Over een andere boeg gooien

Leven met God lijkt vaak zo enorm druk en vol. In ieder geval heb ik jarenlang gelooft dat ik van alles moest doen om mijzelf ten op zichte van God te bewijzen. Niet dat god het nodig had hoor, maar ik had de gedachte dat wanneer we in Hem geloofden dit niet alleen maar moesten geloven, maar ook uitdragen. Woord en daad. Tegelijk kwam ik er achter dat hoe meer ik probeerde om werkelijk te laten zien dat ik gelovig was, hoe lastiger ik het er mee had.

Ik merkte bij mezelf niet de vrede waar ik zo naar verlangde. Eigenlijk was ik voortdurend bezig mijzelf te onderzoeken. Wat zijn mijn motieven en deze te vergelijken met hoe ik eigenlijk dacht dat God vond dat ik moest zijn. Echter ik merkte dat God vaak niet zo moeilijk deed, maar mensen vaak heel verschillend dachten over allerlei zaken.

Mijzelf aanpassen aan wat Gods wil bleek te zijn wad al lastig, maar ook nog eens voldoen aan wat anderen van me verwachten bleek een enorme klus. Daarbij ook nog eens de hoge verwachting die ik van mezelf had brachten mij er toe eigenlijk nooit innerlijke rust te ervaren.

Om toch ergens iets van “rust” te ervaren ontwikkelde ik allerlei zaken die op dat moment ff rust gaven, maar die me het moment er na een schuldgevoel gaven, omdat ik toegaf aan mijn eigen verlangens. Op mezelf gericht was.

Weet je, veel mensen leven hun leven net zo. Men probeert zijn leven op een goede manier in te zetten. Men werkt hard voor zijn geld. Gunt ieder het zijne, houdt van vrouw en kinderen, maar het is een strijd om de dingen in het juiste perspectief te zien. Men kijkt om zich heen en meet zichzelf aan de ander. Dit met alle gevolgen van dien voor zowel gelovigen als ongelovigen.

We zien huwelijken stranden. Kinderen die geen thuiskomst hebben, alcohol en druggebruik, agressie en misbruik, normenvervaging en wat wat werkelijk van waarde is wordt ondergewaardeerd. Dit allemaal omdat we het allemaal zelf willen doen. Zelf willen regelen. Het draait allemaal om wat we zelf willen. Wat IK wil is waar het in de maatschappij om draait.

Natuurlijk wordt er gesproken over tolerantie en mensen in hun waarde laten, maar vooral om daarmee te benadrukken daten zelf hun eigen leven invult en gericht is op IK.

Ik geloof dat het belangrijk is om terug te gaan naar de Kern, de Bron. Wanneer we niet werkelijk tot rust komen. Wanneer God ons tot stilstand zet en we walsen hier overheen met onze eigen egocentrische IK, dan zullen we nooit werkelijk rust/vrede ontvangen. We zullen momenten hebben die er op lijken. Geluksmomenten, maar wanneer het niet meer ervaren wordt dan zal IK ingrijpen. Als de koek op is zoals men dat noemt worden huwelijken gebroken. Gaan mensen uit elkaar omdat het gevoel er niet meer is.

Mensen zoeken naar geluk in de vorm van genot op de vreemdste plaatsen . Op plaatsen die veelal zaken kapot maken, op seksueel gebied, op het gebied van dram en drugs waardoor veel schade ontstaat en misbruik op verschillende manieren. Kinderen leren hoe het niet moet, maar Joe het wel zou moeten weten ze ook niet meer.

Ik weet niet hoe jou leven er uit ziet op dit moment, maar ik merk dat er veel strijd is in gezinnen. Dat mensen op zoek zijn naar waarheid. Ik geloof dat God ons confronteert met onze eigen IK. Met het feit dat Ik eigenlijk niet meer is dan ik. Wij hebben het leven niet in de hand en vaal geven we God daarvan de schuld.

Durf je eerlijk te zijn? Ik ken je niet, ik ken ook je achtergrond niet, maar weet je veel zaken die in ons leven gebeuren zijn gebeurt omdat mensen veelal liever gehoor geven aan wat ze zelf denken, voelen. Niet direkt altijd uit eerste hand hoor. Soms maakt een ander keuzes doet gewoon fout zijn en misschien ben je daardoor beschadigd. je kunt doorgaan op die manier of het over een andere boeg gooien.

Ik geloof dat als je doet wat je altijd gedaan hebt de uitkomst hetzelfde zal zijn. Je kunt de som een andere kleur geven maar de uitkomst blijft het zelfde. Maar je kunt ook kiezen om het op Gods manier te doen. Niet meet ik maar CHRISTUS leeft in mij. Woorden die Paulus de apostel ergens gebruikt. Dat betekent dat leren om net als Jezus de wil te doen van God de Vader. Zal alles dan gesmeerd lopen? Ik denk dat we fouten zullen blijven maken. Ik geloof echter dat we zullen groeien naar het beeld van Christus in ons wanneer we ons daar naar uitstrekken. Er naar verlangen.

Dus gooi het net over een andere boeg en doe het anders dan anders. Petrus een doorgewinterde visser ving niets tot Hij van Jezus de opdracht kreeg zijn net eens over de andere boeg te gooien. Was zijn net voorheen leeg? Nu was hij vol vis!

Bleef Petrus nu zijn net constant op deze manier vissen? Nee! Jezus bleef Hem uitdagen om bepaalde zaken in zijn leven anders te gaan doen of anders naar mensen en omstandigheden te kijken. Petrus werd midden in zijn dagelijkse omstandigheden door Jezus geroepen.

Petrus ging achter Jezus aan met alle gevolgen van dien. Heeft Hij een gemakkelijk leven gehad? Nee zeker niet! Een rustig leven? Ook niet! Wel een leven die waardevol is gebleken voor velen en vol met de vrede van God in zijn leven.

Ik ben er van overtuigd en ervaar dat ook in mijn eigen leven dat wanneer we God de eerste plaats geven we dingen in een ander licht zien. God ons de ogen opent . Durf je het over een andere boeg te gooien? durf je te doen wat God tot je zegt in zijn woord de Bijbel of wat Hij door Zijn Geest tot jouw te zeggen heeft?

20140225-013423.jpg

Advertenties

Ik zou…

Als ik jouw schoenen zou staan dan….! Ik denk dat je beter…!
Ik zou als ik jou was…

download

Al lezend in job 5:8 kom je het advies tegen van Elifaz. Hij was een van Jobs vrienden die vanuit een ander perspectief tegen alle onheil,die Job overkomen zijn, aankeek.

Als ik zijn woorden lees dan klinkt in die woorden van deze vriend iets bijzonders. Hij wil job helpen in zijn nood en doet een pastorale poging.

Slaat hij de plank mis? Een beetje. Ik zeg hier bewust een beetje omdat ik het geweldig vind van deze Elifaz hoe hij Job op zoekt. Job die alles heeft verloren. Jij bezoekt hem desondanks nog steeds. Gaat met hem in gesprek.

Misschien dat Hij het in het verkeerde perspectief plaatst , maar hij is er wel. Hij denkt mee. Hij probeert op een pastorale wijze een keer te brengen in de omstandigheden van Job.
Elifaz refereert mede naar dingen die hij zelf meegemaakt of gezien heeft.

Hij vergeet hier echter de medemenselijkheid en zit gelijk op de veroordeling. Hij noemt job indirect een dwaas en zegt eigenlijk dat hij niet goed had geleefd.

images (1)

God straft job omdat God een toornig God zou zijn en Job moest zich maar eens bekeren.
job geeft aan dat elifaz slechts vanuit eigen perspectief kijkt.

Is het niet vaak zo dat wij( ik) met een pastoraal hart toch veelal kijken vanuit ons persoonlijk en vaak geel goed bedoelde pastorale inzichten de ander aanspreken? Als ik jou was… !

Wij zijn de ander niet! De ander is ons niet. Wij kunnen niet het verdiet van de ander wegen of zijn boosheid. We begrijpen nooit helemaal wat de ander beweegt.

Job wordt uiteindelijk in ere hersteld. Zijn vrienden zaten fout. Weinig empathie.

Ik bemerk bij mezelf de schaamte opkomen van hoe vaak ik gezegd heb; ik zou….

Veelal onwaarheid gesproken dus. Immers wat zou ik gedaan hebben in bepaalde omstandigheden?
Hoe zou ik dingen zien?
Ik bid dat God me leert om niet voor anderen te denken. Niet in te vullen wat te doen.

images

Ik bid dat God ons wijsheid geeft naar vrienden in moeilijke tijden. Een hart vol mededogen, liefde zonder veroordeling. Laten we vooral leren luisteren naar het verhaal alvorens in te vullen.

Ik heb hier nog lessen in te leren. Leer me Here God een vriend te zijn met ruimte om te horen wat er werkelijk leeft in de ander. Daar heb ik Uw Geest bij nodig. Leer me opnieuw.

Hoor ik ergens Amen?

GenezingPPPVandaag op tv iets gezien over geloof. De prediker die sprak wilde dat ‘zijn’ kerkleden in hun kracht gingen staan om zo tot herstel te komen. De preek werd vurig en krachtig gebracht en met veel amens beantwoord wanneer de prediker hier om vroeg. Hij vertelde dat hij een woord voor de hele aarde had. Een woord van kracht en herstel. Het is mij persoonlijk eigenlijk enigszins ontgaan waar de preek over ging behalve dan dat er vooral hard geroepen werd en gesproken werd over de kracht van de Here en dat men moest gaan staan herstel over hun leven te ontvangen. Hun handen op de plaats leggen waar ze last hadden.

Dit was nadat ik bezoek had gehad van een vriendelijke broeder uit de gemeente . Deze was bij me om gewoon tot steun te zijn, omdat ik pas geopereerd ben en het allemaal nog niet zo voorspoedig gaat als ik persoonlijk had gehoopt. We hebben het nog gehad over genezing en wat Gids wil in deze zou zijn. Gehad over Jan Zijlstra en hoe we daar over dachten. Ook over TB Jozua en wat er daar in Afrika gebeurde

Ook vertelde ik over mijn reis twee jaar geleden en hoe iemand voor me had gebeden en ik een jaar lang eigenlijk pijnloos was van de klachten die ik had.

Vanavond met mijn vrouw gesproken en daarbij over mijn dochter gehad die coeliacy heeft en daar ook een jaar af was en wat toen toch terug is gekomen.

Het houdt me nu bezig natuurlijk vanwege mijn klachten. Weet je? Persoonlijk heb ik niet zo veel met dat uiterlijke vertoon. Vanik hoeft het allemaal niet zo … Dominant… Naar voren geschoven te worden door een predikant met een speciale gave of roeping.

Natuurlijk geloof ik dat God grote dingen kan en zelfs wil doen. Ik geloof dat God ook bijzondere en krachtige leiders heeft aangewezen. Echter…. Eigenlijk mis ik gewoon een stuk fatsoen. Ik bedoel daarmee niet dat men niet mag spreken over herstel , geestelijk of lichamelijk. Ik bedoel dat respect hierbij soms ver te zoeken is wat mij betreft. Ik moet met dat laat ik het maar daadkrachtig gebeuren vooral denken aan Mozes die met zijn stol op een rots sloeg en met grote mond zoiets zei als; wil je water , hier heb je water.

Ik zie Jezus dat soort dingen niet doen. Ik lees dat Jezus mensen gewoon aanspreekt met gezag en hen geneest. Mensen schijnen te denken dat hard roepen en dominant aanwezig zijn hetzelfde is als gezag.

Mozes werd door God terecht gewezen. Ik zie Jezus juist met weinig vertoon met mensen in gesprek gaan. Ik zie dit bij de apostelen wel iets sterker naar voren komen. Paulus die krachtig dingen weet te verwoorden in zijn brieven, maar nederig is als het gaat om uitvoering.

Ik lees in Jacobus 1:19-27 dat we op onze woorden moeten letten. Dat we hier op een zachtmoedige wijze mee om moeten gaan. Waarmee ik niet wil zeggen dat de mannen die ik genoemd heb dat niet hebben gedaan, maar ik vraag me af hoe Jezus het gezien wilde hebben. Wilde Hij dat we met krachtvertoon dingen zouden spreken of zou Hij van ons verlangen om er gewoon even voor de ander te zijn.

Eerlijk is eerlijk, ik heb best iets met God te bespreken. Er zijn mensen gestorven en ziek geworden die ik graag nog bij me had gehad. We hebben allemaal wel dingen meegemaakt waar we in meer of mindere mate voor gebeden hebben maar waar geen herstel kwam. En persoonlijk heb ik ook het tegengestelde meegemaakt.

Toch geloof ik dat God een Gos van herstel is en dat God de eerder genoemde mannen wil gebruiken en door hen heen mensen tot herstel brengt. Echter ik geloof ook dat herstel vooral te maken heeft met keuzes maken. Met je leven toe wijden aan Gid. Lukt dit altijd? Mij niet. Soms ben ik zo bezig met mijn eigen dingen. Mijn eigen gezinnetje, mijn baantje, mijn vriendjes, mijn…. Dat ik vergeet dat ik dit alles slechts tijdelijk bezit of in bruikleen heb. Dat ik slechts gedeeltelijk de controle heb. God echter heeft alles onder controle. Hij heeft echter ook zijn zoon het lijden niet bespaart.

Wel heeft hij Hem doen opstaan ten leven. En wij mogen dat ook in Hem. Niet met vertoon perse, maar door ons geloof handen voeten te geven. Hoe? Door te leven tot Zijn eer in alle omstandigheden. Als we lijden, laat het tot eer en glorie zijn van God. Als we spreken ook. Als we genezen idem…. Laat ons leven voor anderen tot betekenis zijn, dusdanig dat men in ons Christus herkent. Laten we leven tot zijn eer en glorie onder alle omstandigheden.

Hoor ik amens? 😉