Erkennen, vergeven en wederom erkenning?

Wanneer er issues spelen in je leven kan je dat gewoon wegstoppen. Er niks mee doen. Je zilt het dan telkens weer tegenkomen. Je zult je de dader kunnen omzeilen, maar telkens wordt je weer geconfronteerd met alle gevolgen van dien.

Boosheid, wrok, bitterheid, teleurstelling zal je leven beheersen. Je kan denken dat dat bij jou geen rol zal spelen, maar dat is wat men noemt ontkenning.

Ik geloof dat erkenning vooraf gaat aan herstel. We hebben het nodig om te erkennen dat we vastgelopen zijn. Daarbij is de vraag wie schuldig is de volgende.

We kunnen van alles zeggen en doen, maar zullen tot de kern moeten komen van wie we zijn, wT er is gebeurd. Daarna is er vergeving nodig om weer te kunnen functioneren. Om los te laten en de greep ons leven te herpakken.

Vergeving zet je vrij. Je kunt van alles doen, zelfs ontkennen, maar het zal je niet in de vrijheid zetten wanneer je niet tot vergeving komt.

Vandaag gesprek gehad over issues uit het verleden. Erkenning gegeven en zelfs vergeving uitgesproken. Toch is er soms een extra stap nodig om verder te kunnen. Je kunt zaken erkennen in je leven en vergeven, maar soms is er een extra stap nodig waar je weinig greep op hebt. Namelijk erkenning krijgen voor wat je is aangedaan om samen verder te kunnen.

Immers wat als je erkent dat iets je heeft geraakt, beschadigd en je hebt de koe bij de hoorns gevat en vergeving geschonken? Daarmee is de gebeurtenis niet ongedaan gemaakt en ben je niet in ere hersteld.

Dus blijft er gebrokenheid wanneer jij erkent en vergeeft, terwijl de zaak gewoon door gaat alsof er niets gebeurt is. Vergeving moet derhalve uitgesproken worden. De ander kan echter dank je wel zeggen, maar toch niet de erkenning geven die noodzakelijk is. Hij kan bijvoorbeeld er niks mee doen. Geen sorry zeggen of vergeving vragen voor wat hij je heeft aangedaan. Het is dan eenzijdig.

Hoe kom je dan tot erkenning? Dat is de vraag. Dit ligt niet on eigen handen. Soms komt het nooit zo ver en doms duurt het jaren voor de ander zijn deel in het verhaal erkent.

Vrij zijn begint bij erkenning en vergeving, maar erkenning van de ander maakt soms pas de weg vrij om werkelijk in eer hersteld te worden.

De vraag echter is of we moeten wachten tot we erkenning krijgen. Wachten op erkenning kan ons van het pad brengen. Het kan werkelijk iets worden in ons leven dat ons aan de zijlijn zet. Waardoor we lamgeslagen worden, aan de zijlijn gaan functioneren.

Ik geloof dat God ons kent en ons leid op ons pad. Laten wr doen wat we kunnen. Ons deel oppakken. god zal zijn deel doen. Wij doen wat wij kunnen, god zal dat niet doen. Hij heeft ons verantwoording en mogelijkheden gegeven. Hij zal doen wat we zelf niet kunnen. Verandering brengen. Ons vrij maken.

IMG_1360.JPG

Jezus is opgestaan uit de dood en derhalve is er een mogelijkheid om gerechtvaardigd te worden. De vraag is; hebben we de laatste erkenning door anderen nodig? Nee hoor, maar het is wel fijn wanneer je weet dat de ander zich wederom durft te openen en durft erkennen dat werkelijk herstel van twee kanten moet komen.

Wij kunnen gemakkelijk zeggen vergeven en vergeten, maar vergeving is iets bijzonders . Het leeft op geestelijk niveau. Het is part of Gods hart. We leven echter in een gebroken wereld waar we gebroken harten en levens zien, maar mogen ook zien dat er wonderen mogelijk zijn.

God heeft het laten zien in Christus opstanding. Ik prijs zijn naam.

IMG_1361.JPG

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s