Ben je gezien?

Matteus 5:14 

stad_op_een_berg304

 

Tjonge jonge , ik of wij een stad boven op de berg? Opvallend in deze wereld? Een licht?

Dat ervaar ik vaak helemaal niet zo. Vaak , meestal eigenlijk, denk ik juist het tegenovergestelde te zijn. Het allemaal niet zo goed te doen.

We willen een open huis zijn voor anderen , maar voor welke anderen dan? We hebben een aantal kinderen en daarbij ook een paar pleegkids, maar mijn gedachten zijn vaak meer gericht op de vraag; doen we het allemaal wel goed zo, dan dat we werkelijk zien wat er goed gaat.

Ik zie dat licht altijd niet. Het kost soms erg veel energie. We werken ook beide, mijn vrouw en ik ook nog best veel en voor mij is de vraag dan of we wel werkelijk zo’n licht zijn als wordt beweerd.

Doe ik mijzelf en anderen nu wel of niet tekort? Ben ik als vader en echtgenoot wel goed bezig? Wat laat ik zien in mijn gezin , mijn omgeving? En datgene wat gezien wordt is dat wel werkelijk licht of ziet mem in mij die mopperende en zeurende vent. Dat laatste ben ik immers ook.

Vaak heb ik hierop niet antwoord em voel ik me juist heel klein. Immers als ik hoor van mijn oudere kinderen wat ik zeg dat dat niet deugd in hun ogen dan voel ok me in mijn verdedigende opstandige houding vaak geen stad op een berg. Ook geen licht wat gezien wordt in de wijde omgeving.

Ik zie mezelf meer als een heel oud hutje ergens in een bos met klein olielampje op tafel. Niks groot, zichtbaar, trots aanwezig al schijnende. Nee, ik zie niet altijd.

Wat ik wel zie is een prachtige vrouw van wie ik heel veel hou en met wie ik binnenkort al weer 24 jaar getrouwd ben. Een paar eigen bloedjes van kinderen op wie ik , al mopperend vaak, enorm trots ben. Ik ben te beschermend volgens hen, ze mogen al is mijn oudste al ruim 18 inmiddels in het donker niet alleen de deur uit. Ik verlang dat er klusjes gebeuren en er verantwoordelijkheid wordt genomen, dat ze goede doordachte keuzes maken en spreek hen daar op aan. Ik heb vaak de rol van strenge ouder. Niet een licht. De mopperaar.

Ook voor mijn kids die niet bloed eigen zijn ben ik niet gemakkelijk. Veel regels em afspraken en soms enorme gesprekken om te vertellen dat ik wil dat het beter met ze gaat.

Eigenlijk ben ik niet zo’n licht. Ik heb ook voor mijn brouwde oplossingen al klaar liggen in plaats van te vragen hoe het nu werkelijk gaat. Ik merk haar vermoeidheid soms niet eens op en wals over haar gevoelens heen al houdt ik enorm van haar. Ahum… Ik een stad? Een licht? Nee hoor, maar mijn schat in mijn ogen wel. Mijn kids zeker ook. Maar van mijzelf zie ik het niet echt.

Ik verlang het te zijn in mijn leven. Ik weet dat het mogelijk is en ook dat anderen day wel in mij zien. Vaak haal ik dat zelf onderuit doorbrengen kijken wat niet goed gaat of wat anders zou moeten. Echter God weet en ziet dat er veel is om aan te werken, maar Hij is het die mij hoog op een rots zet.

Zichtbaar voor de wereld, voor anderen zodat ze kunnen zien wie ik ben, dat maakt kwetsbaar. En dat is wat ik werkelijk ben. Een stad op een berg wordt toch vaak gezien als zijnde sterk en onaantastbaar? Echter wat in het oog loopt laat ook zijn zwakheid zien. Daar waar hij het gemakkelijkst te raken is.

Wil ik dat wel? Durf ik dat? Durf ik te bekennen een mopperaar te zijn die dat zou moeten afleggen? Durf ik los te laten en niet de controlefreak te zijn? Durf ik vrijheid te geven en de boel de boel soms maar te Laten? Kan ik anderen vertrouwen ook als ik daar soms in beschaamd ben? Durf ik nieuwe relaties toelaten zonder achterdeurtjes? Verlang ik werkelijk dat licht te zijn, die stad?

Eigenlijk geloof ik dat ieder mens gezien wil worden. Dat ieder mens ook iets wil uitstralen . En ik geloof dat wanneer we ons leven in de handen leggen van God , Hij door ons leven schijnt. Dat niet slechts mijn eigen gebrekkige daden zichtbaar zijn, maar dat Hij zichtbaar aanwezig is wanneer we ons leven op Hem bouwen.

Ik bouw mijn leven op Hem en wil meer veranderd worden . Groeien in navolging. Ik wil meer en meer gaan lijken op Jezus. Met Hem zijn we overwinnaars em zullen we gaande weg , van heerlijkheid tot heerlijkheid, de overwinning gaan proeven. De overwinning is reeds behaald, maar durven we/ durf ik daar ook uit te leven?

Ik durf te zeggen dat ik in Jezus zelfs meer dan overwinnaar ben! Dat ik mijn plek en het licht niet wil laten ontnemen. Sterker nog , niets of niemand kan mij scheiden van de liefde van Christus. Hij is de rots op wie ik bouw. Soms probeer ik op eigen kracht iets tot stand te brengen en dat lukt soms ook, maar vaak is dat wat ik zelf gebouwd heb een sta in de weg. En moet dat opnieuw afgebroken worden. Dat is regelmatig gebeurd. Prijs God echter dat Hij ons helpt met bouwen van Zijn werk zodat het niet onze stad wordt en ons licht verspreidt wordt, maar dat Hij de bouwmeester is die zichzelf door ons wil laten zien.

3 gedachten over “Ben je gezien?

  1. Ik ontvang altijd van DPM het dagelijkse woord. Onlangs waren er stukjes uit het dagelijks woord van Derek Prince. Ik weet niet of je hem kent. Wat mij onlangs raakte was wat hij noemde: De oude mens is een mopperaar, de nieuwe mens een lofprijzer. David prees de heer, onder alle omstandigheden, en dat maakte hem tot een licht……

    Like

  2. Dank je wel Erik. Een eerlijk stukje. Herkenbaar. Wat een geluk dat wij een God hebben, die niet achteloos toekijkt maar ons als een pottenbakker vormt tot een vat tot Zijn eer. Daar hoort dat reflecteren ook bij. Misschien is dat wel een stukje werk van de Geest. En zo komen we weer aan Zijn voeten terecht. Als we in Zijn Licht wandelen reflecteren wij het.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s