vertekken uit Musselkanaal, Veendam en Charan

IkVertrek_logoAfgelopen week was ik in de vrije baptisten gemeente te Veendam. Een broeder sprak over Abraham. Er werd behoorlijk stellig  gezegd dat we geroepen zijn.  en ik  het met de spreker eens.  We zijn geroepen mensen. jij bent geroepen en ik ook. we zijn geroepen om God te dienen.

De vraag  die  bij veel mensen op komt is dan misschien  zoiets in de trant van; “o Ja? Waar  dan?” of  “ik weet het, maar  ik heb geen idee wat  Gods plan met mijn  leven  is. kan God niet wat duidelijker zijn? ”

Wanneer we spreken over Abraham, dan moet ik altijd denken aan een lied welke ik vroeger op de lagere school geleerd heb. “uit Ur is hij getogen aartsvader Abraham” ken je het misschien nog?  In ieder geval is Abraham ooit uit Ur vertrokken en ergens in zijn leven  bleef hij  hangen in Charan. Waar God hem riep.

Ik heb geen idee hoe lang de reis geduurd heeft  tot in Charan.  Dit was toen Terach vader van Abraham nog leefde.  Abraham was met Terach meegereisd naar Charan.  Waarom ze daar heen gereis waren?  Was Terach ook door God geroepen?  Ik geloof dat  God ook Terach geroepen heeft.

Ik heb geen idee  waartoe deze geroepen was, maar uiteindelijk is hij in Charan beland met Abraham. In Charan riep God Abraham persoonlijk. Kom in beweging abraham, kom uit Charan vandaan. Ga weg van hier. Kom op zeg blijf niet hangen maar kom in beweging en ga op weg.

god-religie-godsdienst-christelijk-christendomWaarheen? Abraham had niet het antwoord. waarom?  Om tot zegen te zijn. om God  te dienen. Ergens  is dit een beetje lastig en tegelijk  ook zo duidelijk.  Willen we tot zegen zijn voor  anderen dan kunnen we niet  op de bank blijven hangen en achter de televisie zitten zappen . we kunnen niet  op ons werk  met de meute meedoen en praten over koetjes en kalfjes.  Willen we God werkelijk dienen dan is het  niet mogelijk om niks te doen.

Veel mensen denken dat ze niet zo belangrijk zijn in het benaderen van anderen. dat ze niet zo goed zijn in  het helpen van mensen. ze  zijn niet overtuigd van de kwaliteiten die God hen heeft gegeven.  de vraag is  of ze deze überhaupt wel  durven of willen inzetten voor God.  ik geloof dat veel mensen liever in de zegenrijke omgeving  van Charan  willen blijven.

Ik hoorde ooit iemand tot me zeggen toen ik hier eens over sprak dat we onze eerste prioriteit niet moeten verzaken. Ik vroeg hem wat hij zag als de eerste prioriteit, hij zei dat dit het gezin was.  ik  moest er even over nadenken en ons gezin is inderdaad belangrijk. Heel belangrijk , maar we kunnen niet  slechts maar bezig zijn met de zegen die God ons gegeven heeft om er vervolgens niet werkelijk meer iets mee te doen dan gezellig samenzijn? In de avond tv te kijken en spelletjes met elkaar en ons werk slechts te richten op hen. Ons geld besteden aan hen, ons huis groter bouwen voor hen en daarmee dus eigenlijk alles richten op wat van jou zelf is?

Is God  niet bij machte  om je te roepen en  er op uit te sturen en je te zegen waar je bent?  ik moet zeggen dat ik wel; eens iets heb van God laat me maar  lekker zitten waar ik zit. lekker gemakkelijk. Niet moeilijk doen. ik heb  mijn portie wel gehad.

Ik ben ook ooit eens uit Ur getrokken  met  een groep mensen mee.   Mensen die ik zag als familie, vrienden. waarvan sommige  het ook nog altijd zijn en anderen hebben definitief afscheid genomen.  dit heeft me ook ergens een tijdlang in Charan doen belanden.   Een tijdlang heb ik  daar gezeten.  Ik heb afscheid moeten nemen van geliefden zoals Abraham afscheid heeft moeten nemen van Terach.  Van zijn ouderlijk huis,  en misschien ook van familie en vrienden. in ieder geval op het moment dat god hem riep kwam Abraham in beweging en moest hij loslaten.

Het vertrouwde is moeilijk los te laten. Het nieuwe onbekende is beangstigend. Dit ervaar ik soms. Maar ik ervaar ook dat wanneer God mensen in beweging wil zetten hij ook zorgt dat er  een oplossing komt. onze eerste prioriteit is niet  ons gezin. Onze eerst prioriteit is God lief te hebben  boven alles en de naaste als ons zelf. Os gezin is daarin natuurlijk wel bijzonder belangrijk.

Dit betekent dat we niet kunnen blijven waar we zijn. dat betekent dat we niet zo kunnen blijven als we zijn. we moeten onderweg zijn, reizen, zoeken naar Gods plan voor ons leven. in ontwikkeling blijven. Anders zullen we sterven op een plek waar God ons  niet geroepen heeft.

Ik moet denken aan een verhaal van een oude man en vrouw die hun hele leven gespaard hadden en hun gezin  op een goede manier hadden groot gebracht. Ze waren  op een leeftijd gekomen dat ze met pensioen waren en zaten naast elkaar op  het terras in de  mooie stoelen met een kopje thee te genieten van hun pensioen. Wanneer ze in gesprek zijn komt de vraag naar boven  wat hadden we nog meer kunnen doen?  wat hadden we anders kunnen doen? wat hadden we überhaupt kunnen doen?

Ik heb geen idee wat zij hadden kunnen doen,maar ik weet wel dat  blijven zitten hen niet  zal brengen. en dat leven  slechts voor onszelf  en de zegeningen die God ons ondanks alles geven heeft. Ik geloof dat we dieper zegeningen mogen proeven als we op weg gaan. als we in beweging blijven. Als we  tegen moeiten aan zullen lopen van  verlies, maar daar niet in blijven hangen. Wanneer we de verantwoording zullen dragen voor ons gezin  door ze in beweging te brengen waar we kunnen.

Heer ik ben op weg. Help me de stad uit. Mijn eigen vertrouwde omgeving . help me iets te doen. Amen

Een gedachte over “vertekken uit Musselkanaal, Veendam en Charan

  1. Ik moest direct denken aan de blinde, die door Jezus buiten de stad werd geleid. De blinde wist niet wat er te gebeuren stond, was zonder zijn vrienden, kennissen en buurtgenoten waarschijnlijk radeloos, zij leiden hem altijd. Nu moest hij aan de handen van die vreemde man, Jezus mee, die hem uit zijn vertrouwde omgeving haalde en hem zegende op een evenal zo vreemde manier, door middel van speeksel. Maar Jezus gaf de man wel de grote opdracht: Ga niet terug! Wanneer de man terug zou gaan, dan komt de man weer in zijn vertrouwde, lauwe leven waarbij hij afhankelijk is van mensen. Daarom moest hij niet terug gaan. En ons persoonlijke ervaring: de wil van God volgen, alles achterlaten in de Randstad en aan Zijn hand mee naar Groningen. God Zij Dank!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s