Kijk naar je eigen!

Hoe is het met je gesteldheid naar anderen toe? Hoe hebben jou houding/attitude bepaald waar je op dit moment staat in het leven?

Weet je het oog ziet altijd van zich af, maar misschien moeten we zo langzamerhand eens wat vaker een oogje toeknijpen of misschien gewoon een aantal zaken van anderen eens door de vingers zien.

Immers altijd kijken naar de foute zaken van anderen maakt dat we tov onszelf niet meer objectief zijn. Dat anderen het slechter doen dan wij zelf. Wanneer we echter wat meer de focus van de ander halen en de ogen dicht doen om naar binnen te kijken, weten we dat we niet veel beter of misschien zelfs net zo slecht zijn als de ander.

Wat zou iets kunnen zijn waardoor je volledig af zou kunnen knappen in een relatie? Waar zou het volledig mis kunnen gaan bijvoorbeeld? Je man of vrouw zou vreemd kunnen gaan. Of je partner liegt tegen je over belangrijke zaken. Een vriend kiest liever voor een ander in bepaalde gevallen dan voor jou. Iemand vertelt hele vertrouwelijke dingen over je die jouw onderuithalen.

Wat gebeurt er op zulke momenten met je? Je voelt je verraden en in de steek gelaten. Alles wat in je is schreeuwt hoezeer jij verraden bent. Beschadigd geraakt.

Vreselijk allemaal en misschien nog meer vreselijks heb je meegemaakt in het leven. Maar weet je er is een vorm van verraad die nog meer beschadigend kan zijn. Deze vind veelal ver voor deze gebeurtenissen die ik genoemd heb plaats.

Misschien trek je nu al de hakken in en kies je er voor niet geconfronteerd te worden of misschien geloof je het niet, maar vaak heb je, als je werkelijk naar binnen durft te kijken zelf ook deel aan deze zaken. Voor dat deze zaken gebeuren. Ik heb het dan over aandacht voor elkaar.

Weet je, het is gemakkelijk naar anderen te kijken en te wijzen naar de fouten van de ander, maar waar heb je de verbinding die er was losgelaten? Wanneer ben je gestopt met energie te steken in de relatie?

Natuurlijk is het liegen en bedriegen verschrikkelijk, maar de schade begint heel subtiel. Het meest schadelijke in een vertrouwensbasis met anderen is gebrek aan oprechte betrokkenheid.

Nu even eerlijk terugkijkend op bepaalde zaken in je leven? Waar is het misgegaan? Is het niet gebeurt toen men niet meer werkelijk in elkaar investeerde.

Natuurlijk is dit een lastig verhaal, dat begrijp ik heel goed. Het is niet bedoeld om verraad, overspel, roddel, etc… goed te praten. Zeker niet!!! Echter wel om ons aandeel mee te nemen en te beseffen dat we ook mensen zijn die gewoon fouten maken en bewust te worden van het feit dat wanneer we niet meer investeren, loslaten, inplaats van vechten, ons vertrouwen in de ander langzaam van ons wegloopt en er pijn binnendruppelt.

Gebrek aan betrokkenheid van elkaar in relatie leidt tot schaamte en raakt daarmee onze grootste angst. De angst om verlaten te worden en het gevoel het niet (meer) waard te zijn om geliefd te worden. Dat men niet meer aan ons verbonden wil zijn en alleen zullen blijven.

Het moeilijke van dit verhaal is dat we vaak niet de vinger exact op de zere plek kunnen leggen om aan te wijzen waar het verkeerd is gegaan. Concreet gebeurt er namelijk eigenlijk weinig wat te bewijzen valt qua loslaten in de relatie.
Het begint subtiel. Met het niet meer uitspreken van kleine woordjes of dingetjes te doen voor de ander. Met grote gevolgen.

Misschien is het de tijd van vandaag dat er meer eenzame mensen zijn dan ooit. Kunnen we nog voldoende tijd besteden aan de relaties in ons leven? Druk, druk, druk, staat bovenaan in onze agenda. Relaties kunnen nauwelijks nog ingevoegd worden lijkt het wel.

Ik geloof in de kracht van relaties en toch loop ik in dezelfde valkuil. Ik merk dat wanneer ik te veel op mijn bordje krijg ik de relaties die uk zo belangrijk vind onvoldoende aandacht geef. Mijn relatie met God bijvoorbeeld komt vaak totaal in de marge. Mijn gezin moet maar zaken van me accepteren en vrienden heb ik nauwelijks tijd nog voor soms.

Dus wat ik wil dat doe ik niet, maar wat ik niet wil. Lastig hoor. Ik probeer zo nu en dan weer prioriteiten te stellen en maak dan even pas op de plaats. Bij deze weet je het even allemaal. šŸ˜‰

IMG_1411.JPG

Advertenties

Jezus een naaktloper?

Durf jij jezelf bloot te geven? Ik bedoel niet naakt rond durven lopen, maar stoppen met maskeren van wie we werkelijk zijn.

Blootgeven en naaktlopen zijn dus verschillende zaken. Ik denk echter dat er ook duidelijke overeenkomsten zijn. Als je naakt rond loopt zien mensen zaken van je die ze niet zien als je kleren aan hebt. Duh…!
Blootgeven is net zoiets wanneer je je blootgeeft laat je zien wat niet altijd zichtbaar is.

Blootgeven is dus niet iets wat vanzelf sprekend is net als naaktlopen dat niet is. Hoewel sommige mensen graag naaktlopen is het niet altijd handig. Bijvoorbeeld bij het boodschappen. Immers waar laat je je portemonnee op dat moment. šŸ˜œ

Blootgeven is ook niet altijd handig. Hoewel ik geloof dat kwetsbaarheid meer zichtbaar mag zijn in de wereld, hoef mi niet een ieder je pincode te weten. Om het ff praktisch te houden.

Ik was laatst met een aantal mannen van mijn werk (verslavingszorg) ergens op bezoek waarbij een van de mannen zijn hele levensverhaal op tafel legde. Ik zag de blikken aan tafel verschieten. Niet zozeer bij de mensen waar we te gast waren, maar de mannen die mee waren vonden het niet fijn om door anderen gelijk een stempel opgedrukt te krijgen van verslaafde.

Anderzijds opende dit ook wel weer mooie momenten. De vraag is echter hoe hier mee om te gaan. Veel kwetsbare mensen geven zich bloot , maar zijn daar soms grenzeloos in.

Kwetsbaarheid is iets wat ik duidelijk wil maken als iets bijzonders. Iets wat we zullen moeten leren, maar dan wel dusdanig dat het ons krachtiger maakt en niet dat we meer beschadigd worden.

Kwetsbaarheid, blootgeven is geen zwakte. Kwetsbaarheid opent deuren die diepgaande invloed op ons leven kunnen hebben.

Veel mensen echter associeren kwetsbaarheid met schaamte, angst, somberheid, verdriet, … Met zaken waarover we het liever niet hebben.

Kwetsbaarheid is echter ook de weg naar onze emoties en ervaringen waar we als mens zo vaak enorm naar verlangen. Kwetsbaarheid is, zo schrijft Brene Brown, de oorsprong van liefde, verbondenheid, geluk, moed, empathie en creativiteit. Het is de bron van hoop, medeleven, verantwoordelijkheid en authenciteit. Als we ons doel helderder voor ogen willen hebben en een intenser, betekenisvoller spiritueel leven willen leiden, dan is kwetsbaarheid volgens haar de weg.

Ik denk dat ze min of meer bij het juiste eind heeft. Ik geloof dat Jezus Christus de bron is. Wie is meer kwetsbaar geweest dan Hij? Wie heeft er meer van zichzelf laten zien en is daarbij nooit de grens overgegaan van zelfverloochening. Niemand toch?

Ik geloof dat zoals Jezus zich blootgaf een les kan zijn om na te volgen. Discipelschap vraagt om kwetsbaarheid. Dit vergt moed, maar ook wijsheid. Je kunt niet zomaar van alles roepen en toch kunnen we kwetsbaarder zijn dan we denken. Ook geloof ik dat het ons iets geweldigs op levert, namelijk herkenning en erkenning.

Weet je kwetsbaarheid is als we openlijk onze liefde durven tonen aan mensen. Kan doodeng zijn en we kunnen gekwetst worden, maar wat mi nog enger is om nooit onze liefde te durven uiten aan wie ons lief en dierbaar zijn.
Kunst is mag gewaardeerd worden. Wat als we schilderen en er mag nooit iemand van ons werk genieten? Jammer toch?
En wat als we teleurgesteld zijn geraakt en we houden het voor onszelf? Zouden we dan niet stikken? Bitter worden in plaats van beter?
Beter blootgeven lijkt me dan.kwetsbaar zijn. In Jezus naam! Ik wil het leren.

IMG_1318.JPG

Kruispunt van openbaring

Ken je die momenten in je leven dat alles tot een bepaald moment leidt en dat dit een moment is van totale verandering.

Ik heb een paar van die momenten gehad. Waarbij mijn hele leven op de kop stond.

Het zijn van die momenten waar je niet op zit te wachten. Momenten die je onzeker maken. Die je niet kunt sturen. Het komt zoals het komt en alles wat er gebeurt maakt er deel van uit.

Herken je het? Ik ben even nieuwsgierig naar jou ervaringen. Sommige mensen zeggen dat het een specifiek moment is waarop alles samenkomt omdat God dat wil en van waaruit er een reactie ontstaat wat ons verder brengt op onze persoonlijke weg met Jezus of onze weg met Hem doet verkillen of dat onze weg ophoudt.

Ik heb meegemaakt dat er aardig aan mijn leven werd geschud en ik er behoorlijk van in de war was. Zo erg dat ik er een tijdlang niet van overtuigd was of ik mijn leven met God nog wel wilde voortzetten.

Inmiddels jaren later weet ik een beetje beter hoe bepaalde zaken werken. Dit maakt het niet direct gemakkelijker, maar wel inzichtelijker. Ik bedoel dat wanneer we groeien in geloof zullen dit soort zaken blijven voorkomen.

Ik geloof dat het ahw kruispunten in ons zijn waarop God ons keuzes wil laten maken. Keuzes om voor Hem te kiezen. zijn weg gaan wordt ons op zulke momenten niet gemakkelijk gemaakt, maar ze zullen wel leiden tot vervulling.

Ik geloof dat we verkeerd kunnen kiezen. Dan kiezen we vooral om alles in eigen hand te houden. Op eigen inzicht. Die lijken soms gemakkelijker, beter en sneller, maar ze zijn vooral op onszelf gericht.

Ik verlang naar openbaring van God. Ik verlang er naar om te doen wat God zegt, maar besef dat dit ook erg lastig kan zijn . Sterker nog ik besef dat dit veel meer vraagt dan ik vanuit mijzelf kan opbrengen. Dat beangstigt me dan ook wel weer.

Misschien raar allemaal zoals ik het beschrijf. Misschien begrijp je mijn verhaal niet helemaal of herken je je er zelf ook niet in. Toch ben ik benieuwd hoe jullie Gods sturing in jullie leven ervaren.

IMG_1409.JPG

De vrijheid om te zaaien en te oogsten.

Wat we zaaien zullen we oogsten zeggen we eigenlijk heel gemakkelijk. Ons uitgangspunt is dan veelal op de ander gericht wanneer we dat zeggen. Eigenlijk zeggen we het vooral wanneer mensen iets verkeerds doen in onze ogen.

Wanneer we naar onszelf kijken wat zaaien we dan. Ik ben begeleider van verslaafde mannen. Als we hen willen begeleiden hoe doe ik dat dan. Wat zaai ik? Ik weet natuurlijk hoe ik er persoonlijk in zit, maar het gaat erom dat we onszelf aan de kant durven/willen zetten.

Jezus Gods zoon kwam om te dienen. Hij gaf zijn leven op zodat wij ook ons leven op zouden geven. Dienstbaar zouden zijn.

De vraag is of we onszelf willen geven aan/voor de ander. Hoe doen we dat dan? Door te luisteren naar Gods hart voor mensen. Als we Gods liefde in ons hart laten planten zal er iets gebeuren met onszelf, maar zaaien we ook weer nieuw zaad wat levens veranderd.

Ik zie helaas dat we al gauw beperkend zijn naar anderen en het gevolg is dat mensen naar ons ook slechts beperkt zijn.

Wanneer wij verkondigen christenen te zijn, maar leven voor onszelf is dat wat we zaaien, maar niemand is er bij gebaat. Het is niet het juiste zaad. Onkruid is het. Natuurlijk zal er zo nu en dan iets tussen zitten wat goed is , maar ook ongelovigen doen soms goede zaken waar ze dan ook de vruchten van kunnen plukken.

Sommigen mensen vinden allerlei zaken belangrijk om uit te delen. Ze willen regels implementeren op iedere plek en zaaien daarmee een beperkt leven. Anderen willen graag gezien worden als belangrijk en zullen dan ook opgemerkt worden. Anderen willen gewoon hun zin, het moet zoals zij het willen oogsten dan ook dat het zo gebeurd, maar veelal ontstaat er onvrede omdat het in Gods koninkrijk niet om regels gaat . Het gaat om het hart van de regel.

Het hart van Gods regels is liefde voor de mens en het geeft ruimte aan mensen. Onze menselijke regels beperken. Ze zijn er om onszelf of anderen te laten weten wie de baas is, wie er bepaald.

Ik kies voor Gods koninkrijk en de regels van Jezus om anderen te dienen in alle vrijheid en ruimte zodat wat ik zaai ook geoogst kan worden.

IMG_1406.JPG

Een kwestie van perceptie

Ik lig nog lekker op mijn bedje. Na te denken over de studie die gisteren gegeven heb op de Spetse Hoeve.

Heb het gehad over een vernieuwing van denken. Dat het nodig is om zo nu en dan eens na te gaan of het niet eens tijd wordt om zaken in je leven te gaan herzien.

Veelal hebben we een bepaalde kijk op zaken die een tijdlang misschien goed zijn geweest, maar niet langer meer passen bij wie je nu bent.

Soms os het nodig om onze oude kijk op zaken te veranderen. Een nieuwe kijk te krijgen.

Ons leven wordt beĆÆnvloed door tal van mensen en gebeurtenissen. De opvoeding en de plaats waar je opgroeide, wat je meemaakt in het leven, hoe je bent opgeleid, of je al dan niet gelovig bent opgevoed , etc… Bepalen hoe je denkt, je manier van kijken , je gevoelens er bij. Kortom je perceptie!

Soms is het nodig deze perceptie te veranderen. Soms denken we dat we niet lekker in ons vel zitten we een andere omgeving nodig hebben. En dat kan ook heel goed helpen voor een korte periode.
Immers een andere omgeving en mensen brengen ons even in een andere modus. Toch zien we dat mensen in no time weer vervallen in het gedrag wat ze eerder ook vertonen.

Wat is nodig om te veranderen als mens? Soms day we veranderen in gedrag, in vaardigheden, overtuigingen, we mogen ontdekken wie we zijn, maar hoe we het ook bekijken het hangt allemaal af van wat ons leven werkelijk beheerst.

Wat ons leven aan de rol houdt, wat het meest belangrijk is in ons leven. Ieder mens heeft zo zijn eigen zingevers. Datgene wat hun leven bepaald. Wie of wat is dat voor jou?

Voor mij is het God die ik bovenaan wil zetten in mijn leven en van waaruit ik keuzes wil maken. Dit beĆÆnvloed mijn identiteit en hoe ik tegen zaken aan kijk en ook wat ik doe en uiteindelijk zelfs waar ik ben.

De vraag die ik stel aan de mannen is wat geeft jou leven Zin. Wat is jou missie of spiritualiteit? Deze mannen weten heel goed waarom het gaat en grapten dat geld een leuke missie zou zijn om vanuit te leven. Anderen hadden het over seks, maar vanuit deze zaken beken wordt je identiteit al gauw iets van geldwolf of pornoster. De gevolgen zijn dan misschien een groot huis of dat je ke leven doorbrengt voornamelijk in bed. De vraag is of dat is waar we werkelijk naar verlangen.

Weet je, veel zaken in ons leven lopen fout omdat we niet op een gezonde manier naar dingen kijken . We denken al gauw dat geld ons gelukkig zal maken of regelmatig seks een oplossing zou kunnen zijn. Drank of drugs of… Vul zelf maar in.

Eigenlijk zijn deze zakenallemaal niks anders als korte vullers voor een moment. De speen in de mond van een baby. Je houdt je gevoelens, gedachten voor een moment onder controle, maar het vult niet je honger.

IMG_0925.JPG

mijn of Zijn?

Waar is je hart? Je kan ergens naar je borst wijzen, maar misschien verstandig te kijken naar je daden.

Ik bedenk hoe het met mijn eigen leven staat en vraag me af hoe jij er in staat.

Weet je, we kunnen zondags in de kerk zitten, maar is je hart er ook. We kunnen van alles doen voor God, maar de vraag of ons hart er bij is is mi erg belangrijk.

Ik werk op de Spetse hoeve, verslavingszorg en daar ligt mijn hart voor een groot deel. Ik probeer mijn hart daar open te leggen, kwetsbaar te zijn, te laten zien wie ik ben en daarmee ook iets van God te laten zien.

Ik zie mannen met gebroken harten, beschadigd en soms verharde harten die niet of nauwelijks hun hart verborgen kunnen houden. Alles in hen schreeuwt om liefde, om erkenning.

Ik geloof dat het hart niet zozeer de bloedpomp in ons leven is, maar datgene wat de drijvende motor in ons leven is.

Ons hart, de bloedpomp, houdt ons lichaam in leven, maar wat ons werkelijk bezig houdt laat zien wat ons leven is.

Veel mensen zijn druk bezig om van alles in touw te zetten om te laten zien waar ze voor staan. De vraag is echter wat er dan door anderen gezien. Ik denk de druk om alles in touw te zetten. Niet wat we pogen te laten zien.

Soms zijn mensen druk doende om God aan de man te brengen, maar eigenlijk profileren we onszelf vaak.

Weet je we zeggen met onzelfstandig dat we er voor de ander willen zijn, dat we ze gemist hebben, maar eigenlijk is het ons amper opgevallen en raakt het ons nauwelijks.

Weet je onze daden zeggen meer dan woorden. Ze laten zien waar ons hart ligt. Ik verlang er naar om Jezus te laten zien, maar vaak vind ik andere zaken belangrijker. Wil ik gezien worden, belangrijk gevonden worden. Wat er gezien wordt in zulke momenten is mijn hart op dat moment gericht op mijzelf.

Wanneer ik werkelijk op God, de Here Jezus gericht ben en mijn hart geopend is voor de Heilige Geest, dan zal deze gezien worden in en door mij. Dit is mijn verlangen.

Weet je, ik kan het gesprek met anderen voeren op dezelfde toon,er dezelfde inhoudt, maar met een ander hart. De uitkomst zal zijn dat de ander het het slechts kan ontvangen op de manier dat het uitgezonden wordt. Met of zonder Geest.

Weet je, gelukkig is God geweldig en werkt hij door mij en jou heen. Door beschadigde en beĆÆnvloedde mensen. Immers dat is wat we zijn, maar gelukkig leeft Jezus in en door mij. Hij wol on mij zijn. Ik wil mij op hem richten, maar ik ontspannen zijn.

Hij wil ons gebruiken wanneer we ons hart aan Hem geven. Ons leven zal veranderen wanneer we Hem prioriteit geven . Hiervoor moet ik soms opnieuw mijn hoofd buigen en Hem opnieuw de eerste plaats geven.

Het is zo mijn natuur om andere zaken de eerste plaats te geven. Mijn werk, mijn gezin, mijn kinderen, mijn geloof. Allemaal goede zaken, maar wanneer ze de prioriteit boven mijn relatie met God krijgen gaat het mis. En is wat mijn hart communiceert gericht op mijn en niet meer op Zijn.

IMG_1383.JPG

IMG_1383-0.JPG

Hete brij of om heendraaien.

Afgelopen dagen gelezen in 2 koningen. Wat een drama was dat.

Kijkend naar nu is het drama misschien zelfs erger geworden.
Ging het toen nog om koningen en het volk Israƫl die afgoden aanbaden boven God. nu zie ik soortgelijke acties binnen christendom. Waarbij iedereen bezig is om eigen koninkrijkjes te stichten waarbij het voornamelijk gaat om verering van het eigen ik.

Beide partijen specifiek uitgekozen door God, tegelijkertijd het meest ontrouw. Meer ontrouw dan hen die de waarheid aangaande God niet kennen. Zij weten immers niet beter en derhalve is het de vraag of het hun door ons aangerekend kan worden.

Wat me echter steeds duidelijker voor ogen staat is dat dit echt heel erg is. We kunnen denken dat alles lekker verloopt, maar er is oorlog. Een geestelijke oorlog als je het mij vraagt.Wie dat niet opmerkt is misschien niet zo scherp spiritueel vlak.

De kerk, het geloof wordt net als de koninkrijken in Israƫl leeggeroofd. Het volk volk wordt meegenomen en er gebeurt niet dat wat Gods wil is. De koningen en het volk zijn ongehoorzaam.

We bouwen als het ware nieuwe afgoden. Die we tegenwoordig misschien wel anders noemen, maar met het zelfde hart. Gericht op ikzelf.

Gods hart is vol liefde voor de hongerige de arme, de naakte, de zieke, de zwakke. Jesaja 58.

Waar gaat het veelal nog om in de kerk? om welke rol is ervoor mij weggelegd. Zie je mij! De kerk zit vol beschadigde mensen die veelal niet tot herstel komen omdat ze niet werkelijk Jezus willen volgen. Ze blijven afgoden dienen en komen derhalve met zichzelf en anderen in conflict. Ze blijven zoeken, maar kunnen slechts het antwoord bij God vinden. Dit vindt men echter vaak te confronterend, te saai, ouderwets of niet werkelijk relevant in deze tijd.

Ik weet dat het niet echt positief klinkt. Toch geloof ik dat er heel veel positiefs te melden is. Dat Hod de enige is die werkelijk vrij maakt. Dat we weer naar buiten zouden moeten treden, naar hen die wel herstel willen ontvangen in Jezus naam. Die schreeuwen om hulp inplaats van naar elkaars navel te zitten staren zonder elkaar werkelijk te durven raken in de pijn van het moment. Die zich open durven stellen voor Gods wil.

We zijn vaak zo voorzichtig naar onszelf geworden en zo hard naar anderen geworden. Er is nauwelijks nog ruimte voor God. We sluiten hem buiten omdat van relatie met Hem nauwelijks nog sprake is.

Vanuit relatie met God zijn zaken zoveel anders.het lijkt er soms op dat we in de kerk soms net zo lang zoeken tot we het zo kunnen verwoorden dat het ons past, daarmee werpen we echter vaak een verkeerd licht op de zaak.

Het gevolg is dan dat we doen wat we zelf willen en niet wat Gods wil is. Dat we geven wat wij willen en niet wat God vraagt.

Ik geloof dat dit de kern is van afgodendienst. Namelijk vooral willen doen wat we zelf willen en dat wat God wil lastig vinden en proberen te ontwijken.

Denk er eens over na zou ik zeggen. Opbeurend? Misschien niet, maar de vraag is of het een amen kan krijgen. Laten we niet om de brij heen draaien . Bij deze dus!

IMG_1367.JPG