kriebelen.
Ik bedoel dat ik niet denk aan schuilen, maar liever vol de beuk er in zou willen gooien. Wanneer me dat niet lukt en ik moe ben van de strijd en alles zinloos lijkt zoek ik God en vraag Hem om er eens flink doorheen te beuken met Zijn kracht. Maar eigenlijk doet Hij dat nooit. Nooit op mijn manier.

God doet het op Zijn manier. Hij heeft het niet nodig zich te bewijzen. Zijn kracht is wijd en zijd bekend. Een ieder die werkelijk intelligent is , weet dat er een Hogere macht is die alles in Zijn hand heeft. Het rollen van de donder, het schitteren van de sterren in het wijde heelal, de grootheid van kleine diertjes die we met het oog soms nauwelijks kunnen zien soms, prachtige kleuren en dan nog de samenstellingen van soorten, gedrag, de pracht en praal, stromend water, mooie geluiden, klanken, een baby, jij…!

Jacob vocht met God. Hield er een stijf been aan over. Jacob vocht, maar won het niet. Natuurlijk niet! Hoe zou Hij kunnen winnen. God heeft het gevecht niet nodig om te laten zien hoe sterk Hij is. Hij is als een leeuw die je kan verslinden, maar Het is genoeg als Hij zich laat horen.

Het ligt niet in Zijn aard om te vechten met wie Hij liefheeft. Jacob vocht, God niet echt. Anders was het met Jacob anders afgelopen. Niet slechts zijn heup zou geraakt zijn, maar Hij zou het niet overleeft hebben.

Ik weet niet hoe het jou vergaat, maar ik vecht regelmatig met God. ik ben het niet altijd eens met Hem. Soms moet ik het in de strijd ondervinden en raak ik geblesseerd. Niet Gods schuld, vaak mijn eigenwijze benadering.

Beter om de rust te zoeken. Te schuilen en van daaruit in alle vrijmoedigheid op te staan. Uitgerust voor de strijd. Wat er ook op ons af komt God is er bij met zijn hemelse legermachten overwint Hij altijd!

Boven de problemen staan

Mattheüs 14:22-33

Iedereen loopt tegen bepaalde zaken aan in zijn leven. Iedereen wordt beproefd.

God laat de zon opgaan voor iedereen en ook iedereen heeft beproevingen in zijn leven. Ongelovig en gelovig. Dus denk niet dat wanneer je gelovig bent je nooit iets zal overkomen.

Het verschil zit niet on het feit of iemand nu gelovig of ongelovig is wat problemen betreft. Het gaat er om , hoe gaan we om met deze zaken.

Problemen zullen er altijd zijn, maar hoe kunnen we sterk zijn? Groeien in alle omstandigheden? Durf je God hierin toe te laten?

God wil ons veranderen. Wanneer we Jezus ontmoeten veranderd ons leven, tenminste wanneer we het toelaten.

Vaak zijn we als Petrus. We zeggen te vertrouwen, maar wanneer het er op aan komt geloof je dan nog werkelijk?

Wie of wat heeft de controle in je leven? Soms moeten we juist in situaties die uitzichtloos zijn , ons overgeven. Je mag op God vertrouwen. Dan zul je ontdekken dat we ondanks de oncontroleerbare situaties toch nog in controle zijn omdat we weten dat God in controle is.

We mogen Gods woord in ons leven laten groeien. Zonder ons met God in te laten zullen we hem niet nooit werkelijk leren kennen.

Ons leven met God , in Jezus, kan pas effectief zijn wanneer we Zijn invloed toe laten in ons leven.

De wereld heeft honger en dorst naar Gods liefde, maar wij zullen zelf moeten opstaan. Dwars door alle moeite heen. Boven de problemen staan door een te zijn met andere gelovigen.

Wanneer we niet vertrouwen overspoelen ons de gedachten van verlies en nederlaag . We zullen zinken net als Petrus.

Zijn we voorbereid? Misschien was Petrus niet voorbereid, toch stapte hij driest de boot uit. Was het hier een kwestie van weinig geloof? Nee! Petrus geloof was klein wellicht, maar het was niet het ongeloof van Petrus wat hem deed zinken. Het was de twijfel die hem deed zinken.

Het gaat niet om de situatie, maar is ons hart op Hem gericht. Er is een plan. Jij maakt daar deel van uit.

Er is controle al lijkt dat niet altijd zo. Gods gebruikt ons zelfs(juist) in onze zwakheid. Laten we opstaan in de kleine dingen en doen waartoe God ons roept.

We hoeven niet te twijfelen dat God out of controle is.

Misschien ervaar je je situatie als hopeloos.
God zal er altijd zijn!
Hij zal ons niet in de steek laten. Ons de hand toesteken.

Zonder hoop zullen we uitgeput raken, maar we mogen op Jezus bouwen.

De wind ging liggen toen jezus, samen met Petrus, weer in de boot stapten. Jezus haalt ons uit de situatie en brengt ons weer in de rust.

Efez 6:10
Wordt sterk door een met de here te zijn en zijn grote kracht in u te laten werken.

Als we de strijd aangaan zullen we ons moeten kleden met de juiste kleding.

Laten we klaar staan in de strijd. Er kunnen grote dingen gebeuren als we voorbereid zijn. Ben je (voor)bereid?

10 of 100%?

Anannias staat beeld voor iemand die onoprecht was. Lees handelingen 5 maar eens.

Eigenlijk was Anannias iemand die niet alleen alles had verkocht, maar had zich ook aangesloten bij de sekte van die tijd die zich christenen gingen noemen.

Eigenlijk ging hij best ver voor zijn overtuiging. Hij had ontdekt wie Jezus was schijnbaar. Hij had het belang van onderlinge gemeenschap ontdekt.

Eerlijk gezegd zou annanias tegenwoordig in de kerk geëerd en geprezen zijn om way hij gaf en hoe hij zijn huis opofferde voor het evangelie . Destijds was dat misschien ook al zo, dat weet ik niet.

Ik moet bij dit verhaal denken aan de offergaven. Hoeveel geven wij aan God? Ik doel daarbij niet enkel financieel, maar ook qua leven. Als er in de gemeente gesproken wordt over tienden geven dan hebben de meeste mensen een excuus om minder tr geven.

Je tienden. Is dat tien procent? Ik denk het wel, maar ik denk niet dat het gaat om de vraag om tien procent te geven. De vraag is wat geef je en waarom doe je het. Wat is je hartsgesteldheid daar bij.

God heeft jouw tien procent niet nodig. Heen cent heeft hij van je nodig. Toch wordt er gesproken over tienden. 10% van wat je hebt mag je teruggeven aan God. Klinkt mooi en tegelijk lastig nietwaar?

Anannias gaf een deel van de verkoop van zijn huis. Ik ga er van uit dat dit een redelijke som held was. Duidelijk een flink bedrag en toch was het niet goed. Niet vanwege de hoeveelheid, maar vanwege de motivatie.

Hoe is jou motivatie om te geven? Niet hoeveel je geeft, maar wat geef je waarom aan wie? De tienden wordt tegenwoordig in verband gebracht met de collectezak in de kerk. Misschien doe je ook nog een bijdrage omdat je lid bent van de kerk, maar wees eens eerlijk waarvoor geef je het?

Annanias wilde schijnbaar ergens bij horen, maar wilde ook nog zijn eigen deel doen/hebben. Hij wilde eigenlijk niet zijn hele leven in handen van God leggen en Jezus volgen.

Is dit niet wat de kerk kapot lijkt te maken? Ik geloof dat de ware kerk nooit verkoren gaat. Maar dat veel mensen niet meer werkelijk voor God gaan. Ze zijn niet meer bereid om alles te geven maar leven on twee werelden.

De vraag is zijn we bereid ons leven te geven voor de ander? Jezus deed het! Wij navolgers van Hem kunnen dat ook! We hoeven niet fysiek te sterven, maar geestelijk wel. Ons oude leven opgeven. Een nieuw leven geven. Nieuw testamentisch is hey geven van tienden wellicht een issue om over na te denken, maar ik geloof dat het niet te dien is om jouw tien procent, maar om hoe je met dingen omgaat. Geef je leven en alles wat daarin is.

Eigenlijk zie je dat Jezus door de Geest ons oproept om alles te geven. Hoezo tienden? Hoeveel van je inzet geef jij? Hoeveel van je verdienste geef jij? Hoeveel van de zegen geef jij?

Ik denk dat je daarin praktisch mag zijn. Open je deur voor iemand die arm is en geef hem een goede maaltijd. Open je huis voor wie er geen heeft. Geef je hart aan hen die zonder liefde zijn opgegroeid. Open je leven voor heb die eigenlijk nooit een leven hebben gehad.

Ben je een navolger/ discipel? Fan zou dit zichtbaar moeten zijn in je leven. Ik zelf heb nog wat werk te doen voor ik er bij neerval. Laat ons hart en leven niet gericht zijn op onszelf, maar op het Koninkrijk van God. Uitdelen van je zegeningen hoort daar zeker bij. Geen 10% maar de volle 100%.

Jouw eigen pakkie an!

Vandaag gesprek gehad met aantal mensen. Wat is het mooi om met mensen van verschillende pluimage om te kunnen gaan. En toch… Doe mij de mannen van de straat.

Waarom zeg ik dat? Veel mensen met wie het redelijk goed gaat zullen vooral van zich af kijken. Maw, hoe beter je leven op orde is, des te moeilijker het is om naar je eigen aandeel te kijken in fouten, issues, situaties,conflicten etc…

De mannen met wie ik werk hebben levensbeheersende problematiek. Hun levens liggen soms finaal over de kop. De vraag is meestal niet een schuldvraag. Ze zullen al heel gauw de schuld bij zichzelf zoeken.

De vraag waarover ik nadenk is: zou het niet zo zijn dat de meeste problemen in ons leven niet door anderen zijn ontstaan, maar vooral onze eigen schuld is?

Ik geloof dat foto’s zo is. Gemakkelijk anderen de schuld te geven, maar wat nu als we onze trots eens opzij zouden zetten? Wat nu als we eens heel eerlijk naar de situatie zouden kijken, wat had dan anders gekund?

Ik geloof dat wanneer mensen regie zouden nemen in veel zaken van hun leven en ook zichzelf eens zouden onderzoeken op wat hun eigen fouten waren, wellicht dat helder zou worden dat misschien wel 90% van de issues eigen schuld was.

Het gaat er nu even niet om of anderen niet een fout zouden hebben gemaakt, maar om hoe men met de fout is omgegaan. Stel dat jij een fout gemaakt hebt, dan is dat menselijk, niet leuk, maar wanneer ik er op zou reageren met agressie, dam ligt de fout an sich niet bij mij, maar wel hoe er mee om gegaan is en wordt de issue niet kleiner, maar extra groot.

Wat ik opmerk is dat mensen wiens leven er aardig goed uit zien , dat juist hier zaken buiten zichzelf gelegd worden. Mensen die werkelijk Soms iets is aangedaan vaak juist tegenovergesteld reageren. Het is mijn schuld, ik wad fout, ik ben verkeerd…

Ik geloof dat het anders zou moeten zijn. Ik denk aan het verhaal van de balk en de splinter. Misschien dat we zouden willen leren hoe nu werkelijk met zalen om te gaan? Laten we ons aandeel in zaken eens bekijken. Ik bedoel.., als je ruzie hebt…kijk eens naar je eigen pakkie an. En als je iets is aangedaan, in hoeverre heb je over je grens laten gaan.

Geen makkelijke manier van kijken. Niet bedoeld om je zelf de schuld van dingen te geven, maar om te ontdekken dat je ook een aandeel hebt in zaken. Niet in alles misschien, maar wellicht toch meer als je dacht. Vooral wanneer je nadenkt over hoe je na de fout van de ander richting jou, met de situatie bent om gegaan.

Laat de fout bij de ander, maar stel grenzen. Gezonde grenzen dan wel. De vraag is dan wellicht; hoe stel ik gezonde grenzen?