Durf imperfect te zijn.

Sommige mensen vallen regelmatig door de mand. Zo, dat is even een regelrechte binnenkomer of niet dan!

Natuurlijk zien mensen zo nu en dan iets van ons wat ze nooit verwacht hadden, maar of dat door de mand vallen is betwijfel ik.

Ik bedoel eigenlijk meer in de trant van: sommige mensen lopen vol van schaamte over wie ze zijn, over wat ze hebben ( gepresteerd), over wat anderen zeggen over hen, if erger nog … Ze schamen zich over wat men denkt dat anderen zouden kunnen zeggen of denken.

Eigenlijk proberen ze constant hun leven in een bepaald licht te zetten. Ze leven naar bepaalde verwachtingen van mensen, de maatschappij of gewoon naar warmen zoal voelt van wie ze zouden moeten zijn.

Ze doen niet alleen maar hun best om iemand te zijn, maar ze proberen in de vorm van perfectionisme zichzelf te beschermen om door de mand te vallen.

Perfectionisten hebben de neiging vooral van zich af te kijken en constant bezig te zijn met controle. Perfectionisten doen dit niet omdat ze het beter weten of kunnen, maar het draait in wezen om niets anders als goedkeuring en acceptatie.

Ze zijn gaan geloven in de belemmerende overtuiging dat ze zijn wat ze doen en hoe goed ze het doen. Een perfectionist is in wezen vooral gericht op wat anderen vinden over wie ze zijn.

Ik hoor soms mensen met trots zeggen dat ze perfectionistisch zijn. Ik geloof dat Brene Brown het bij het juiste eind heeft als zegt vanuit haar onderzoeken dat perfectionisme succes in de weg staat. Het leidt vaak tot depressie, stress, verslaving, en het mislopen van kansen.

Eigenlijk is perfectionisme niets anders dan willen bewijzen hoe goed je bent tov de ander. Je wil beter zijn om in ieder geval uiteindelijk niet minder te hoeven zijn. Als mislukt te worden gezien. Schaamte is hierbij het woord wat diep in ons verscholen ligt. Immers hoe zou de ander de imperfecte mens die je bent lief kunnen hebben?

Weet je Jezus leert ons dat niemand goed is behalve God. Dat we niet perfect zijn, maar we lezen ook in de bijbel dat God ons zo enorm lief heeft dat Hij zijn enige zoon gegeven heeft zodat we vrij kunnen zijn.

Vrij van wat? Vrij van het altijd maar proberen de beste te zijn. Perfect. Vrij van de verslaving van goedkeuring van mensen. Vrij van er altijd maar perfect uit te willen zien. Vrij van een perfect voorkomen zodat je je niet hoeft te schamen.

Weet je perfectie bestaat in wezen niet. Jij bent niet perfect. Deze wereld is niet perfect. Een perfectionist streeft naar iets wat niet werkelijk bestaat. Het is menselijk gezien onhaalbaar.

Hoe we ook bezig en wat we ook doen er zal altijd iets op aan te merken zijn. Dus zal er altijd iets van schaamte, teleurstelling, afkeuring en te verwijten zijn aan jou.

Weet je? God kent jou en heeft je lief gewoon zoals je bent. hij is de perfecte Vader. hij houdt van je. Laat los en leer je zelf lief te hebben. De vraag is immers of we de ander werkelijk lief kunnen hebben als we onszelf niet werkelijk lief hebben?

IMG_1366.JPG

Advertenties

Gewoon omdat het kan!

Ik heb soms moeite met God. Ik worstel soms met Hem. Ik ben dan boos en chagrijnig. Teleurgesteld in wat Hij doet. Eigenlijk meer in wat Hij niet doet terwijl ik weet dat Hij het kan.

Ik ben boos, teleurgesteld omdat er mensen zijn in mijn omgeving die het zwaar hebben. Een ziek kind, al kun je hem al bijna geen kind meer noemen. Bijna een man. Gezien wat hij reeds gedragen heeft gekregen .

En de ouders die op hun tenen lopen, sterk moeten zijn tegen wil en dank. Niet klagend maar dragend. Telkens in het ongewisse tussen hoop en wanhoop.

Een zus met tomeloze inzet om er telkens te zijn voor broer en ouders. Ze droomt van een gezin weer samen. Licht in de duisternis.van herstel. Ik bid dat dromen niet kapotgeslagen zullen worden en dat er nieuwe dromen zullen komen. Van groeiende hoop en niet van wanhoop.

Ik ben boos, misschien zegt de familie dat dat niet nodig is en dat God er bij is. Dat ze verdrietig zijn maar dat het zonder God ondraaglijk zou zijn. Dat geloof ik ook. God u bent er bij.

Ik weet dat het zo werkt, maar toch vind ik het zo verschrikkelijk oneerlijk en bid ik: God doe iets , alstublieft! Ik heb geen mooie woorden nu. Geen lied of wat dan ook.

IMG_1362.JPG

Het is niet dat ik niet weet dat u het beste voorhebt. Ik weet dat U het beste bent. U bent het beste voor en door alles heen. In alles.

Ik geloof dat u huilt, maar ik kan een discussie aan, een gevecht als het moet, maar wie wint er nu?

Wonderen zijn de wereld nog niet uit, u doet ze regelmatig, al lijkt het soms op willekeur. Ik bid dat U nog zult genezen. Niet wacht tot het laatste uur of zelfs daaraan voorbij zoals bij lazarus.

God ik weet het niet. Ik ben boos omdat mijn vrienden lijden. Ik ben verdrietig om het jonge leven wat zo ziek is. Maar ben ook dankbaar dat U bij ze bent en altijd zult zijn.

Toon Uw glorie Heer. Raak de tumoren aan, raak het leven aan. Richt hem op. Ik kan u niet dwingen, maar God wat zou ik het graag doen. Maar ik leg ze in Uw handen en weet dat U Heer bent. heer ontferm U over hen.

IMG_1361.JPG

Erkennen, vergeven en wederom erkenning?

Wanneer er issues spelen in je leven kan je dat gewoon wegstoppen. Er niks mee doen. Je zilt het dan telkens weer tegenkomen. Je zult je de dader kunnen omzeilen, maar telkens wordt je weer geconfronteerd met alle gevolgen van dien.

Boosheid, wrok, bitterheid, teleurstelling zal je leven beheersen. Je kan denken dat dat bij jou geen rol zal spelen, maar dat is wat men noemt ontkenning.

Ik geloof dat erkenning vooraf gaat aan herstel. We hebben het nodig om te erkennen dat we vastgelopen zijn. Daarbij is de vraag wie schuldig is de volgende.

We kunnen van alles zeggen en doen, maar zullen tot de kern moeten komen van wie we zijn, wT er is gebeurd. Daarna is er vergeving nodig om weer te kunnen functioneren. Om los te laten en de greep ons leven te herpakken.

Vergeving zet je vrij. Je kunt van alles doen, zelfs ontkennen, maar het zal je niet in de vrijheid zetten wanneer je niet tot vergeving komt.

Vandaag gesprek gehad over issues uit het verleden. Erkenning gegeven en zelfs vergeving uitgesproken. Toch is er soms een extra stap nodig om verder te kunnen. Je kunt zaken erkennen in je leven en vergeven, maar soms is er een extra stap nodig waar je weinig greep op hebt. Namelijk erkenning krijgen voor wat je is aangedaan om samen verder te kunnen.

Immers wat als je erkent dat iets je heeft geraakt, beschadigd en je hebt de koe bij de hoorns gevat en vergeving geschonken? Daarmee is de gebeurtenis niet ongedaan gemaakt en ben je niet in ere hersteld.

Dus blijft er gebrokenheid wanneer jij erkent en vergeeft, terwijl de zaak gewoon door gaat alsof er niets gebeurt is. Vergeving moet derhalve uitgesproken worden. De ander kan echter dank je wel zeggen, maar toch niet de erkenning geven die noodzakelijk is. Hij kan bijvoorbeeld er niks mee doen. Geen sorry zeggen of vergeving vragen voor wat hij je heeft aangedaan. Het is dan eenzijdig.

Hoe kom je dan tot erkenning? Dat is de vraag. Dit ligt niet on eigen handen. Soms komt het nooit zo ver en doms duurt het jaren voor de ander zijn deel in het verhaal erkent.

Vrij zijn begint bij erkenning en vergeving, maar erkenning van de ander maakt soms pas de weg vrij om werkelijk in eer hersteld te worden.

De vraag echter is of we moeten wachten tot we erkenning krijgen. Wachten op erkenning kan ons van het pad brengen. Het kan werkelijk iets worden in ons leven dat ons aan de zijlijn zet. Waardoor we lamgeslagen worden, aan de zijlijn gaan functioneren.

Ik geloof dat God ons kent en ons leid op ons pad. Laten wr doen wat we kunnen. Ons deel oppakken. god zal zijn deel doen. Wij doen wat wij kunnen, god zal dat niet doen. Hij heeft ons verantwoording en mogelijkheden gegeven. Hij zal doen wat we zelf niet kunnen. Verandering brengen. Ons vrij maken.

IMG_1360.JPG

Jezus is opgestaan uit de dood en derhalve is er een mogelijkheid om gerechtvaardigd te worden. De vraag is; hebben we de laatste erkenning door anderen nodig? Nee hoor, maar het is wel fijn wanneer je weet dat de ander zich wederom durft te openen en durft erkennen dat werkelijk herstel van twee kanten moet komen.

Wij kunnen gemakkelijk zeggen vergeven en vergeten, maar vergeving is iets bijzonders . Het leeft op geestelijk niveau. Het is part of Gods hart. We leven echter in een gebroken wereld waar we gebroken harten en levens zien, maar mogen ook zien dat er wonderen mogelijk zijn.

God heeft het laten zien in Christus opstanding. Ik prijs zijn naam.

IMG_1361.JPG

Logisch of niet?

Veranderingen in de mens komen niet zo maar. De vraag is hoe komen ze wel. Als christen zijnde zeg ik dat we bij God zouden moeten beginnen.

IMG_1358-1.JPG

Wanneer we daar beginnen veranderd ons uitgangspunt . We gaan dan vanuit andere waarden denken.

Wanneer je hoogste waarde het geloof in God is zullen alle waarden in je leven daaraan ondergeschikt zijn. Bijvoorbeeld als je gelooft dat God zegt dat je niet moet liegen, dan wil dat niet zeggen dat je het niet direkt meer doet, maar wanneer jij je bewust wordt van het feit dat het jouw connectie met wat jij het belangrijkst vind hierdoor schade ondervind heeft dat gevolgen.

Immers je identiteit wordt namelijk bepaald door waar je in gelooft. Door waar je vandaan komt. Wat je oorsprong is.

Helaas moet ik zeggen dat niet iedereen het zelfde gelooft en dus ook niet dezelfde oorsprong heeft. We hebben dan volgens de bijbel niet God als onze vader.

Wanneer onze hoogste waarde nu niet God is maar geld of aanzien. Wanneer we daar helemaal voor leven. Zal dat gevolgen hebben op alles in ons leven. Wellicht zullen we om aan geld of aanzien te moeten voldoen soms een leugen moeten toelaten.

Zo zijn er allerlei spirituele zaken te bedenken die voor jou belangrijk zijn. De vraag is wie of wat is je hoogste waarde in het leven? Waar leef je voor?

Je hoogste waarde bepaald identiteit. De bron van je leven. Ik moet zeggen dat men daar soms behoorlijk heen en weer geslingerd kan raken. De meeste mensen leven vaak niet direkt uit zo’n waarde. Althans niet bewust.

Veel mensen zijn beschadigd in hun leven waardoor ze zonder dat ze het beseffen de gebeurtenis of trauma tot hun identiteit maken. Ze stellen hun hele leven bewust of onbewust in teken van de pijn.

De vraag daarop is dan ook hoe verander je als mens als je er van overtuigd bent dat je het niet waard bent. Of hoe verander je de overtuiging dat je altijd maar opstandig en boos moet zijn. Dit is toch wat je geleerd hebt? Wat je is aangedaan of zoals het altijd is gegaan?

IMG_1359.JPG

Idd het is waar dat wat je gedaan hebt , wat je geleerd hebt, wat je ervaringen zijn een rol speelt. Je vaardigheden zijn belangrijk voor hoe je in het leven staat. Deze vaardigheden heb enerzijds geleerd in opvoeding, opleiding misschien, maar de grootste vaardigheden komen vanuit het feit dat je weet dat je er toe doet. Dat je de moeite waard bent. Dat er iemand is die om je geeft.

Belangrijk om dat te kunnen en willen geloven. Wat nu als je overtuigingen nu juist tegenovergesteld zijn. Je denkt dat er niemand is voor jou? Dat je niet kunt veranderen? Als je denkt niet de moeite waard te zijn? Je zou niet of in ieder geval onvoldoende gemotiveerd zijn om te laten zien wat je werkelijk in je mars hebt. Je gelooft het namelijk niet echt. Je gedrag zou gebaseerd zijn op wat je over jezelf denkt en derhalve onder de maat zijn. Opstandig, neerslachtig of minderwaardig. Wat ook weer zijn weerslag heeft op je omgeving.

Ik geloof dat wanneer je ontdekt wie je bent en dat je de moeite waard bent dat God van je houdt en je leven zin heeft is dat een geweldig uitgangspunt.
Mi is God het beste uitgangspunt ever! Het beïnvloed je hele wezen, je missie de zin van je bestaan. Je Identiteit, je overtuigingen, je vaardigheden, je gedrag, je omgeving.

samen veranderen?

sommige mensen ontwikkelen zichzelf op een bepaalde manier, of in ieder geval vind er een bepaalde ontwikkeling plaats waarbij ze geleerd hebben om onafhankelijk te zijn, zich actief op te stellen, hun vaardigheden te benutten en te ontwikkelen en hierdoor redelijk succesvol te zijn. toch is er ondanks dat vaak toch een honger naar heelheid. de vraag is hoe het kan dat iemand die zich sterk weet in te zetten toch hongert naar heelheid in hun leven?

manager1-300x194

ik geloof dat er ergens in het leven van ieder mens een natuurlijke honger is naar heelheid. naar diepe erkenning van wie men is, maar dat dit in sommige gevallen wel heel specifiek is. we zien in de huidige maatschappij tenminste twee categorieën ontstaan. misschien zijn er nog meer te noemen, maar ik houdt het voorlopig bij twee  groepen. namelijk de mensen die bij de pakken neer gaan zitten en hierdoor emotioneel aan lager wal raken en de andere groep is de groep die ik beschrijf als sterk en succesvol. goed ontwikkeld op allerlei gebied.

images (8)

Er is vaak in de lectuur volop aandacht voor de emotioneel beschadigde mens die het allemaal zelf niet lukt om een en ander op een rij te krijgen, die hulp nodig heeft en zich moet laten kennen vanwege niet goed of functioneren. die ment tegenkomt in klinieken, instellingen of schrijnend genoeg op straat.  echter veel mensen die er in de maatschappij goed voor lijken te staan en capaciteiten schijnen te hebben boven de ander blijken vaak ook zaken in het leven tegen te komen waarop ze vastlopen.
deze groep van mensen is misschien wel de meest schrijnende mens.

ze hebben vanwege hun ijver en inzet veel in hun leven bereikt op eigen kracht en bewijzen zich veelal ten opzichte van anderen omdat ze als kind buiten zichzelf zijn komen te staan. ze zijn veelal verscheurd tussen het zelf en de verwachting die de buitenwereld van hen heeft.
hierdoor ontstaat er vaak onverschilligheid en minachting of agressie tov de wereld om hen heen die niet zo sterk is als zij. ze hebben het gevoel, de aanraking verloren met de buitenwereld. ze willen van alles doen en bewerken zelfs als ze daarbij niet ervaren of dat het werkelijk zinvol is.

veelal zijn het deze twee groepen mi die op dit moment door de maatschappij voortgebracht worden.
de ene is zichtbaar zwak, krachteloos en de andere juist tegenovergesteld daadkrachtig en aanwezig, maar beide beschadigd.

in deze maatschappij is het mi vooral dat mensen druk, druk, druk zijn omdat ze zich moeten of willen bewijzen. daarbij gebeurt het dan dat ouders van kinderen veel moeten werken willen ze een bepaalde levensstandaard te kunnen onderhouden die de maatschappij aan hen stelt. veel mannen en vrouwen verliezen hierdoor het contact met hun kinderen, maar de kinderen ook het contact met hun ouders. de vraag is wat ernstiger is het een of het ander.

voor ouders is het verschrikkelijk om het contact met de kinderen te verliezen waardoor er op oudere leeftijd veelal eenzaamheid ontstaat en voor kinderen is er het gemis waardoor kinderen zich willen gaan bewijzen tov de ouders. dit lukt ze of niet of dusdanig dat ze willen bewijzen het beter te kunnen, anders te doen en niet te falen zoals hun ouders dit in zekere zin wel hebben gedaan.  dat hiermee niet de verandering optreed die men verwacht mag duidelijk zijn. er  zal een ahw maatschappelijk gezien een roulerende cirkel ontstaan.

er komen allerlei zaken aan de orde die men veelal niet onder ogen wil zien zoals relatie problemen, moeilijke persoonlijkheid, symptomen die niet zomaar verdwijnen als men er niks aan doet. uiteindelijk ontstaat er frustratie op allerlei gebied wat allerlei gevolgen heeft. te denken aan een kloof tussen  partners onderling, aan een kloof tussen ouders en hun kinderen. met als gevolg dat er meer echtscheidingen zijn als ooit te voren en en jonge mensen al vroeg met zaken te maken krijgen die  niet goed voor ze zijn tav hun persoonlijke ontwikkeling.

is er nog hoop? ik geloof dat de God voldoende hoop biedt. ik heb er in mijn vorige blog al over gehad, maar ook geloof ik dat wil men dat er verandering optreed er werkelijk een verandering op zal moeten treden. veelal spreek ik over ontmoeting op dit blog en dat is ook nu weer een deel van het thema, maar de ontmoeting is niet slechts die van twee mensen onderling, maar ik denk dat er een maatschappelijke ontmoeting zou moeten plaatsvinden. we zullen wederom samen zaken op moeten pakken in de maatschappij. de Bijbel spreekt over het feit dat we de plaats voor onze tent moeten vergroten, ruimte moeten creëren, zeg maar voor de ander.

Community_Collaboration_3
in deze tijd is er werkelijk van alles. spiritueel zijn mensen op zoek naar van alles om maar enigszins verlichting te kunnen vinden en tot rust te kunnen komen. alles draait om de individuele mens hoorde ik Bert mulder afgelopen zondag zeggen in Jabes. er is geen werkelijke ontmoeting meer met anderen. iedereen lijkt voor zichzelf te leven en als dat niet zo is dan is het wel dat men leeft voor het eigen gezinnetje, het eigen kringetje.
we zijn een ik gerichte maatschappij geworden.

om de maatschappij te veranderen zal er een ommekeer van-je-welste moeten zijn volgens mij. hoe? ik heb geen exact idee. wel kleine gedachten van de eenvoudige blogger die ik ben. ik geloof dat het begint wanneer we onszelf wederom bloot zullen geven. onszelf zullen laten zien zoals we zijn en dat we degene onder de arm nemen die het minder heeft als wij en hen bemoedigen en met ze zullen delen. laten we in onze emoties dalen, onze gevoelens en gedachten en proberen te ontdekken wat er mis is gegaan.

waarom zijn we zo als maatschappij zo geworden? waarom zijn we individueel als we zijn zo geworden? omdat we ons afgekeerd hebben van de ander omdat er een kloof is ontstaan in ons denken. we leven voor onszelf. we geloven dat dat nodig is in deze maatschappij. we zien geen andere mogelijkheid , maar is deze er niet?  ik geloof het wel!

i-love-you

ik zie dat God en zijn Zoon ons andere dingen laat zien in de bijbel. namelijk dat we voor de ander mogen leven. onze naaste liefhebben als onszelf, maar we zullen moeten beginnen bij God lief te hebben boven alles. dat betekent zijn Woord. dat wat Hij zegt lief te hebben. we zien dat als we God liefhebben er iets bijzonders gaat gebeuren. namelijk dan bloeien we open en gaan we delen. ons hart en leven gaat veranderen wanneer we laten zien en zullen dan ook werkelijk  gezien worden. wie gezien wordt wordt ook gekend. en wie gekend wordt is niet meer alleen. ik geloof dat God op die manier wil werken. ik hoop dat we dat gaan inzien. dat er verandering zal komen in de  Nederlandse maatschappij van vandaag. verandering van de maatschappij begint als wij veranderen, maar gaat verder als we samen veranderen.

Een krachtig hart

in instellingen en bedrijven, verenigingen en organisaties, in de kerk zijn we veelal op zoek naar krachtig leiderschap.

En er is niets mis met krachtig leiderschap an sich, maar de vraag is hoe we er mee omgaan. Waar het vandaan komt en wat/wie het dient.

Rick Warren schrijft: het is je zwakte waarmee je anderen werkelijk kunt helpen en niet je kracht. (Eigen vertaling)

Dit heeft Warren niet zomaar ergens vandaan geplukt, maar hij haalt dat uit een brief van Paulus aan de korintiers. Hij schrijft daar:

Geprezen zij de God en Vader van onze Heer Jezus Christus, de Vader die zich over ons ontfermt, de God die ons altijd troost en ons in al onze ellende moed geeft, zodat wij door Ondervinden we tegenspoed, dan is het opdat u bemoedigd en gered wordt. 2 korintiers 1

Met andere woorden zegt palus dat juist onze moeilijke ervaringen, de tegenslagen, de fouten, de pijn , de omstandigheden waarin we gezeten hebben ons niet tot last zijn in de dingen die we doen, maar juist meewerken ten goede. Het is veelal juist onze kracht wat ons in de weg staat te doen wat goed is.

Soms verwachten we veel van krachtig leiderschap. Van iemand die precies weet wat te doen. We willen dat hij met de vuist op tafel slaat en zegt zo zit het, zo doen we het. Maar dat is geen kracht volgens de bijbel.

God laat ons zien wat werkelijk kracht is. Namelijk een klein kind dat naar de wereld kwam, bij gewone mensen die nog niets gepresteerd hadden. Jezus ging om met gewone mannen . Een willekeur van niet de krachtigste mannen qua opleiding en afkomst. En Jezus, hoewel een zoon van de Allerhoogste leefde een leven dienstbaar aan de beschadigde, kwetsbare mens. De dood laat ook niet direkt iets van kracht zien.

We zien dus dat Jezus uiteindelijk werd afgewezen door velen. Men zag nog slechts kwetsbaarheid.

Wat spreekt jou meer aan? Iemand die heeft meegemaakt wat jij hebt meegemaakt en daarin is gegroeid en ontdekt heeft hoe hier mee om te gaan of iemand die je even snel zal zeggen hoe zaken op te lossen. Iemand die alles weet zonder het ooit zelf meegemaakt te hebben.

Wie kan een verslaafde beter begrijpen, een ex-verslaafde of iemand die er voor gestudeerd heeft. Wie kan je beter ondersteunen in rouw dan iemand die zelf iets of iemand verloren heeft.

Jouw issues zijn misschien niet fijn geweest, maar ik hoop dat je op een punt in je leven komt waar je het gaat gebruiken om anderen te helpen. Om anderen op de plek te krijgen, te helpen in hun groei vannuit jouw ervaring. Jouw kracht zit in je zwakheid. Je kwetsbaarheid biedt ruimte om krachtig te zijn in liefde. Kracht vanuit het hart.

Ik geloof dat God ons roept om krachtige leiders te zijn. Niet door om op onze strepen te staan, maar door kwetsbaar te durven zijn. Dat is een uitdaging, maar ik geloof dat het je leven zal veranderen. Niet iedereen zal grote bestuurlijke taken krijgen, maar wanneer we ons hart positief zullen uitdragen en laten horen wat God in ons heeft veranderd zal er iets bijzonders veranderen ook in harten van anderen.

IMG_1355.JPG

Hopen op Liefde

Wanneer we emotioneel in zwaar weer verkeren zoeken we houvast. We grijpen alles wat er (nog) is bijeen en proberen te redden wat nog te redden is.

Veelal is er zoveel kapotgeslagen soms dat we op bepaalde gebieden gewoonweg te hard werken. Te hard voor wat het waard is.

Luister goed! Ik bedoel niet dat je niet hard moet werken aan relaties, niet dat je maar moet opgeven, niet dat alles maar geslikt moet worden.

Maar het is goed om even een andere positie aan te nemen. Even afstand te nemen van de situatie waarin je zit. De kosten te berekenen zoals we dat in de bijbel lezen. ( Luc 14:28)

Vaak raken we verzeild in innerlijke verdeeldheid. Enerzijds is het nodig om zaken in ons leven aan te pakken. Nieuwe kans te geven, anderzijds wijzen we onszelf en anderen veelal af omdat ons pijn is aangedaan.

Hoe nu verder? Tips en adviezen helpen hierbij nauwelijks. Iedere situatie is anders en ieder individu ook. Waar het om gaat is te weten dat we geliefd zijn.

De kernvraag van ons hele wezen is: ben ik geliefd! Misschien dat je je zelf hierin herkent en misschien niet in eerste instantie, maar ieder mens wil gezien en bemind zijn.

De vraag die we hierbij mogen stellen is niet zozeer of we dit voelen, maar of we het weten. Dit heeft oa te maken met de vraag of we weten we zijn?

Ik kan gemakkelijk tegen iemand zeggen dat ik van iemand hou, maar dat wil nog niet zeggen dat de ander dit ook ervaart. Waaruit blijkt dat? Wanneer ik dit ga uiten in mijn daden.

Mensen zitten soms raar in elkaar. We zien dat mensen soms vanuit een gevoel van afwijzing, teleurstelling, boosheid, pijn, bitterheid, … Totaal anders gaan reageren dan ze eigenlijk zouden willen.

Ze zeggen dan vaak dat de ander op moet donderen, maar vragen eigenlijk houdt me stevig vast. Ze roepen dat ze liever alleen zijn, maar willen het liefst vertellen wat er in hun hart leeft. Ze laten lis wat ze het liefst vast zouden willen binden aan hun hart.

De mens is van nature op zoek. Er is een leegte in het hart dat altijd op zoek is. Op zoek naar vervulling. Op zoek naar opvulling. Het gast gepaard met verlangen. Dat verlangen ligt verborgen in wat er geschreeuwd wordt in wat verzwegen wordt, in de pijn van het moment.

Soms is er zoveel gebeurd. Zoveel beschadigd. We verlangen eigenlijk terug naar vroeger. Naar hoe het gisteren nog was. We herinneren ons wellicht de fijne dingen, maar kunnen ons niet voorstellen dat het ooit weer goed gaat komen.

In ons schreeuwen, vaak stille roepen, waarin we niet werkelijk woorden vinden, waarin pijn de hoofdtoon voert schreeuwen we om liefde. Schreeuwen we om gezien te worden, gehoord te worden.

Weet je? Je stem is reeds gehoord! En alles wat gebeurt is zet dingen in beweging. Dat voelt niet altijd goed. Als mensen zouden we willen dat dat zo was. Maar niet altijd wat goed voelt is ook goed.

Veel mensen doen alles op gevoel. Als je vraagt waarom ze bepaalde keuzes maken zeggen ze dat te doen omdat het goed voelt. Of ze maken keuzes op basis van het voelt niet goed. Dat is de grootste bullshit ever.

Hoewel ik geen vrouw ben durf ik te zeggen dat het niet goed voelt wanneer je een kind krijgt. Het is pijnlijk, een strijd, maar als het is geboren weet je dat het goed is.

Wanneer we in de auto zitten kan het heerlijk zijn om hard te rijden. Een goed gevoel, maar het is niet goed. Wanneer je boete thuis krijgt van ik weet niet hoeveel euro’s dan wordt je daar niet blij van.

Zo is het ook in relatie, het voelt zelden goed als mensen uit elkaar gaan. De vraag is ook niet of dat goed is, maar de vraag is wellicht meer heb ik gedaan wat in mijn vermogen lag. Heb in onder ogen gezien wat mijn eigen rol is in het geheel en de rol van de ander.

Ik zeg niet dat mensen nooit uit elkaar zouden moeten gaan. Soms is het goed. Het is goed wanneer een kind zijn ouderlijk huis verlaat. Het is goed wanneer we mishandeld worden of misbruikt. Er zouden allerlei zaken kunnen zijn die we emotioneel , geestelijk niet kunnen verdragen.

Soms echter is het goed te bezinnen. Ons te herinneren wat we hebben gehad. Te kijken wat de mogelijkheden zijn voor herstel van de relatie. Te bekijken wat er zou moeten gebeuren, vergeving te schenken en/of te vragen.

Ik geloof dat het belangrijk is om te weten dat wat er ook gebeurd in menselijke relaties, we moeten weten dat we werkelijk geliefd zijn bij God. hij heeft onze stille schreeuw al lang geleden gehoord. hij zag en hoorde het in gaf zijn zoon. Uit liefde voor ons , hij gaf het allerkostbaarste wat Hij bezat en toonde ons Zijn liefde.

IMG_1295.JPG

Hij heeft je lief. Je bent Zijn geliefde . Dit laat Hij fysiek zien door voor ons te sterven, maar ook zegt Hij het ons in de Bijbel. Daar zegt Hij dat Hij ons bedacht en gemaakt heeft. Dat hij ons heel bijzonder heeft gemaakt zelfs. Hij heeft van te voren uitgekozen wie jij specifiek zou worden. Hij heeft je geweven in de moederschoot.

Hij zegt niet alleen met woorden dat Hij van je houdt, maar ook in daden door volledig voor jou te gaan. Tot het uiterste. Daarbij is het niet gebleven. Weet je liefde is sterker dan wat dan ook. Gaat voorbij de pijn. Voorbij gevoel.

Tel je zegeningen zeggen we soms. Kijk eens om je heen. Wat is de natuur prachtig. De mooiste luchten, planten, de zo’n op je huid. De dieren en hun jongen. De vruchten van het land.

Maar meer nog, kijk naar wie je bent geworden, naar je kinderen en de rol die je daarin hebt. God heeft je niet verlaten! God roept jou juist! Sta op en weet dat ik van je hou! Sta op en wandel! Sta op en doe wat nodig is!

Er is hoop! Durf je zelf te zijn. Durf uit je rol te stappen en te zeggen wat er werkelijk in je hart leeft. Je kunt niet verliezen. Alleen maar winnen. Al is het onder tranen, al voelt het niet fijn. Al wordt je vernedert, afgewezen…

De ruimte die het geeft om je zelf te zijn, op God te durven vertrouwen zal je naderhand dien beseffen dat je groots mag zijn als je gedaan hebt wat je kon, vergeving hebt uitgesproken, gehandeld hebt niet slechts uit eigen belang maar om het goede te doen. Wat God ons zegt. Wat ons Hart ons influistert. Terug naar de Bron.