mag de ander zijn zoals hij is?

Ik stel mezelf enkele vragen.  Hoe ga ik om met mensen? hoe reageer ik als ze  een andere mening hebben? kan ik mensen zichzelf laten zijn?  voelen ze zich veilig bij me? Hoe zit het met de autonomie van de mens met wie ik omga?  Met wie ik werk? Die met mij werken? Die ik in de kerk ontmoete? Maar ook  tav van mijn vrienden? mogen ze er zijn zoals ze zijn?

In relaties kunnen spanningen ontstaan wanneer we  de ander onder druk zetten. Soms doen we dat onbewust en soms doen we dat bewust om dat we denken de ander te  kunnen helpen door op een bepaalde manier  te reageren. Door  je met de ander te bemoeien en te zeggen wat ze zouden moeten doen.  met  andere woorden  ongevraagd advies geven.

We denken soms de antwoorden te  hebben op moeilijke vragen. We denken de antwoorden te weten voor onszelf, maar  betekent dat  dan ook dat ze het antwoord zijn voor de ander? ik geloof dat  we ons in kunnen leven in wat anderen wellicht ervaren, maar daarvoor zullen we wel open moeten blijven staan ten opzichte van de ander. wanneer we echter de ander  gaan vertellen wat die zou moeten doen is er van openheid van onze eigen kant in ieder geval al geen sprake meer. we staan dan niet langer op gelijke voet, maar stellen ons boven de ander.

Ons handelen kan soms zo niet effectief zijn! wanneer we rond lopen met allerlei tips en adviezen die we ongevraagd gaan geven slaan we  volgens mij de plank al gauw mis, laat staan dat we de spijker op zijn kop slaan.  We zijn druk en denken dat we  van alles moeten presteren, oplossen, doornemen, veranderen  aan de ander.  dit gaat op deze wijze zeker niet werkelijk lukken. De verandering die hieruit optreed is zeker geen blijvende verandering omdat  die ander iets doet waar hij of zij niet werkelijk zelf voor gekozen heeft.   Ook al gaat die ander op dat moment doen wat wij graag zouden willen , toch zal dit niet beklijven omdat zijn gedrag  in wezen niet echt veranderd is, maar  het is slechts aangepast gedrag  die weer zal veranderen wanneer er iemand komt die een beter advies geeft, die een beter voorstel doet of een tip die  meer opbrengt.

Het is niet eenvoudig om mensen te begeleiden om een andere weg te gaan.  niet gemakkelijk voor de ander, maar ook voor een hulpverlener is het soms lastig om mensen mee te krijgen in een  nieuwe richting.  Welke richting moet iemand op ?  we vragen ons  misschien af welke richting iemand op zou moeten. we willen sturen en dirigeren, maar is dit wel wat we werkelijk willen bereiken? Is dit wat de ander wil. Wat willen we  bereiken bij onze kinderen, bij de  cliënten, bij vrienden, collegae, bij anderen die  volgens ons zoveel veranderingen nodig hebben?

Ik geloof dat wij niets anders  kunnen doen dan  in gesprek zijn met mensen en  onszelf zijn zoals we zijn.  ons niet van ons stuk laten brengen door allerlei visies van mensen, niet door  meningen van anderen, maar door gewoon te weten wie je bent. wanneer we weten wie we zelf zijn, zijn we vaak al een heel stuk verder dan de meeste mensen. veel mensen  hebben immers geen idee wie ze in wezen zijn.  wanneer wij onszelf zijn en met de ander in gesprek raken kan het zijn dat we soms daar binnen komen waar het nodig is. daar waar  ze in ons iets herkennen van echtheid die ze zoeken en waar ze zelf ook naar verlangen kan het zijn dat men zich en stukje opent .

Dan hoeven we nog steeds niet onszelf op te gaan dringen en hen overspoelen met gedachten en vragen, maar dan mogen we er voor hen zijn en luisteren naar hun gedachten en ideeën, die wanneer we ze leren kennen en open voor ze staan soms  zo gek achteraf nog  niet zijn.

Wanneer er spanning was omdat er onbegrip was en  niet weten wat er zich zoal bij de ander afspeelt aan paniek en stress wordt een  gesprek van waarde.  Iemand in zijn waarde gelaten iemand zijn eigen autonomie  hergeven waar hij die  verloren lijkt te hebben door in een gesprek hem of haar welgemeend erkenning te geven en als volwaardig persoon ook te herkennen is van belang voor  een gezond herstel.

Uit onmacht kunnen we immers zoveel beschadigen. Met woorden, maar ook door te zwijgen  kunnen we de ander zoveel pijn doen. ik wil hier bewust over nadenken om  mijzelf maar ook anderen bewust te maken van de kracht van woorden. Woorden zijn zo enorm krachtig. Negatieve woorden  maken  zoveel stuk en het uitblijven van woorden die  positief zijn even zo.

Bij sommige mensen is er geen uitzicht meer. ze zijn  het zicht verloren op de toekomst  door het in het verleden behaalde resultaat.  Zo erg dat ze zelf niet eens  zichzelf durven zijn in het heden. Ze zijn  terneergeslagen omdat  ze  niet meer  werkelijk  weten wie ze zijn en wat ze voelen. ze weten  wellicht niet eens meer  wat ze ervaren hebben. ze vragen zich  soms  wellicht af wat  ze hebben ervaren dat hun leven zo   pijn lijk is verlopen.

Wanneer we onze pijn laten spreken dan pijnigen we mensen . we willen de ander of te veel beschermen en vangen zelf de klappen opnieuw op of we  geven de klappen door  naar die ander.  wanneer we de teleurstelling die  we zelf ervaren hebben  willen wegstoppen en de ander willen bemoedigen  met de beste intenties zal dat niet werkelijk gaan omdat de droefenis in  ons aanwezig is en door onze woorden en gedrag wordt overgebracht op die  ander.  wanneer we  niet werkelijk onszelf kunnen zijn en leven naar wat anderen  belangrijk vinden of wat men belangrijk vindt of zelfs als de ander moet leven zoals ik het belangrijk vindt  kan ik de ander in wezen niet helpen omdat het niet gaat om wat men vind of wat ik vind, maar omdat het gaat om die ene specifieke persoon.

Welke hulp kunnen we bieden aan die specifieke ander? die specifieke vriend, familie, collega, cliënt?  Niets dan een luisteren oor en hen  te zien als een  volwaardig mens.  Als een autonoom figuur die zelf bepaalde keuzes kan maken.  die hier misschien wel wat begeleiding in nodig heeft, maar daar waar ze dat ook willen en nodig hebben. dit zullen ze  meestal zelf ook wel aangeven of m ogen we ook vragen.  Neen is  ook gewoon nee, toch?  Openheid en eerlijkheid  ook van onszelf is daarbij volgens  mij van belang.  ik geloof in transparantie. Niet het achterste van de tong maar wel laten zien wie we zijn zodat de ander van ons kan leren. Zelfs van onze fouten.

2 gedachten over “mag de ander zijn zoals hij is?

  1. het advies is niet het ergste volgens mij, maar dat we in dat advies geven de ander de tips geven om bepaalde regels te gaan volgen die voor onszelf al als regel gelden, waarbij we dan uit het oog verliezen wie de ander is, we denken dat de ander is zoals wij. soms is het zo dat sommige zaken en voorvallen op die van onszelf lijken, maar wij zijn niet dezelfde persoon en komen niet uit de zelfde families en ook zijn we anders gemaakt met als uitgangspunt dat God ons specifiek geschapen heeft om Hem te dienen. ik vraag me af of de regels die we onszelf als wet hebben opgelegd, of we die niet ook graag op de ander willen leggen opdat ze worden als ons. ik wil meer en meer leren om de ander aan de hand te nemen en hen, wijzende op Jezus , te laten zien dat ze vrij mogen zijn, zelf keuzes maken voor dat wat goed is, een leven vrij van alles wat ons word opgelegd door anderen. niets moet, maar ontmoeten. communiceren en relatie vanuit mijn ontmoeting met God. niet mijn sterkste punten, maar wel mijn grootste verlangen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s