Maand: november 2014

Laat Hem doen wat Hij wil!

De tijd voor kerst. De tijd van de vervulling van de belofte. De Messias is gekomen. De Redder, verlosser. We zijn zo enorm gezegend met de geboorte van het kindje Jezus. Veel meer dan we maar kunnen beseffen. ( Jesaja 40:2)

Veelal denken we aan een kerstboom, het eten en de gezelligheid. Het kindje in de kribbe als iets onschuldigs en liefs. De eerste zaken zijn sfeer bepalers. Iets wat wij rondom kerst gecreëerd hebben.

Toch geloof ik dat het kindje onschuldig en lief was. Teder, puur, naakt. Afbeelding van God in een klein wezentje. Wie ooit een pasgeboren baby in zijn handen hield herkent de schoonheid, de puurheid, het kwetsbare en de waarde van Leven.

Jezus kwam en is gekomen. Geboren uit een maagd. Wonderlijk. Nog wonderlijker dan een kind an sich al is. En Gods kracht werd in Hem geopenbaard. zijn geboorte was al fenomenaal in grootsheid, maar ook in zijn verdere leven zien we hoe Jezus zich toonde als Gods eigen zoon.

Jezus kwam als kindje puur en kwetsbaar, maar bleef dit dwars door als heen. Hoewel hij alle macht van de wereld had, gebruikte Hij deze niet om zich te bewijzen. Geen vertoon gewoon Jezus. Hoewel er wonderen gebeurden ging het Jezus daar niet om. Hij zoekt mensen die Hem liefhebben in alle zwakte.

Liefhebben is geen zwakte, maar een kracht door Hem. Waar we leren puur te zijn, echt te zijn, daar gebeuren wonderen. Waar liefde wordt getoond, gegeven , uitgedeeld daar is Hij aanwezig door Zijn Geest.

We zien vaak het kindje, puur en lief. We worden geraakt door de schoonheid. Maar beseffen we hoe kwetsbaar Hij is geworden? Hoe kwetsbaar zijn wij? Durven we het te zijn? Immers: niet door kracht, noch door geweld, maar door de Geest van de Heer.(zacharia 4:6)

We zien terug in het Woord van God dat God werkt door alle zwakheden heen. God laat grote en machtige zaken zien. Alle eeuwen door, maar Hij gebruikt daarvoor de zwakke, de arme, de onaanzienlijke. Immers Gods kracht is niet gebaseerd zijn op onze inzichten en wijsheden. (1 korintiers 2:5) Gelukkig maar!

God zoekt de kleinste, de afgekeurde, de afgewezen en gebruikte, de zwakke, de treurende, … De kinderen in geloof. Durven we kwetsbaar te worden als Hij. Mensen vonden de baby wel lief, maar een volwassene die de waarheid zegt? Die niets fout doet? Die puur is?

Maria zei: de Here mag met me doen wat Hij wil en ze kreeg een zware last, maar ook de eer Jezus moeder te mogen zijn. (Lucas1:38)
Wat als wij zouden zeggen Heer doe met mij wat U wil? Wellicht een zware last, maar welk een eer zouden we ontvangen? We zullen kinderen van Hem genoemd worden. We zullen ons doel en identiteit ontdekken.

IMG_1478.JPG

Gelukkig alles verloren!

Wat is nu geluk? Geluk is, zo schrijft Brene Brown , waarschijnlijk de moeilijkste emotie om werkelijk te voelen. waarom? Omdat het wanneer we het bereiken ons vermogen om kwetsbaarheid verliezen. Het wordt als het ware iets wat we met wantrouwen gaan benaderen. Er treed, wanneer we geluk gevonden lijken te hebben, een soort van verschuiving op en uiteindelijk snakken we ahw opnieuw naar meer geluk in ons leven. (Vrij weergegeven door mij, vanuit het boek: de kracht van kwetsbaarheid)

Wanneer we gelukkig zijn willen we dat geluk vasthouden. We koesteren het als het ware. Echter wanneer we geluk gaan koesteren worden we ban voor wat ons, onze geliefden , wat we hebben beschadigd raken of ons worden ontnomen. Je bent blij met wat je hebt en wil het graag bewaren, veilig stellen, opsluiten, maar daarmee wordt het geluk in een hoek gestopt waar ze niet past. Ze kwijnt weg omdat we niet langer kwetsbaar durven zijn uit angst geluk te verliezen.

Je hebt prachtige kinderen van God gekregen, maar de angst ze te verliezen staat in de weg om werkelijk te genieten van hun aanwezigheid. Je wil ze het liefst binnen houden en beschermen voor de grote boze buitenwereld. Angst neemt langzaam maar zeker de plaats in van geluk.

Je bent blij met wat je hebt en wil het graag bewaren, veilig stellen, opsluiten, maar daarmee wordt het geluk in een hoek gestopt waar ze niet past. Ze kwijnt weg omdat we niet langer kwetsbaar durven zijn uit angst geluk te verliezen.

Of je hebt een geweldige baan. Je droombaan plotseling is er een reorganisatie en je vraagt je af wat voor rol je hebt en of die rol wel zal passen. Je gaat functioneren op een andere manier en vergeet waarvoor je geroepen bent.

Zomaar wat voorbeelden die ik uit eigen ervaring heb. Ben ik niet gelukkig? Gelukkig wel. Ik kan genieten van mooie zaken in mijn leven. Een prachtige vrouw en de allermooiste kinderen. Een prachtige baan etc…

Maar wat is nu wat gelukkig maakt? Ik heb behoorlijk wat meegemaakt in mijn leven. Zaken die me mede gemaakt hebben tot de persoon die ik ben. Ik heb ontdekt dat telkens wanneer ik geluk probeer te claimen en vast te houden, God daar totaal andere ideeën over heeft.

Ik heb ontdekt dat niet slechts de mooie momenten in het leven zoals verliefdheid, geboorte van je kinderen , promotie, veel geld, een mooi huis, je gelukkig maken. Het zijn juist de moeilijke zaken in het leven waarbij we diep verdrietig waren het leven bijzonder maken.

Wanneer we mensen verliezen bijvoorbeeld is geen geluk an sich, maar hoe we daar met behulp van vrienden uit zijn gekomen bijvoorbeeld geeft diepe innerlijke rust, vrede, …. Geluk. De grootste moeiten van mijn leven. Heb ik overwonnen door kwetsbaar te durven zijn. Daar waren familie en vrienden, daar was God heel dichtbij. Ik zou zeggen open je ogen, je hart voor kwetsbaarheid.

IMG_0641.JPG

Genoeg of voldoende

Veel mensen zijn niet echt overtuigd dat wie ze zijn genoeg is. Men schaamt zich vooral over hun tekortkomingen inplaats van genoeg communiceren ze eigenlijk dat ze niet genoeg zijn. Wanneer je iemand zou vragen hoe ze in het leven staan zal het antwoord vaak zoiets zijn van: ” ik doe het allemaal wel redelijk” of zoals iemand me ooit eens zei: “het wordt nooit een tien”.

Ik geloof dat een gezond gevoel van eigenwaarde van belang is. Je mag er zijn. Hoewel we wellicht gek aangekeken zullen worden wanneer we tevreden zijn met hoe we er uitzien, hoe we leven, wat we doen etc… Het is immers nogal een soort van in de mode😜 om te zeggen dat je ontevreden bent met je lijf, de baan die je hebt, of je manier van leven.

De maatschappij wil ons doen geloven dat wanneer we noet voldoen aan het beeld in de media geprojecteerd we niet genoeg zijn en derhalve van alles nodig hebben. Smeersels, luchtjes, opleidingen, geld, etc…

Maar wanneer je durft te zeggen. Dat je. Genoeg hebt en bent geef je daarmee aan dat je andere grenzen hanteert. Niet die van de ander, maar je eigen. Het is genoeg om jezelf te zijn, je open te stellen en risico’s te nemen en je zelf te laten zien. Daarmee ben je authentiek en kwetsbaar, maar ook betrokken met anderen en je zelf.

Ik geloof dat God van ons verlangt om kwetsbaar te durven zijn. Je hart te laten zien. In de kerk zie ik weinig ruimte om kwetsbaar te kunnen zijn. Dat is een uitgangspunt waar ik moeite mee heb. Echter ik kan dat van anderen verwachten, maar Joe kwetsbaar ben ik in deze?

Jezus is het toonbeeld van kwetsbaarheid. Hij leert ons dat Hij genoeg is. Dat wij genoeg zijn wanneer we Hem toelaten in ons leven. Dat we geliefd zijn door de Vader. Wanneer ons gevoel en instinct ons afwijst verteld Hij ons door de Heilige Geest dat we bij Hem horen. Dat wij bijzonder zijn.

Wanneer we Jezus omarmen, omarmen we als het ware ook kwetsbaarheid. Tegelijk is kwetsbaarheid niet iets van zwakte, maar een kracht. We kunnen onszelf zijn. Onze plek innemen en hoeven niet bang te zijn om door de mand te vallen. Omdat we geen rol meer spelen. Wat de ander zegt of doet om ons af te wijzen kan lastig zijn, maar we hebben een vaste basis van liefde en acceptatie in ons leven waarop we terug kunnen vallen, namelijk God zelf.

IMG_1431.JPG

Kwetsbaarheid toelaten en vriendschap sluiten.

Mensen wapenen zich op alle mogelijke manieren tegen kwetsbaarheid. Althans ze willen niet gezien worden in hun kwetsbaarheid.

Het tegenstrijdige hierin is dat we juist graag het kwetsbare van de ander willen zien.

Ik ben 45 en gebruik nog altijd een arsenaal aan beschermingsmechanismen om mijzelf te beschermen tegen afwijzing en teleurstelling. Wie herkent dit niet?

Inmiddels vele studies verder en enorm gegroeid op gebied van identiteit, relaties, emoties etc… Toch ga ook ik gemakkelijk in de defensieve houding om niet geconfronteerd te worden met mijn eigen onhandig gedrag soms.

Wat is het gemakkelijk om naar de kwetsbaarheid van anderen te kijken en deze een etiketje te geven. Dit doen we eigenlijk allemaal. We kijken naar anderen en zien waar ze niet goed dan wel slecht in functioneren.

Echter wanneer we iemand beoordelen, dat is wat er feitelijk gebeurt kijken we welk label/ etiket we op iemand kunnen plakken waarbij we iemand ergens in een categorie kunnen plaatsen als zijnde geschikt of ongeschikt om mee om te gaan in bepaalde situaties.

Eigenlijk schrijven we op die manier al gauw de kwetsbare groep af. Terwijl juist deze groep zoveel meer te brengen heeft. Immers een kwetsbaar persoon heeft veelal meer behoefte aan vriendschap of althans staat er duidelijk meet voor open.

Echter we willen als mens niet geïdentificeerd worden met kwetsbaarheid uit angst voor afwijzing, teleurstelling, schaamte, kritiek.

Wat ons echter op het eerste oog sterk lijkt is echter veelal niet zo sterk. Zij doen net als wij ook beoordelen. Ze zoeken wederom de sterksten uit en om sterker te lijken meten ze zich af aan anderen.

Wanneer we ons afmeten aan anderen komen we echter op de koffie. De ander lijkt wellicht sterk of zwak gezien onze persoonlijke maatstaf, maar deze maatstaf is niet correct.

Wij kennen niet het hart, nog wat ooit in de levens van mensen heeft afgespeeld. Net als dat men dat van jou niet direct kent. Kwetsbaarheid laat echter zien met wie je te maken hebt.

Dus wil je een open en eerlijke relatie is kwetsbaarheid iets om te overwegen. Niet om de meest kwetsbare direct te zoeken, maar wel om deze binnen te laten . In het hart toe te laten . Dit vraagt echter ook kwetsbaarheid.

Iemand toelaten betekent je openstellen en toelaten. Gemakkelijker is niemand toelaten. Maar desalniettemin geeft dit niet wat we werkelijk verlangen.

IMG_1472.JPG

Geduld leren in beproeving.

Nav Jacobus 1

IMG_1433.JPG
Sommige mensen weten een bepaalde snaar in je leven te raken. In ieder geval bij mij. Heel lang kan ik me beheersen, maar op een gegeven moment is ieder woord, elke opmerking een irritatie en vliegen opmerkingen me naar de keel omdat ik er geen positiviteit meer uit kan halen.

Wat kan ik hier dan mee? Wat moet ik doen?Het is verleiding, beproeving. Hoe hier mee om te gaan? We moeten er eigenlijk blij mee zijn staat er Jacobus. Blij omdat we er geduld van kunnen leren.

Ik heb daar wel moeite mee. Ik besef dat ik weinig geduld heb en nu moet ik nog blij zijn ook met deze ‘ kans’?

Vers 4 zegt dat als we uit zulke situaties iets kunnen leren. Er sterker uitkomen. We groeien van de verleidingen, de moeilijkheden, de beproevingen die op ons pad komen.

Ik geloof dat we ons niet in de greep moeten laten nemen

We worden sterker van de situatie waar we inzitten wanneer we deze goed doorstaan. Als we de situatie niet goed kunnen overzien, inschatten of aankunnen vraag God wat Hij van je verwacht.

God neemt het ons niet kwalijk als we moeite hebben en geeft ons advies hoe met bepaalde zaken, mensen , beproevingen om te gaan.

Vaak blijven we hangen in een onzekere houding. We proberen de confrontatie te mijden. We willen geen conflicten, geen issues. We proberen te omzeilen wat er op ons pad komt. Moeten we dan maar aanvallen en de verleidende factor verwijderen, opruimen, wegjagen?

Ik geloof het niet. Ik geloof dat we ons niet in de greep moeten laten nemen om hier überhaupt mee bezig te zijn. Het is goed om dicht bij God, zijn woord , te blijven. In kalmte, de rust die hij ons geeft in zaken en beslissingen maken ons rijk.

Het gaat dan niet om geld of goed, maar om wat we geleerd hebben. In alles Hem te zoeken en vanuit Hem ons leven invullen. Niet meer ik maar Christus leeft in mij.

Ware wijsheid komt ons in Christus tegemoet. Dit is zonder twijfel de grote waarheid waaraan we mogen vasthouden. De rots. Het fundament om op te bouwen elk moment van ons leven.

Liefde huilt – Brene Brown zet me aan het denken over liefde en kwetsbaarheid

Heb aantal boeken van brene Brown gelezen en vind haar benadering geweldig. Vanuit kwetsbaarheid kwetsbaarheid bespreken en bekend maken. Ik reblog eigenlijk nooit, maar vanwege een aantal blogs die ik al had geschreven over kwetsbaarheid waarbij brene als bron gebruikt is nu toch maar een reblog.

VRIJSPRAAK

Brene BrownVandaag zag ik op Facebook een filmpje voorbij komen dat door Jos Strengholt werd gedeeld. Het gaat om een Amerikaanse sociale wetenschapper, Brene Brown, die de weg naar de kerk en het christelijk geloof heeft ‘teruggevonden’. Ik keek naar dat filmpje – je kunt het hier zien – en dacht: maar ik heb deze vrouw eerder gezien en gehoord! Toen viel het muntje.

View original post 247 woorden meer

Neem je verantwoordelijkheid!

Wat is het met de mens dat hij altijd maar op de grens wil wandelen.

Ik denk even aan die ene regel die God de mens stelde. Eet niet van die ene boom. Eva deed dit toch en Adam volgde haar daarin.

Later in de geschiedenis zie je hoe God aan Mozes de tien geboden gaf. Tien zaken waaraan men zich mocht houden.

Wat is de mens halsstarrig dat ze vast wil houden aan datgene wat niet goed voor ze is.

In de tijd van Jezus waren daar de farizeeërs . Mannen die de regels van Mozes omzeilden door nog meer regels, wetten te creëeren om de tien geboden (oa) niet te breken.

Alle regels hoe goed bedoeld ook, door God gegeven of zelf bedacht hebben geen vrijheid gebracht waar men naar verlangde.

Wat is het met de mens dat ze altijd bezig is met de regel. Altijd kijkend naar wat allemaal niet mag inplaats van te genieten van de genade die God ons geeft.

Wat is de mens halsstarrig dat ze vast wil houden aan datgene wat niet goed voor ze is. Hoewel bijvoorbeeld het voor een verslaafde niet goed is om te drinken, blijft in het hoofd vaak de gedachte hangen en ook geprobeerd dat zo af en toe een pilsje moet kunnen.

Waarom niet gewoon verre blijven van de issues die slecht voor ons zijn?

Een sigaretje en we zijn weer snel de kettingrokers van weleer. Ook wanneer men beschadigd is op andere gebieden bijvoorbeeld op het gebied van relaties is het schijnbaar moeilijk om andere keuzes te maken dan men eerder heeft gemaakt.

Waarom niet gewoon verre blijven van de issues die slecht voor ons zijn? De regels al of niet geschreven die ons aangeven wat goed of niet goed is hoeven we niet perse op te zoeken toch?

Waarom niet duidelijk een keus maken om de regel te accepteren als waar. Wat nu als we duidelijk niet in de buurt willen komen en beseffen dat het goed is om gewoon de genade te accepteren van een leven vrij van dram, drugs , roken, niet meer te liegen, te bedriegen, afstand te nemen van mensen die ons beschadigen, ….

Wat nu als we zouden kiezen om werkelijk in waarheid te gaan wandelen in de vrijheid van een leven met God. Geen leugentjes meer om bestwil, niet meer dat ene biertje wat je zomaar onderuit haalt, je niet meer in de luren laten leggen door anderen. Waarom niet werkelijk een ander leven leiden met Jezus Christus?

Wat nu als we zouden kiezen om werkelijk in waarheid te gaan wandelen

Wellicht zeg je zoiets als: in de kerk zie je mensen zitten die allemaal dingen doen die niet mogen. Misschien zijn ze niet werkelijk vrij volgens jou. Daarmee ga je wederom op de grens zitten. Je zegt eigenlijk wat wil jij me nu zeggen, jij bent ook niet perfect.

Het klopt. Ik ben niet perfect. Er zal altijd iets blijven zitten wat zoekt naar Joe ga ik met zaken om. Daarmee leg jij echter de dingen buiten je zelf en geef je anderen en misschien mij de schuld van jouw misstappen en neem je niet de verantwoording over jou eigen leven.

Misschien moet je de Brief van Paulus aan de Romeinen eens lezen. Specifiek zou je hoofdstuk 6 eens kunnen lezen. De verzen 12 tot en met 15 spraken mij erg aan vandaag. 😊

IMG_1437.JPG

Lofzang voor de heer.

Psalm 95:1-2

Zo maar een tekst deze morgen. Omdat Hem alle eer toekomt. Moet even denken aan de preek van gisteren. Heeft me geraakt.

De voorganger sprak over de offers in de tempel. Wat een bedoening moet dat zijn geweest. Dieren, allemaal geslacht. Bloed , dood en dat in de tempel? Wat een stank, wat een smeerboel moet dat geweest zijn. Weerzinwekkend.

Het maakt me opnieuw bewust dat ons leven niet zomaar voor God gegeven kan worden. We denken vaak het wel aardig goed te doen, maar onze daden kunnen de prijs niet betalen voor wat on ons leven allemaal gaande is. Daar is dood voor nodig. Bloed moet vloeien.

Ik vind het weerzinwekkend en tegelijk begrijp ik het een beetje. Nieuw testamentisch is het eigenlijk niet anders. Bloed moet vloeien . Jezus stierf voor ons. Ons oude leven is vies goor en weerzinwekkend vanwege de stank die het voortbrengt vanuit onze eigen dingen.aar wanner we ons leven overgeven gebeurt er iets bijzonders. Een nieuw Leven wordt geboren . Een leven door Zijn Geest. Zoals Jezus opstond uit de dood, zo mogen ook wij leven met en in Hem.

Een lofzang waard.

IMG_1437.JPG

Braveheart als metroseksueel?

Hoe mannen reageren als ze in het nauw komen? De eerste reactie is al gauw met boosheid of ze sluiten zich volledig af.

De maatschappij vraagt van mannen dat ze niet bang zijn, angst tonen of kwetsbaar zijn. Schaamte betekent angst en dat betekent kwetsbaarheid.

Dus laten we zien wat we willen laten zien. Willen vrouwen een stuk kwetsbaarheid zien? Dan doen we dat op een manier die niet echt kwetsbaar is, maar spelen we een wat lievere rol. We laten niet zien wat we echt voelen en ervaren. Dat komt te dichtbij.

Weet je vrouwen hebben bepaalde beelden van hoe een kwetsbare man er uit zou kunnen zien. Een man met ontbloot bovenlijf en een baby in de armen. Is zo’n plaatje die je regelmatig ziet. Ook heb je het idee van de metroseksuele man, of de Huiman.

Ik wil niet aan dat beeld voldoen en het hoort mi ook niet bij ons mannen. We zijn wie we zijn. Onze opvoeding, ervaringen maken ons tot wie we zijn. Kom je te dicht bij doen we stoer door of een grote mond te trekken of we houden onze mond.

We zijn vooral hard voor anderen en onszelf. We meten ons af en proberen onszelf te presenteren als sterk en dapper. We willen niet in beeld komen als zwak, breekbaar.

We willen gezien en betiteld worden als mannen. Echte mannen. Dappere mannen. Braveheart. Rocky.We willen staan voor wie we zijn. Stoer, sterk, oprecht, daadkrachtig.

Braveheart_imp

In de praktijk verlangen we daar naar, maar zijn we ook gewoon onzeker. Onzeker over wat we doen, wat we zeggen, wat er komen gaat en of we niet door de mand vallen.

We verlangen ook gewoon naar relatie. Ik geloof dat kwetsbaarheid ook voor mannen belangrijk is. Zinder kwetsbaarheid is er immers nauwelijks ruimte om te leven. Te ademen, te groeien, te bloeien, liefde te ontvangen, onze plek te vinden of om zelf gevonden te worden.

Weet je mannen? Ik geloof dat er ruimte komt wanneer mannen werkelijk kwetsbaar durven zijn. Ik schrijf duidelijk kwetsbaar, miet dat ze watjes moeten zijn. Ik geloof dat kwetsbaarheid wellicht het meest moedige is wat een man kan doen. Hij neemt immers risico om door anderen afgewezen te worden .

Tegelijk is er zonder dit risico nauwelijks sprake van relatie. Misschien tijd om je relaties eens te evalueren? Wie is er nu werkelijk je vriend? Stel je zou hem je diepste geheim, je kwetsbaarheden laten zien ? Je zonde, je moeiten, je …

images (9)

Ik geloof dat relatie belangrijk is, beginnend in Relatie met God. Dan ontstaat er Leven, groei, vanuit onze kwetsbaarheid. Wanneer we ons openen naar God en weten dat Hij ons niet verlaat, is de stap onszelf te laten zien naar anderen gemakkelijker. We blijven staan omdat we weten geliefd te zijn, ook als anderen ons laten staan. god is met je. Hij strijd met ons mee.

 

Waarom zou ik nog kwetsbaar zijn?

Wat is levensveranderend? Ik geloof dat Jezus Christus levensveranderend is. Dit te benoemen maakt dat sommige mensen deze blogpost alvorens gezien houden. Immers veel mensen willen een ander leven, maar het benoemen van God, Jezus of de kerk maakt ze al afkerig om er over na te denken soms.

Laten we eerlijk zijn, gelovigen maken er soms ook wel een beetje een rommelpotje van. Vandaag in een gesprek nog even over gehad. Ik benoemde nog even dat het misschien in de kerk enerzijds gevoelig ligt tab mensen die er niet komen, maar anderzijds is de kerk wel de plaats waar mensen denken vertrouwd te zijn en waar men soms intieme zaken deelt. Zaken die gevoelig zijn en wanneer er iets gebeurd kan er dus ook iets beschadigd raken.

Ik geloof daar waar mensen werkelijk kwetsbaar, intiem zijn naar elkaar daar is de mogelijkheid om gekwetst te worden wellicht ook het meest aanwezig.

Je ziet veel beschadigde mensen tegenwoordig met als gevolg dat ze meer en meer op zichzelf komen te staan omdat ze niet meer werkelijk kwetsbaar durven zijn uit angst gekwetst te worden.

Het is overal merkbaar. Mensen trouwen niet meer , maar wonen samen omdat ze bang zijn te falen en nemen het zekere voor het onzekere, maar tegelijk is de drempel soms wellicht het niet meer werkelijk kwetsbaar durven zijn. Niet meer durven omdat ze bang zijn verlaten te worden en derhalve bouwen ze een veilige modus in.

Ook vriendschappen zijn in deze tijd van secularisatie erg lastig. We willen graag mensen om ons heen, maar durven we nog werkelijk diep met iemand te gaan? Gaat het nog ergens over? Durven we werkelijk ons hart te laten zien! Ik denk dat vriendschappen tegenwoordig schaars zijn. Facebook en andere sociale media lijken relaties van de nieuwe tijd te zijn. Echt contact word mi steeds lastiger.

In de kerk proberen we met mensen in contact te komen, maar steeds vaker mist de gemeenschap zijn doel. We zien mensen zaken doen die niet passen bij wat verkondigd word. Kerkscheuringen zijn de orde van de dag. Wanneer er geen sprake is van scheuring spelen er wellicht andere zaken die ons afhouden van kwetsbaarheid. Is er nog ruimte voor ontmoeting? Worden we nog werkelijk gezien? En als we gezien worden, worden we dan al niet gauw op een bepaalde manier beoordeeld?

Ik geloof dat juist waar we het meest kwetsbaar zouden moeten zijn we ook de meeste schade kunnen oplopen. In onze gezinnen en relaties. Gemeenschappen zoals de kerk. Misschien schokt je deze uitspraken, maar ik geloof dat het waar is. Ik geloof echter ook dat we juist hier kwetsbaar moeten zijn.

Onze gezinnen en relaties, gemeenschappen en kerken zijn niet voor niets plaatsen waar we geraakt kunnen worden. We staan er immers ook open. In onze kwetsbare momenten kan er iets beschadigd worden idd. Waarom? Omdat juist dit de plaatsen zijn waar we gezien worden. Waar we geraakt kunnen worden, waar relaties zijn.

Weet je , vreemden kunnen allerlei zaken zeggen die ons niet of nauwelijks raken, maar waar we ons veilig voelen, waar we onszelf laten zien gebeurt er iets bijzonders. We worden geraakt. Pijnlijk soms, maar beter geraakt in relatie dan niet geraakt in eenzaamheid.

Jezus raakte voortdurend in conflict. Waarom? Hij wilde mensen raken. Hij kwam in contact met verschillende mensen. Soms toegewijde mensen die wilden doen wat Hij zei en soms met anderen die Hem niet moesten. Hij had altijd relatie voor ogen, maar in zijn kwetsbaarheid werd Hij afgeslacht, bruut vermoord. Kwetsbaarheid lijkt daarmee weinig zinvol in eerste instantie, maar weet je Zijn kwetsbaarheid bracht leven. Kwetsbaar zijn is nodig om in relatie te kunnen blijven.

Daar waar kwetsbaarheid verloren gaat lijkt leven niet meer de moeite waard. Daar worden muren gebouwd en krijgt relatie, liefde, vertrouwen, geloof, gemeenschap een andere betekenis. Relatie wordt dan samen zijn zonder elkaars diepst wezen werkelijk te kennen. Liefde krijgt de inhoud die slechts een gevoelswaarde uitdrukt en moet meer een levenslange verbintenis. Vertrouwen en geloof is slechts dat wat gezien en ervaren wordt zo lang het duurt. Gemeenschap is een club waar je bij hoort zo lang het gezellig is met elkaar.

Ik geloof in kwetsbaarheid. Ze is krachtig. Waar we niet meer kwetsbaar durven zijn worden relaties schaars. Worden wonden niet geheeld, is er geen ruimte voor andere zaken dan onze eigen zaken.

Heer maal mij kwetsbaar naar anderen in Jezus naam!

IMG_1420.JPG