De passie van een verslaafde?

Gisteren was ik op een begrafenis. Een nog jonge man werd begraven na een heel intensief leven. Een leven wat gericht was op herstel, wat echter constant werd ingehaald door het verleden. Telkens weer was daar de gedachte van afwijzing. Van somberheid die op een normale manier niet onder controle te houden scheen waardoor een levenslang verslaving naar middelen hem in de greep had.

Misschien omschrijf ik deze markante man wat vluchtig en is de kern niet werkelijk omschreven, maar ik wil ook niet hem in het middelpunt van mijn blog stellen, maar wel dat wat voor hem belangrijk was.

Rick Warren schrijft ergens: there is no small service to God. It all matters.

Ik geloof dat mensen zich er met zulke uitspraken soms gemakkelijk van afmaken. Veel mensen laten zich in het leven leiden door gebeurtenissen uit het verleden.

De vraag is wat doe je er mee? Worden we beter of worden we bitter? Veel mensen worden bitter door het verleden. Enerzijds logisch misschien , anderzijds mogen we weten dat Jezus dat Jezus de bitterheid geproefd heeft aan het kruis.

Weet je sommige zaken zijn bitter. Menselijk gezien niet te herstellen. Een zware last. Ik heb een klein stukje mee mogen lopen met deze man en heb ervaren hoe God in zijn leven was. Hoe zijn verslaving hem aan de grond hield en hij God bleef zoeken. Zijn hart ging uit naar de zwakke . Wellicht was de hang naar gebruik wel het grote verdriet dat de wereld Jezus niet kent. Dit niet kunnen verkroppen.

Ik weet het niet. God weet het. Hij is daar nu. Bij God. In alle rust en vrede, hoewel ik me dat rustige nauwelijks voor kan stellen bij hem. Middelen vrij. Vrij van verleden.

Veel mensen zouden van zijn leven kunnen leren. Niet het gebruik. Maar wel zijn passie voor wie Jezus is. hij vertelde aan wie maar wilde. Vanuit oprechtheid. Hij had iets te melden. Hij had het meegemaakt, was er geweest, er doorheen gegaan. En in het leven was gebruik een item. Toch geloof ik dat veel niet gebruikers van hem een stuk passie zouden mogen ontvangen.

Ik zie veel mensen die hun leven op orde (denken te) hebben. Die neerkijken op mensen die dakloos zijn, verslaafd, beschadigd zijn. Ik geloof echter dat deze mensen een veel dieper herstel nodig hebben. Immers wat baat het een mens als hij de hele wereld wint , maar zijn ziel verliest?

Alles op orde en uiteindelijk alles verloren. Deze man had niet veel door een intensief leven. Maar hij kende God en vertelde er van waar jij kwam. Stond bekend als een lieve kerel.

De vraag die ik me stel is; hoe zal ik bekend staan als ik overlijdt? Sta ik bekend als iemand die alles onder controle had? Of sta ik bekend als feilbaar maar de liefde van God tonend aan hen die het nodig hebben?

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s