Laat Hem doen wat Hij wil!

De tijd voor kerst. De tijd van de vervulling van de belofte. De Messias is gekomen. De Redder, verlosser. We zijn zo enorm gezegend met de geboorte van het kindje Jezus. Veel meer dan we maar kunnen beseffen. ( Jesaja 40:2)

Veelal denken we aan een kerstboom, het eten en de gezelligheid. Het kindje in de kribbe als iets onschuldigs en liefs. De eerste zaken zijn sfeer bepalers. Iets wat wij rondom kerst gecreëerd hebben.

Toch geloof ik dat het kindje onschuldig en lief was. Teder, puur, naakt. Afbeelding van God in een klein wezentje. Wie ooit een pasgeboren baby in zijn handen hield herkent de schoonheid, de puurheid, het kwetsbare en de waarde van Leven.

Jezus kwam en is gekomen. Geboren uit een maagd. Wonderlijk. Nog wonderlijker dan een kind an sich al is. En Gods kracht werd in Hem geopenbaard. zijn geboorte was al fenomenaal in grootsheid, maar ook in zijn verdere leven zien we hoe Jezus zich toonde als Gods eigen zoon.

Jezus kwam als kindje puur en kwetsbaar, maar bleef dit dwars door als heen. Hoewel hij alle macht van de wereld had, gebruikte Hij deze niet om zich te bewijzen. Geen vertoon gewoon Jezus. Hoewel er wonderen gebeurden ging het Jezus daar niet om. Hij zoekt mensen die Hem liefhebben in alle zwakte.

Liefhebben is geen zwakte, maar een kracht door Hem. Waar we leren puur te zijn, echt te zijn, daar gebeuren wonderen. Waar liefde wordt getoond, gegeven , uitgedeeld daar is Hij aanwezig door Zijn Geest.

We zien vaak het kindje, puur en lief. We worden geraakt door de schoonheid. Maar beseffen we hoe kwetsbaar Hij is geworden? Hoe kwetsbaar zijn wij? Durven we het te zijn? Immers: niet door kracht, noch door geweld, maar door de Geest van de Heer.(zacharia 4:6)

We zien terug in het Woord van God dat God werkt door alle zwakheden heen. God laat grote en machtige zaken zien. Alle eeuwen door, maar Hij gebruikt daarvoor de zwakke, de arme, de onaanzienlijke. Immers Gods kracht is niet gebaseerd zijn op onze inzichten en wijsheden. (1 korintiers 2:5) Gelukkig maar!

God zoekt de kleinste, de afgekeurde, de afgewezen en gebruikte, de zwakke, de treurende, … De kinderen in geloof. Durven we kwetsbaar te worden als Hij. Mensen vonden de baby wel lief, maar een volwassene die de waarheid zegt? Die niets fout doet? Die puur is?

Maria zei: de Here mag met me doen wat Hij wil en ze kreeg een zware last, maar ook de eer Jezus moeder te mogen zijn. (Lucas1:38)
Wat als wij zouden zeggen Heer doe met mij wat U wil? Wellicht een zware last, maar welk een eer zouden we ontvangen? We zullen kinderen van Hem genoemd worden. We zullen ons doel en identiteit ontdekken.

IMG_1478.JPG

Advertenties

Gelukkig alles verloren!

Wat is nu geluk? Geluk is, zo schrijft Brene Brown , waarschijnlijk de moeilijkste emotie om werkelijk te voelen. waarom? Omdat het wanneer we het bereiken ons vermogen om kwetsbaarheid verliezen. Het wordt als het ware iets wat we met wantrouwen gaan benaderen. Er treed, wanneer we geluk gevonden lijken te hebben, een soort van verschuiving op en uiteindelijk snakken we ahw opnieuw naar meer geluk in ons leven. (Vrij weergegeven door mij, vanuit het boek: de kracht van kwetsbaarheid)

Wanneer we gelukkig zijn willen we dat geluk vasthouden. We koesteren het als het ware. Echter wanneer we geluk gaan koesteren worden we ban voor wat ons, onze geliefden , wat we hebben beschadigd raken of ons worden ontnomen. Je bent blij met wat je hebt en wil het graag bewaren, veilig stellen, opsluiten, maar daarmee wordt het geluk in een hoek gestopt waar ze niet past. Ze kwijnt weg omdat we niet langer kwetsbaar durven zijn uit angst geluk te verliezen.

Je hebt prachtige kinderen van God gekregen, maar de angst ze te verliezen staat in de weg om werkelijk te genieten van hun aanwezigheid. Je wil ze het liefst binnen houden en beschermen voor de grote boze buitenwereld. Angst neemt langzaam maar zeker de plaats in van geluk.

Je bent blij met wat je hebt en wil het graag bewaren, veilig stellen, opsluiten, maar daarmee wordt het geluk in een hoek gestopt waar ze niet past. Ze kwijnt weg omdat we niet langer kwetsbaar durven zijn uit angst geluk te verliezen.

Of je hebt een geweldige baan. Je droombaan plotseling is er een reorganisatie en je vraagt je af wat voor rol je hebt en of die rol wel zal passen. Je gaat functioneren op een andere manier en vergeet waarvoor je geroepen bent.

Zomaar wat voorbeelden die ik uit eigen ervaring heb. Ben ik niet gelukkig? Gelukkig wel. Ik kan genieten van mooie zaken in mijn leven. Een prachtige vrouw en de allermooiste kinderen. Een prachtige baan etc…

Maar wat is nu wat gelukkig maakt? Ik heb behoorlijk wat meegemaakt in mijn leven. Zaken die me mede gemaakt hebben tot de persoon die ik ben. Ik heb ontdekt dat telkens wanneer ik geluk probeer te claimen en vast te houden, God daar totaal andere ideeën over heeft.

Ik heb ontdekt dat niet slechts de mooie momenten in het leven zoals verliefdheid, geboorte van je kinderen , promotie, veel geld, een mooi huis, je gelukkig maken. Het zijn juist de moeilijke zaken in het leven waarbij we diep verdrietig waren het leven bijzonder maken.

Wanneer we mensen verliezen bijvoorbeeld is geen geluk an sich, maar hoe we daar met behulp van vrienden uit zijn gekomen bijvoorbeeld geeft diepe innerlijke rust, vrede, …. Geluk. De grootste moeiten van mijn leven. Heb ik overwonnen door kwetsbaar te durven zijn. Daar waren familie en vrienden, daar was God heel dichtbij. Ik zou zeggen open je ogen, je hart voor kwetsbaarheid.

IMG_0641.JPG

Genoeg of voldoende

Veel mensen zijn niet echt overtuigd dat wie ze zijn genoeg is. Men schaamt zich vooral over hun tekortkomingen inplaats van genoeg communiceren ze eigenlijk dat ze niet genoeg zijn. Wanneer je iemand zou vragen hoe ze in het leven staan zal het antwoord vaak zoiets zijn van: ” ik doe het allemaal wel redelijk” of zoals iemand me ooit eens zei: “het wordt nooit een tien”.

Ik geloof dat een gezond gevoel van eigenwaarde van belang is. Je mag er zijn. Hoewel we wellicht gek aangekeken zullen worden wanneer we tevreden zijn met hoe we er uitzien, hoe we leven, wat we doen etc… Het is immers nogal een soort van in de mode😜 om te zeggen dat je ontevreden bent met je lijf, de baan die je hebt, of je manier van leven.

De maatschappij wil ons doen geloven dat wanneer we noet voldoen aan het beeld in de media geprojecteerd we niet genoeg zijn en derhalve van alles nodig hebben. Smeersels, luchtjes, opleidingen, geld, etc…

Maar wanneer je durft te zeggen. Dat je. Genoeg hebt en bent geef je daarmee aan dat je andere grenzen hanteert. Niet die van de ander, maar je eigen. Het is genoeg om jezelf te zijn, je open te stellen en risico’s te nemen en je zelf te laten zien. Daarmee ben je authentiek en kwetsbaar, maar ook betrokken met anderen en je zelf.

Ik geloof dat God van ons verlangt om kwetsbaar te durven zijn. Je hart te laten zien. In de kerk zie ik weinig ruimte om kwetsbaar te kunnen zijn. Dat is een uitgangspunt waar ik moeite mee heb. Echter ik kan dat van anderen verwachten, maar Joe kwetsbaar ben ik in deze?

Jezus is het toonbeeld van kwetsbaarheid. Hij leert ons dat Hij genoeg is. Dat wij genoeg zijn wanneer we Hem toelaten in ons leven. Dat we geliefd zijn door de Vader. Wanneer ons gevoel en instinct ons afwijst verteld Hij ons door de Heilige Geest dat we bij Hem horen. Dat wij bijzonder zijn.

Wanneer we Jezus omarmen, omarmen we als het ware ook kwetsbaarheid. Tegelijk is kwetsbaarheid niet iets van zwakte, maar een kracht. We kunnen onszelf zijn. Onze plek innemen en hoeven niet bang te zijn om door de mand te vallen. Omdat we geen rol meer spelen. Wat de ander zegt of doet om ons af te wijzen kan lastig zijn, maar we hebben een vaste basis van liefde en acceptatie in ons leven waarop we terug kunnen vallen, namelijk God zelf.

IMG_1431.JPG

Kwetsbaarheid toelaten en vriendschap sluiten.

Mensen wapenen zich op alle mogelijke manieren tegen kwetsbaarheid. Althans ze willen niet gezien worden in hun kwetsbaarheid.

Het tegenstrijdige hierin is dat we juist graag het kwetsbare van de ander willen zien.

Ik ben 45 en gebruik nog altijd een arsenaal aan beschermingsmechanismen om mijzelf te beschermen tegen afwijzing en teleurstelling. Wie herkent dit niet?

Inmiddels vele studies verder en enorm gegroeid op gebied van identiteit, relaties, emoties etc… Toch ga ook ik gemakkelijk in de defensieve houding om niet geconfronteerd te worden met mijn eigen onhandig gedrag soms.

Wat is het gemakkelijk om naar de kwetsbaarheid van anderen te kijken en deze een etiketje te geven. Dit doen we eigenlijk allemaal. We kijken naar anderen en zien waar ze niet goed dan wel slecht in functioneren.

Echter wanneer we iemand beoordelen, dat is wat er feitelijk gebeurt kijken we welk label/ etiket we op iemand kunnen plakken waarbij we iemand ergens in een categorie kunnen plaatsen als zijnde geschikt of ongeschikt om mee om te gaan in bepaalde situaties.

Eigenlijk schrijven we op die manier al gauw de kwetsbare groep af. Terwijl juist deze groep zoveel meer te brengen heeft. Immers een kwetsbaar persoon heeft veelal meer behoefte aan vriendschap of althans staat er duidelijk meet voor open.

Echter we willen als mens niet geïdentificeerd worden met kwetsbaarheid uit angst voor afwijzing, teleurstelling, schaamte, kritiek.

Wat ons echter op het eerste oog sterk lijkt is echter veelal niet zo sterk. Zij doen net als wij ook beoordelen. Ze zoeken wederom de sterksten uit en om sterker te lijken meten ze zich af aan anderen.

Wanneer we ons afmeten aan anderen komen we echter op de koffie. De ander lijkt wellicht sterk of zwak gezien onze persoonlijke maatstaf, maar deze maatstaf is niet correct.

Wij kennen niet het hart, nog wT ooit in de levens van mensen heeft afgespeeld. Net als dat men dat van jou niet direkt kent. Kwetsbaarheid laat echter zien met wie je te maken hebt.

Dus wil je een open en eerlijke relatie is kwetsbaarheid iets om te overwegen. Niet om de meest kwetsbare direct te zoeken, maar wel om deze binnen te laten . In het hart toe te laten . Dit vraagt echter ook kwetsbaarheid.

Iemand toelaten betekent hè openstellen en toelaten. Gemakkelijker is niemand toelaten. Maar desalniettemin geeft dit niet wat we werkelijk verlangen.

IMG_1472.JPG

Geduld leren in beproeving.

Nav Jacobus 1

IMG_1433.JPG
Sommige mensen weten een bepaalde snaar in je leven te raken. In ieder geval bij mij. Heel lang kan ik me beheersen, maar op een gegeven moment is ieder woord, elke opmerking een irritatie en vliegen opmerkingen me naar de keel omdat ik er geen positiviteit meer uit kan halen.

Wat kan ik hier dan mee? Wat moet ik doen?Het is verleiding, beproeving. Hoe hier mee om te gaan? We moeten er eigenlijk blij mee zijn staat er Jacobus. Blij omdat we er geduld van kunnen leren.

Ik heb daar wel moeite mee. Ik besef dat ik weinig geduld heb en nu moet ik nog blij zijn ook met deze ‘ kans’?

Vers 4 zegt dat als we uit zulke situaties iets kunnen leren. Er sterker uitkomen. We groeien van de verleidingen, de moeilijkheden, de beproevingen die op ons pad komen.

Ik geloof dat we ons niet in de greep moeten laten nemen

We worden sterker van de situatie waar we inzitten wanneer we deze goed doorstaan. Als we de situatie niet goed kunnen overzien, inschatten of aankunnen vraag God wat Hij van je verwacht.

God neemt het ons niet kwalijk als we moeite hebben en geeft ons advies hoe met bepaalde zaken, mensen , beproevingen om te gaan.

Vaak blijven we hangen in een onzekere houding. We proberen de confrontatie te mijden. We willen geen conflicten, geen issues. We proberen te omzeilen wat er op ons pad komt. Moeten we dan maar aanvallen en de verleidende factor verwijderen, opruimen, wegjagen?

Ik geloof het niet. Ik geloof dat we ons niet in de greep moeten laten nemen om hier überhaupt mee bezig te zijn. Het is goed om dicht bij God, zijn woord , te blijven. In kalmte, de rust die hij ons geeft in zaken en beslissingen maken ons rijk.

Het gaat dan niet om geld of goed, maar om wat we geleerd hebben. In alles Hem te zoeken en vanuit Hem ons leven invullen. Niet meer ik maar Christus leeft in mij.

Ware wijsheid komt ons in Christus tegemoet. Dit is zonder twijfel de grote waarheid waaraan we mogen vasthouden. De rots. Het fundament om op te bouwen elk moment van ons leven.

Liefde huilt – Brene Brown zet me aan het denken over liefde en kwetsbaarheid

Heb aantal boeken van brene Brown gelezen en vind haar benadering geweldig. Vanuit kwetsbaarheid kwetsbaarheid bespreken en bekend maken. Ik reblog eigenlijk nooit, maar vanwege een aantal blogs die ik al had geschreven over kwetsbaarheid waarbij brene als bron gebruikt is nu toch maar een reblog.

VRIJSPRAAK

Brene BrownVandaag zag ik op Facebook een filmpje voorbij komen dat door Jos Strengholt werd gedeeld. Het gaat om een Amerikaanse sociale wetenschapper, Brene Brown, die de weg naar de kerk en het christelijk geloof heeft ‘teruggevonden’. Ik keek naar dat filmpje – je kunt het hier zien – en dacht: maar ik heb deze vrouw eerder gezien en gehoord! Toen viel het muntje.

View original post 247 woorden meer

Neem je verantwoordelijkheid!

Wat is het met de mens dat hij altijd maar op de grens wil wandelen.

Ik denk even aan die ene regel die God de mens stelde. Eet niet van die ene boom. Eva deed dit toch en Adam volgde haar daarin.

Later in de geschiedenis zie je hoe God aan Mozes de tien geboden gaf. Tien zaken waaraan men zich mocht houden.

Wat is de mens halsstarrig dat ze vast wil houden aan datgene wat niet goed voor ze is.

In de tijd van Jezus waren daar de farizeeërs . Mannen die de regels van Mozes omzeilden door nog meer regels, wetten te creëeren om de tien geboden (oa) niet te breken.

Alle regels hoe goed bedoeld ook, door God gegeven of zelf bedacht hebben geen vrijheid gebracht waar men naar verlangde.

Wat is het met de mens dat ze altijd bezig is met de regel. Altijd kijkend naar wat allemaal niet mag inplaats van te genieten van de genade die God ons geeft.

Wat is de mens halsstarrig dat ze vast wil houden aan datgene wat niet goed voor ze is. Hoewel bijvoorbeeld het voor een verslaafde niet goed is om te drinken, blijft in het hoofd vaak de gedachte hangen en ook geprobeerd dat zo af en toe een pilsje moet kunnen.

Waarom niet gewoon verre blijven van de issues die slecht voor ons zijn?

Een sigaretje en we zijn weer snel de kettingrokers van weleer. Ook wanneer men beschadigd is op andere gebieden bijvoorbeeld op het gebied van relaties is het schijnbaar moeilijk om andere keuzes te maken dan men eerder heeft gemaakt.

Waarom niet gewoon verre blijven van de issues die slecht voor ons zijn? De regels al of niet geschreven die ons aangeven wat goed of niet goed is hoeven we niet perse op te zoeken toch?

Waarom niet duidelijk een keus maken om de regel te accepteren als waar. Wat nu als we duidelijk niet in de buurt willen komen en beseffen dat het goed is om gewoon de genade te accepteren van een leven vrij van dram, drugs , roken, niet meer te liegen, te bedriegen, afstand te nemen van mensen die ons beschadigen, ….

Wat nu als we zouden kiezen om werkelijk in waarheid te gaan wandelen in de vrijheid van een leven met God. Geen leugentjes meer om bestwil, niet meer dat ene biertje wat je zomaar onderuit haalt, je niet meer in de luren laten leggen door anderen. Waarom niet werkelijk een ander leven leiden met Jezus Christus?

Wat nu als we zouden kiezen om werkelijk in waarheid te gaan wandelen

Wellicht zeg je zoiets als: in de kerk zie je mensen zitten die allemaal dingen doen die niet mogen. Misschien zijn ze niet werkelijk vrij volgens jou. Daarmee ga je wederom op de grens zitten. Je zegt eigenlijk wat wil jij me nu zeggen, jij bent ook niet perfect.

Het klopt. Ik ben niet perfect. Er zal altijd iets blijven zitten wat zoekt naar Joe ga ik met zaken om. Daarmee leg jij echter de dingen buiten je zelf en geef je anderen en misschien mij de schuld van jouw misstappen en neem je niet de verantwoording over jou eigen leven.

Misschien moet je de Brief van Paulus aan de Romeinen eens lezen. Specifiek zou je hoofdstuk 6 eens kunnen lezen. De verzen 12 tot en met 15 spraken mij erg aan vandaag. 😊

IMG_1437.JPG