Durf ik ruimte te geven

Voor sommige mensen is de wereld om hen heen een wereld geworden waarin ze zich bedreigd voelen. waarin ze misschien zelfs wel bedreigd worden of zijn.  wat nu als je dit zo ervaart. Als je niet kunt doen wat je zou willen doen.  je voelt je niet  meer vrij.  Je ziet allerlei zaken om je heen  en durft niet meer jezelf te zijn.  hoe moet je je zelf zijn? wat nu als iedereen  iets van je vindt en jij alleen  ziet dat niet zo, ervaart  dat anders.  Wat nu als je je alleen maar nietig voelt, klein, angstig, verdrietig of…wat dan maar ook. Wat nu als je totaal geen zin meer heb t om dingen te doen, dingen te moeten omdat het gewoonweg niet meer op kunt brengen. als je er geen energie meer voor hebt.

Erkenning zonder advisering!

Mensen willen graag adviezen geven. je vertellen wat je allemaal zou moeten doen. je moet ondernemen.  Natuurlijk zeggen ze dit allemaal met de beste bedoelingen, ze proberen je te motiveren, stimuleren om in actie te komen, maar zou dat lukken? Ik geloof  niet dat iemand in beweging komt door te zeggen dat hij van zijn  gat af moet komen als hij het niet meer ziet zitten.  ik geloof niet dat  meer en meer druk om iets te moeten helpt om  dingen anders te gaan zien.

Zou het niet zo zijn  dat men eerder zit te wachten op een stuk geborgenheid, een schouder om te huilen , een stuk erkenning zonder advisering ?  ik geloof persoonlijk in de autonomie van de mens en dus ook in de vrijheid om zelf  keuzes te maken in dit leven.  zelfs om verkeerde keuzes te maken.  wanneer mensen zoeken naar mogelijkheden kunnen we  ze helpen door ze  een veilige  plek te geven. een plaats om op terug te vallen zonder veroordeling.  Dat laatste doen we immers zo enorm gauw.  We hebben al gauw onze mening klaar en  de kritiek  om de ander mee  aan te spreken. Dit moet je doen en dat moet je doen. ongevraagde adviezen.  Natuurlijk hebben we het beste met de ander voor, maar wat is het beste? Hoe komt een mens tot andere inzichten? Door kritiek en ongevraagde adviezen? Ja zeker, maar dat  levert inzichten op als: ze willen me veranderen! ik mag er niet zijn! ik moet voldoen aan hun beeld! Zie je nu wel ik heb gefaald in hun ogen! Ik deug nergens voor!

De diepst mogelijke ontmoeting

Veiligheid is waar mensen naar verlangen. dat is  waarom ik geloof in relaties en communicatie . ik geloof in ontmoeten.  zo kan men tot nieuwe inzichten komen. oprechte ontmoetingen zijn als een oase wanneer je in de woestijn zit en dorstig bent. je kunt er je dorst lessen. Een ontmoeting is  als een oase. Een plek om op krachten  te komen, een plek waar levend water  te vinden is.  ik moet daarbij denken aan de vrouw  bij de bron.  Jezus kwam bij de bron en  ontmoette daar  deze  Samaritaanse vrouw. Wat al bijzonder  genoeg was. een jood se man en een Samaritaanse vrouw.  Samaritaanse en ook nog eens vrouw. Not done in die dagen dus.  Toch  spreekt Jezus haar bewust aan. het maakt hem schijnbaar niet uit wat “men” zegt of denkt. Hij spreekt haar  aan en  vraagt om water.  De vrouw aarzelt, maar er ontstaat iets van  een dieper  ontmoeting.

Er is geen sprake van oordelen en veroordelen.  Er is slechts sprake van een gesprek  over de situatie  en Jezus biedt haar levend water aan. hij biedt  haar aan waar ze naar verlangt.  geen tips of adviezen, maar  Hij zegt als het ware gewoon van alsjeblieft. Je mag het  van Me hebben.  het kost je niets.  Geen druk.  Geen veroordeling. Zijn wij niet te gauw met ons oordeel, met onze adviezen en kritiek, met onze woorden  zonder werkelijk te luisteren.  Projecteren we niet vooral onze persoonlijke verlangens op de ander?  proberen we niet in zekere zin de ander te veranderen in  het beeld dat wij voor hem of haar hebben?

Zonder kracht in beweging komen

Ik geloof dat we zouden moeten belijden dat we  maar al te vaak eerst onze eigen  beeld  op de ander projecteren, maar vergeten dat we  in dienst zijn Van de Heer zelf. Ik geloof dat Hij het is die al vanaf de moederschoot een prachtig plan heeft  met elk mens persoonlijk.  Willen we niet maar al te graag  dat mensen in beweging komen? maar  wanneer iemand  een been heeft moeten missen  zouden we dan ook  met adviezen komen als je zou het beste  drie maal daags een wandelingetje  moeten maken.   dat is goed voor de doorstroming.   Wanneer iemand geestelijk moe is , als hij het leven niet meer ziet zitten en ook de zin  van wat  leven is niet weet, hoe zouden we hem  dan  zeggen om op te staan en te wandelen.  te moe is  te moe. Ik heb er de kracht niet voor. Hoe kun je zonder kracht, geestelijke energie in geestelijke beweging komen.  het zit vast.

We kunnen een veilige omgeving zijn. zoals we voor de man zonder been  er kunnen zijn om zijn karretje te duwen of  gewoon met hem me te lopen als hij zijn karretje voortrijd met zijn handen, zo kunnen we met de vermoeide  mee gaan  om hem te ondersteunen. We kunnen er zijn wanneer hij  al struikelend  op zoek gaat naar  wat hij nodig heeft.  ruimte van veiligheid creëren,  laten weten dat hij er mag zijn. dat hij boos  mag zijn en verdrietig,  angstig en opstandig mag zijn als dat helpt om  er door te komen. je mag vragen wat hij nodig heeft. We mogen in gesprek zijn als hij daar behoefte aan heeft. En soms mogen we zelfs  inbrengen wat we denken te weten wat goed zou zijn, wanneer er ruimte is en vertrouwelijkheid. Vriendschap, relatie.  Tenminste als degene dat wil.

Een goed klimaat

Sommigen zullen dit een softe aanpak vinden, maar ik geloof dat dit niet zo is. ik geloof dat zelf zoeken  niet soft is, maar de enige mogelijkheid om werkelijk tot zichzelf te komen.   ik geloof dat we daarbij wel de hulp in kunnen schakelen van God . ik geloof dat Hij aanwezig wil zijn als we  elkaar ontmoeten. zelfs als degene met wie  we in gesprek zijn het niet zo op heeft met God.  ik geloof dat we  voor iemand mogen bidden . ik geloof dat daar  vaak heel veel ruimte voor is. en waanneer dat we niet is  kun  je hem vragen of je dit in je eigen tijd wel voor hem of haar mag doen.  ik geloof dat dit alleen al zo enorm veel ruimte schenkt.   Er is zoveel wat we kunnen doen.  vragen stellen,  ervaringen delen, maar vooral luisteren en er gewoon zijn.  soms zelfs zonder een woord te zeggen. vaak zeggen we al gauw te veel.

Wat denken we  vaak dat we de problemen wel even zullen oplossen. Of we denken dat niet eens, maar we voelen wel de druk om iets op te lossen.  We willen zo graag  helpen wellicht.  Helpen doe je niet door allerlei antwoorden te geven, maar door  er te zijn.  je kunt hooguit een beetje een klimaat scheppen waarin hij of zij zich veilig voelt.  Niet het aandragen van oplossingen  maakt iemand sterk. Sterker nog het maakt  juist  een sterk mens zwak.  We maken de persoon afhankelijk wanneer we  iemand constant  vertellen wat hij wel of niet zou moeten doen .

Een proces om te omarmen.

Wat zou het geweldig zijn wanneer we zouden leren om de ander juist  te  bevestigen in wie hij of zij in werkelijkheid is.  dat men zich bewust zou worden van hun eigen waarde.  Het is voor een ieder belangrijk die zelf te kunnen ontdekken en zich van daaruit te kunnen  ontplooien . vrij te zijn om keuzes te maken. zijn mening te vormen. Geloof te vinden en (on)afhankelijk  te zijn.

Ik geloof dat  wanneer ween mens tot de ontdekking komt dat er een verandering nodig is en oude keuzes losgelaten moeten worden dat alles in een dag en een nacht veranderd zal zijn.  verandering is een proces.  Een proces dat men uiteindelijk wellicht kan omarmen en kan gaan zien als waardevol.  Een proces waar men krachtiger uit kan komen wanneer men de ruimte heeft gehad  en de  veiligheid om in het proces te blijven.  Ik geloof dat God ons de ruimte  wil geven om te ontmoeten. om vanuit relatie en communicatie  te komen  tot werkelijke ontmoeting.   Ik geloof echter dat het werkelijke wonder van geestelijk herstel plaatsvindt vanuit  de Relatie met het Woord zelf.  Durven we God zelf de ruimte te geven om in de ander te werken?

Advertenties

nieuwe visie vinden door onszelf even te verliezen

Waarom lopen bepaalde dingen in het leven zoals ze lopen?  Waar ligt  het aan als we zaken gepland hebben en  alles gaat anders?  Christenen gebruiken dan vaak woorden als: God zal er wel een bedoeling mee hebben. niet christenen zijn vaak veel resoluter in zaken en zeggen dan  zaken als verkeerde timing of domme pech.

Als dingen verkeerd gaan waar  dit ook plaatsvindt in je gezin , op je werk, in de kerk, zeg het maar… ergens in j e leven dan is het al gauw dat we de kop in het zand steken en zoeken we de schuld elders dan bij onszelf.  we erkennen niet gemakkelijk dat bepaalde zaken ook gewoon te maken hebben met onze keuzes.

Natuurlijk begrijp ik als christen de  uitspraak  dat God een bedoeling heeft met bepaalde gebeurtenissen in ons leven. Ik geloof natuurlijk dat God  invloed heeft in ons leven.  gelukkig maar .  we hebben te maken met allerlei  zaken in het leven.  we kunnen kiezen ons leven te laten leiden door onze gevoelens, we kunnen het laten afhangen van rationele keuzes, we kunnen  visies ontwikkelen en uitvoeren.

Een christen die gemakshalve dingen zegt als het is vast Gods wil dat iets al dan niet gebeurt hoeft geen visie te ontwikkelen toch?  Immers als het toch Gods wil is zoals  dingen gebeuren dan  kunne we  het leven op z’n beloop laten. Anderzijds kunne we visies ontwikkelen en plannen maken zonder God daarin te betrekken en hopen dat alles goed zal gaan. of dit nu de manier is geloof ik ook niet.

Ik geloof dat God de gebeurtenissen in het leven mee laat  werken in je leven, maar dat je daar wel zeker ook enige invloed op uit kunt oefenen.  Beter is het immers wijze beslissingen te maken in het leven. iemand die goede beslissingen maakt zal minder problemen hebben dan iemand die  alles maar op z’n beloop laat.

We kunnen wel zeggen dat bepaalde zaken ons zeker Helpen om op een hoger plan te komen. ik bedoel daarmee dat  onze keuzes  die soms fout kunnen zijn ons leiden naar betere keuzes in het leven waardoor we steeds meer  leren om  dingen te doen zoals ze bedoeld zijn.   ik geloof dat God ons een weg wil wijzen vanuit oppervlakkigheid naar  diepgang.

We maken plannen die soms  zo oppervlakkig zijn en waarbij we soms eerst eens bewust moeten worden van de zin er van om verder te kunnen werken. Soms echter  zit er een spirituele  fout die we  moeten erkennen om verder te kunnen groeien in onze geestelijke ontwikkeling. ik vraag me echter af of we dit werkelijk kunnen scheiden van elkaar. ik geloof dat zowel geestelijk , als het gewone leven met elkaar verbonden zijn.  wanneer  zaken anders gaan dan gepland is God daar zeker in aanwezig, maar de vraag is in hoeverre we God er zelf bij betrekken.

God beweegt ons als het ware voort op verschillende lagen. ik geloof dat zowel  het lichamelijke het spirituele, het psychologische , allemaal  met elkaar verbonden is in die zin dat  we  bepaalde zaken als het ware kunnen negeren, maar ze zijn er wel. Het negeren er van betekent in wezen dat we ontkennen dat  bepaalde lagen  nodig zijn voor een  goede harmonie.

De vraag die ik  probeer te formuleren is:  hoe gaan we om met ons  leven, met alles wat daarin is. met de mensen om ons heen en onze omgeving, de dingen die we hebben ontvangen, etc….  ?  hoe gaan we  hier mee om? Hoe belangrijk is planning en visie? En  moeten we ons er aan houden?

Ik geloof dat ons leven vaak bepaald word door onze agenda, en wat mensen van ons verwachten, maar wanneer we rekening houden met wat God van ons verwacht, hoe zouden zaken dan verlopen? gaat  het ons dan voor de wind? Ik denk dat er veel welvaartspredikers zijn die  ons dit willen doen geloven. dat wanneer we  slechts dat doen wat God ons vraagt alles goed zal gaan. echter wie weet altijd wat Gods wil is?

Zou het niet zo zijn dat we  moeten veranderen in ons denken en  mogen leren om God te vertrouwen in onze  plannen.   Bij het maken van visie en beleid. In de kerk, op het werk, in onze gezinnen, op school, of waar dan ook. wat/ wie  bepaald ons leven?

Ik geloof dat God ons  leert  door onze fouten , maar ook door wat wel goed is gegaan. God gebruikt het zodat we nieuwe wegen in zullen slaan.  Ook beproeft hij ons in moeilijke zaken  en kijkt hij als het ware of we op Hem zullen blijven vertrouwen en we niet hoogmoedig worden of juist ons vertrouwen verliezen als het moeilijk wordt.  ook geloof ik dat Hij ons verantwoording heeft gegeven. zoals hij dat deed bij Adam al over de hof van Eden.

We krijgen van God niet slechts de opdracht, maar ook de tools, maar we mogen  leren  hoe we zaken aan te pakken. Veelal maken we echter zelf beslissingen en vragen er een zegen van God over. Is dit de manier?  zal God het zegenen? Misschien. Soms.  Ik geloof da God ons echter wil leren op hem te vertrouwen in alle dingen. In zowel het plannen als ook in het maken van fouten. In het begin en in  de verdere verloop.

Is het immers  niet vaak zo dat we vol goede moed met God beginnen en dan tegen  moeiten aanlopen en dan  gaan handelen vanuit ons gevoel, emotie?  Dat we daardoor soms goed  handelen en soms ook gewoonweg juist helemaal niet. in ieder geval is er  geen sprake van een vast vertrouwen , maar  gewoon domme geluk of domme pech in zulke gevallen.

Wij zijn echter niet zomaar mensen we zijn geliefde mensen en God wil er voor ons zijn en wij mogen met Hem leven. met Hem leven is : Hij is aanwezig in wat we doen. we willen Hem er bij hebben. zoals een huwelijk. Ik ben met mijn vrouw getrouwd. we krijgen samen kinderen. Ik heb nooit een kind gebaart , maar toch gekregen. We gaan samen ergens wonen en we  bepalen samen hoe we dingen doen in ons gezin, ons huwelijk. Zo wil God ook met ons gaan. samen met ons  dingen doen. in goede en slechte tijden.

Je mag je eigen keuzes maken en God wil je daarbij helpen. Hij wil er voor je zijn. dit betekent echter dicht bij Hem te leven. overleg plegen. Luisteren naar Zijn stem.  Het gaat er niet om wat iedereen vind dat je moet doen. je luistert niet in de eerste plaats naar allerlei stemmen van anderen, maar  eerst naar de stem van degene die je werkelijk kunt vertrouwen alvorens beslissingen te  nemen.

Als we op deze manier zullen handelen zal alles veranderen. zal de uitkomst van bepaalde beslissingen misschien anders zijn dan we hadden verwacht, maar we blijven vertrouwen en geloven in wat God ons heeft gezegd.  En als we dat niet duidelijk hebben? dan zullen we dit misschien nog eens met hem moeten overleggen en doorspreken en afwachten of  gewoon echt stil worden.

stil worden is zo enorm goed. dat besef ik me  juist nu . dat we soms lopen  rennen. We maken ons boos. We zijn angstig. Teleurgesteld en alles in ons schreeuwt om een antwoord, maar we raken zo vol door alles wat er al dan niet gebeurt dat we  vergeten stil te worden.

God wil wel spreken, maar telkens als God iets zegt , trekken wij onze mond al weer open. We laten onze gedachten dol worden en nemen gewoon niet de tijd om te luisteren. De rust die we nodig hebben om goede beslissingen te nemen. we spreken met  hem en anderen en doen wat in onze macht ligt, maar  is dat wat nodig is?

God wil dat we hem ontmoeten. dicht bij hem komen. op geestelijk niveau met hem communiceren. Het gaat niet om de formulering. Niet  zozeer om wat je precies zegt, maar om wat je verwachtingen zijn.  Hij begrijpt ons en onze situatie. Het gaat om de keuzes die je maakt op zulke momenten met Hem.  soms lijkt het alsof je je zelf even verliest, maar je zult merken dat juist daar waar we onszelf verliezen Hij  juist  daar is.

daar waar we onze eigen gedachten durven loslaten en durven te luisteren naar wat Hij ons te zeggen heeft  daar zullen we juist onszelf  vinden en daarbij leren om geloof te hebben.  dat we werkelijk contact zullen hebben met de levende God.     dat is nieuwe visie. God betrekken bij je plannen.  Natuurlijk mogen we zo ook gewoon opschrijven en uitwerken.  Maar laten we hem er bij betrekken.

Heer leer ons te rusten in U en te luisteren  naar Uw stem en onszelf  misschien even te verliezen om vanuit uw aanwezigheid onszelf te hervinden en nieuwe keuzes  te maken voor ons leven. voor ons werk. Voor de kerk. voor onze gezinnen. Voor alles wat we doen. voor ons leven met U.  amen

het wonder van moeilijke tijden

Wij als gelovigen  lezen  de Bijbel. We geloven er in en we bidden dat allerlei zaken toch maar zullen geschieden in Jezus naam.  Is het uitspreken van wensen hetzelfde als  verwachting hebben.  is het  hetzelfde als het hebben van geloof?

Bidden om geloof.

We bidden om wonderen, verhoring van gebed, maar geloven we in  het wonder?  Geloven we dat God een God van wonderen is?  waar blijven de wonderen van weleer? De vragen die we stellen lijken  niet door te dringen  tot God. blijven ze hangen  in de lucht? We zouden kunnen bidden om het wonder van geloof.

Hoe groot is de verwachting, het geloof? Ik geloof in wonderen. Het  is op zich al een wonder dat Jezus kwam en voor mijn schuld stierf. Dat hij mijn lasten droeg.  Toch geloof ik dat er meer is dan dat. ik geloof dat we het wonder mogen zijn.

Absurd wonder?

Als ik zeg dat ik het wonder  van God ben klinkt dat natuurlijk absurd, maar toch is dat wat ik geloof.  Ik ben Gods wonder voor  de wereld geworden. ik mag anderen  vertellen wie Jezus  is en wat Hij heeft gedaan. Ik  mag grotere wonderen doen zelfs dan Jezus heeft gedaan.  Tja.. waar zijn ze dan?

Waar is het wonder waar mensen  op wachten?  Ik geloof dat mensen niet op wonderen zitten te wachten.  Er gebeuren  wonderen genoeg.  Is het geen wonder dat je leeft?  is het geen wonder dat je  ondanks wat er in je leven is voorgevallen je iedere dag nog gewoon je ding kunt doen?  of zitten deze dingen, de gebeurtenissen je nog altijd dwars. Weet dat God je wil  herstellen genezen en je laten zijn wie je in wezen bent.

Belofte maakt schuld.

Misschien is dat niet iets wat je gelooft.  Misschien geloof je niet dat dit werkelijk mogelijk is. je hebt het wonder nog niet meegemaakt.  Ik beloof je dat het wonder zal geschieden wanneer je oprecht  verlangt Gods weg te gaan. belofte maakt schuld, ik weet het. Gelukkig is deze reeds voldaan.

Veel mensen verwachten vaak  hele andere wonderen van God. ze verwachten een gemakkelijk leven. alles voor de wind.  Maar dat zou geen wonder zijn welke je bij hem zou  brengen. sterker nog we zien dat wanneer God dat doet mensen juist zeggen dat ze er hard voor hebben gewerkt en gedaan. God krijgt niet de eer.

Het wonder van moeilijke tijden

Juist wanneer we het moeilijk hebben en  niet meer weten waar we het moeten zoeken  is God daar.  En we mogen op Hem vertrouwen. Ons leven  in Zijn hand leggen.  Ik geloof en weet uit ervaring dat het  het leven niet gemakkelijker maakt, maar wel dat je zult merken dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn.  dat ze gebeuren waar je bent.  ik noem dat  gemakshalve maar het wonder van moeilijke tijden. God zien in de grootste strijd. Hem ontmoeten waar het onmogelijk leek.

Wat zou het iets geweldigs zijn als jij toe zou  durven laten dat God je geneest en hersteld. Wat zou er  een wonder gebeuren als je los  zou komen van alles wat jou zo  vasthoudt in dit leven . God is er voor jou. Hij luistert naar je. Sterker nog  Hij houdt van je. Ook na alles wat er in je leven is misgegaan blijft hij van je houden.

Herken je het wonder nog?

wat is een groter wonder, iemand  die niemand heeft en alles heeft verloren wat hij had, die geen geluk kent en vrede en dit ontvangt of iemand die alles al heeft en niets en niemand nog nodig heeft? Wat moet je zo iemand nog geven voor wonderen?

Zo zie je dat wij in Nederland  het wonder  ontgroeit lijken  we zijn verwent en zien het wonder  niet meer van  een dak boven ons hoofd en iedere dag te eten. We zien niet meer dat we gezegend zijn met  enorme rijkdom. We ervaren het niet eens als dusdanig. Het wonder is er, maar kunnen we het nog  herkennen?

watch?v=yOAdYF5sQQs&feature=player_detailpage

Onmoeting met Teen challenge op de Spetse hoeve

Binnenkort is er bij ons, Ik doel op de Spetse Hoeve , een open dag,  waar ook jij van harte welkom bent.  een open dag waarin we willen laten zien wie we zijn. waar we voor  staan en waar we met elkaar samenkomen om elkaar opnieuw of voor het eerst ontmoeten.   laat nu juist ontmoeten het thema zijn van mijn blogs en ik daar nu op inhaak vanwege het feit  dat ik persoonlijk eigenlijk vind dat Teen challenge  een geweldige organisatie is die wereldwijd enorm aan de weg timmert, maar hier in Nederland op de een of andere manier nog te weinig bekendheid heeft als je het mij persoonlijk zou vragen.

Veel mensen kennen  Teen Challenge nog  vanuit het verleden. Te denken valt dan aan de film  Kruis in de asfalt jungle.  Genoemd naar het boek van David Wilkerson die onlangs is overleden.   De visie die Wilkerson in zijn boek beschrijft komt overeen met de visie van Teen Challenge.

Eigenlijk zou je de verhalen moeten lezen  die op de site van Teen Challenge staan. Verhalen van mannen die ik persoonlijk ken en die ik  heb zien veranderen. geweldig als je zoiets in de dagelijkse praktijk meemaakt en kan helpen  begeleiden.  Ik ben er trots op in  deze verslavingsinstelling te mogen en kunnen werken.

Wij zijn er van overtuigd dat we mensen kunnen helpen naar een andere omgeving, in hun gedrag en hun overtuigingen, maar we geloven boven alles dat niets en niemand anders dan Jezus Christus  mensen werkelijk vrij maakt.  Wij mogen daarin een steun in de rug zijn van de ander. we mogen hen ontmoeten. onszelf laten zien en ook er gewoon voor ze zijn.  een mooiere taak is er volgens mijn beleving niet.

Teen Challenge timmert weer behoorlijk aan de weg. Zo zijn er in Lisse en in Middenmeer ook centra geopend voor jongeren, the Gate genaamd,  en nog steeds  zijn de ontwikkelingen gaande op dit moment.   Teen Challenge is in beweging.  Voor wie meer wil weten over zowel jeugdwerk of verslavingszorg kan hier contact op nemen met de juiste mensen.

aanraken geoorloofd?

De mensen die mij kennen weten dat ik niet zo van onverwachte aanrakingen hou.  Ik houdt er niet van als mensen die ik niet ken me zomaar een hug geven. een hand vind ik goed genoeg. Ik vind het gewoon niet fijn om zomaar aangeraakt te worden door mensen die ik niet of nauwelijks ken.  Sterker nog , ik vind het zelfs vervelend om bij iemand  op visite te komen en dan iedereen een hand te moeten geven. ik stek meestal maar gauw een hand op en zeg gewoon hallo.  Ik geloof dat de meeste mensen dat ook wel goed vinden en wie niet, jammer dan.

Ik ben niet tegen aanrakingen hoor. Ik vindt het zelfs wel fijn als het mensen zijn om wie ik geef. Die ik waardeer. Die om mij geven. met wie ik een relatie heb. dit hoeft wat mij betreft niet altijd klef te zijn, dat dan weer niet.  ik hou het echter graag onder controle zeg maar.  ik vind het fijn om mensen die  verdriet hebben een hugg te geven. te laten weten dat ik meevoel. Ik vind het fijn om mensen te laten weten dat ik ze serieus neem door een hand of een tikje op de schouder. Ik hou er van om mensen een kus te geven als dat nodig mocht zijn. ik kan ontroerd raken door innige omhelzing van iemand die  me zegt dat hij of zij van me houdt.

Ik geloof dat aanrakingen iets bijzonders zijn.  tegenwoordig wordt er wat mij betreft te veel gehugt,  omhelsd, gezoend door mensen die je niet of nauwelijks kent. De hand geven is prima  als het gaat om te ontmoeten.  je voor te stellen. Een begin van een relatie. Ik vind het eigenlijk vreemd dat ik soms  zomaar gezoend word door mensen die je niet of nauwelijks kent.  Teveel van het goede zal ik het maar noemen.

Te veel aangeraakt kan dat? ik geloof dat het kan. Dat er innig wordt gedaan waar het niet werkelijk zo innig is.  ik zou bijna de term Amerikaans willen gebruiken.  Een Amerikaanse houding. Amicaal.  Ik ben geen vriendjes met iedereen. Ik probeer het met iedereen goed te  kunnen vinden. Ik stuur ook geen mensen weg omdat ze me een hugg geven hoor. Ik  weet er  gewoon niet goed raad mee.

Sommige mensen knuffel ik gewoon. Geen probleem. Ik ben ook niet vies van een knuffel mochten mensen dat soms denken. Ik ben gewoon selectief . ik  laat me graag raken, maar dan ook van binnen.  Een knuffel zonder  het gevoel  daar kan ik dus niets mee.  Begrijp je dat?

Aanrakingen zijn iets bijzonders voor mij. Mocht je door mij aangeraakt worden in de vorm van een knuffel weet dan dat ik dat niet zomaar doe.  Dan waardeer ik je echt.  wanneer ik zeg dat ik niet een knuffelaar benen je toch omhels is dat niet omdat ik je geen knuffel geven wil, maar omdat ik niet weet  hoe ik me moet gedragen.

Ik wil gewoon zeggen als je om me geeft , hug me gerust, als je me aardig vind laat dat gerust merken. Wanneer je echt serieus genomen wil worden door  mij  vraag me of het mag.  Ik ben niet preuts of zo. Ik  vind het belangrijk om werkelijk te voelen. te ervaren , echt te kunnen zijn. mij zelf te kunnen zijn.

Ik geloof dat een oppervlakkige aanraking wezenlijk anders. Een aanraking zonder houden van, zonder lief te hebben, zonder  oprechtheid en transparantie zijn wezenlijk andere aanrakingen.  Ik moet denken aan  Jezus die in de menigte liep en plotseling werd aangeraakt door die ene vrouw. Hij stopte en draaide zich in ene om. “wie was dat?” vroeg hij.  Hij ervoer  een oprechte aanraking van iemand  die naar Hem verlangde.   Een ander verhaal was van die blinde wiens ogen Hij genas. Door spuug op zijn ogen te smeren. Vies verhaaltje zouden we  kunnen  denken misschien, maar wel een werkelijke oprechte aanraking met intentie tot herstel, het goede voor die ander. vanuit liefde geraakt. .

Ik geloof in aanrakingen, ik geloof in die innige mogelijkheid om mensen te  raken waar het nodig is. te veel wordt er volgens mij te gemakkelijk mee om gegaan.  Er zijn veel die  werkelijke aanrakingen nodig hebben in hun leven en te veel  worden ze geraakt door niets en niemand.  Een hug die  niet gemeend is  is geen hug volgens mij.  Een knuffel die oprecht is en gemeend is zoveel meer waard. Het zit in details. Oprechtheid of echtheid. De erkenning van de mens als persoon.

Ik zeg niet dat mensen moeten stoppen te knuffelen. Ik ga dat zelf ook zeker niet doen. sterker nog ik wil leren het veel meer te doen. met mijn vrienden, collegae, en familie. Ze zouden zoveel meer knuffels van me moeten krijgen.  zo nu en dan een kus of een hand  , een schouderklop…   misschien schiet ik daarin  soms te kort. Ik ben selectief dat geef ik toe, maar ik wil dat het gemeend is en oprecht.  Ik hoop dat je dat dan ook zult ervaren op het moment van aanraken. Het mag een ontmoeting zijn die ons bij zal blijven zoals die aanraking van die vrouw . die man die blind was . een ontmoeting met Jezus voorbij de verwachting. Werkelijke aanraking van het hart.

mag de ander zijn zoals hij is?

Ik stel mezelf enkele vragen.  Hoe ga ik om met mensen? hoe reageer ik als ze  een andere mening hebben? kan ik mensen zichzelf laten zijn?  voelen ze zich veilig bij me? Hoe zit het met de autonomie van de mens met wie ik omga?  Met wie ik werk? Die met mij werken? Die ik in de kerk ontmoete? Maar ook  tav van mijn vrienden? mogen ze er zijn zoals ze zijn?

In relaties kunnen spanningen ontstaan wanneer we  de ander onder druk zetten. Soms doen we dat onbewust en soms doen we dat bewust om dat we denken de ander te  kunnen helpen door op een bepaalde manier  te reageren. Door  je met de ander te bemoeien en te zeggen wat ze zouden moeten doen.  met  andere woorden  ongevraagd advies geven.

We denken soms de antwoorden te  hebben op moeilijke vragen. We denken de antwoorden te weten voor onszelf, maar  betekent dat  dan ook dat ze het antwoord zijn voor de ander? ik geloof dat  we ons in kunnen leven in wat anderen wellicht ervaren, maar daarvoor zullen we wel open moeten blijven staan ten opzichte van de ander. wanneer we echter de ander  gaan vertellen wat die zou moeten doen is er van openheid van onze eigen kant in ieder geval al geen sprake meer. we staan dan niet langer op gelijke voet, maar stellen ons boven de ander.

Ons handelen kan soms zo niet effectief zijn! wanneer we rond lopen met allerlei tips en adviezen die we ongevraagd gaan geven slaan we  volgens mij de plank al gauw mis, laat staan dat we de spijker op zijn kop slaan.  We zijn druk en denken dat we  van alles moeten presteren, oplossen, doornemen, veranderen  aan de ander.  dit gaat op deze wijze zeker niet werkelijk lukken. De verandering die hieruit optreed is zeker geen blijvende verandering omdat  die ander iets doet waar hij of zij niet werkelijk zelf voor gekozen heeft.   Ook al gaat die ander op dat moment doen wat wij graag zouden willen , toch zal dit niet beklijven omdat zijn gedrag  in wezen niet echt veranderd is, maar  het is slechts aangepast gedrag  die weer zal veranderen wanneer er iemand komt die een beter advies geeft, die een beter voorstel doet of een tip die  meer opbrengt.

Het is niet eenvoudig om mensen te begeleiden om een andere weg te gaan.  niet gemakkelijk voor de ander, maar ook voor een hulpverlener is het soms lastig om mensen mee te krijgen in een  nieuwe richting.  Welke richting moet iemand op ?  we vragen ons  misschien af welke richting iemand op zou moeten. we willen sturen en dirigeren, maar is dit wel wat we werkelijk willen bereiken? Is dit wat de ander wil. Wat willen we  bereiken bij onze kinderen, bij de  cliënten, bij vrienden, collegae, bij anderen die  volgens ons zoveel veranderingen nodig hebben?

Ik geloof dat wij niets anders  kunnen doen dan  in gesprek zijn met mensen en  onszelf zijn zoals we zijn.  ons niet van ons stuk laten brengen door allerlei visies van mensen, niet door  meningen van anderen, maar door gewoon te weten wie je bent. wanneer we weten wie we zelf zijn, zijn we vaak al een heel stuk verder dan de meeste mensen. veel mensen  hebben immers geen idee wie ze in wezen zijn.  wanneer wij onszelf zijn en met de ander in gesprek raken kan het zijn dat we soms daar binnen komen waar het nodig is. daar waar  ze in ons iets herkennen van echtheid die ze zoeken en waar ze zelf ook naar verlangen kan het zijn dat men zich en stukje opent .

Dan hoeven we nog steeds niet onszelf op te gaan dringen en hen overspoelen met gedachten en vragen, maar dan mogen we er voor hen zijn en luisteren naar hun gedachten en ideeën, die wanneer we ze leren kennen en open voor ze staan soms  zo gek achteraf nog  niet zijn.

Wanneer er spanning was omdat er onbegrip was en  niet weten wat er zich zoal bij de ander afspeelt aan paniek en stress wordt een  gesprek van waarde.  Iemand in zijn waarde gelaten iemand zijn eigen autonomie  hergeven waar hij die  verloren lijkt te hebben door in een gesprek hem of haar welgemeend erkenning te geven en als volwaardig persoon ook te herkennen is van belang voor  een gezond herstel.

Uit onmacht kunnen we immers zoveel beschadigen. Met woorden, maar ook door te zwijgen  kunnen we de ander zoveel pijn doen. ik wil hier bewust over nadenken om  mijzelf maar ook anderen bewust te maken van de kracht van woorden. Woorden zijn zo enorm krachtig. Negatieve woorden  maken  zoveel stuk en het uitblijven van woorden die  positief zijn even zo.

Bij sommige mensen is er geen uitzicht meer. ze zijn  het zicht verloren op de toekomst  door het in het verleden behaalde resultaat.  Zo erg dat ze zelf niet eens  zichzelf durven zijn in het heden. Ze zijn  terneergeslagen omdat  ze  niet meer  werkelijk  weten wie ze zijn en wat ze voelen. ze weten  wellicht niet eens meer  wat ze ervaren hebben. ze vragen zich  soms  wellicht af wat  ze hebben ervaren dat hun leven zo   pijn lijk is verlopen.

Wanneer we onze pijn laten spreken dan pijnigen we mensen . we willen de ander of te veel beschermen en vangen zelf de klappen opnieuw op of we  geven de klappen door  naar die ander.  wanneer we de teleurstelling die  we zelf ervaren hebben  willen wegstoppen en de ander willen bemoedigen  met de beste intenties zal dat niet werkelijk gaan omdat de droefenis in  ons aanwezig is en door onze woorden en gedrag wordt overgebracht op die  ander.  wanneer we  niet werkelijk onszelf kunnen zijn en leven naar wat anderen  belangrijk vinden of wat men belangrijk vindt of zelfs als de ander moet leven zoals ik het belangrijk vindt  kan ik de ander in wezen niet helpen omdat het niet gaat om wat men vind of wat ik vind, maar omdat het gaat om die ene specifieke persoon.

Welke hulp kunnen we bieden aan die specifieke ander? die specifieke vriend, familie, collega, cliënt?  Niets dan een luisteren oor en hen  te zien als een  volwaardig mens.  Als een autonoom figuur die zelf bepaalde keuzes kan maken.  die hier misschien wel wat begeleiding in nodig heeft, maar daar waar ze dat ook willen en nodig hebben. dit zullen ze  meestal zelf ook wel aangeven of m ogen we ook vragen.  Neen is  ook gewoon nee, toch?  Openheid en eerlijkheid  ook van onszelf is daarbij volgens  mij van belang.  ik geloof in transparantie. Niet het achterste van de tong maar wel laten zien wie we zijn zodat de ander van ons kan leren. Zelfs van onze fouten.

je binnenkant zichtbaar aan de buitenkant?

In het leven nemen allerlei zaken op. de hele dag zijn we ahw zaken die we meemaken op te pakken en ergens een plek te geven.  we zijn de hele dag bezig om wat er gecommuniceerd word uit te pluizen en zo en plaats te  geven op de plek waarvan we op dat moment denken dat het  goed is. We ontvangen signalen van mensen die we soms wel en andere keren juist helemaal niet thuis kunnen brengen, dit maakt dat we  ons allerlei innerlijke vragen stellen of  gedachten hebben die  soms reëel kunnen zijn, maar soms ook  irreëel.

Allerlei zaken schieten pijlsnel van de ene naar de andere kant. Sommige zaken in onze gedachten hebben we zo paraat, andere zitten wat verder  verborgen, maar  het zit er allemaal.  Hoe ouder we worden hoe meer we meer te dragen hebben. en in de tijd waarin we leven en alles nog sneller en efficiënter  moet , komt er nog meer  in ons hoofd  en soms  hebben we er manieren voor gevonden om dit zo efficiënt mogelijk ook een plek te kunnen geven.

Kortom alles wat we meemaken, horen, zien, voelen, ervaren, wordt meegenomen in meer of mindere mate en krijgt een plaats ergens waar deze opnieuw gebruikt kan worden.  zo kunnen traumatische gebeurtenissen een dusdanige invloed hebben dat we niet meer  werkelijk zo kunnen functioneren als we dat eigenlijk  zouden willen.

andere reactie dan je zou willen

zo kan  iets waar we zelf  soms geen invloed op uit kunnen oefenen ons  in een positie brengen dat we niet meer weten hoe we daar mee aan moeten. of we zijn zo gekwetst door iemand die ons beschadigd heeft dat we  in boosheid en frustratie blijven hangen.  We hebben misschien zaken gedaan die ons kapot maken. we zijn schuldig aan moord, diefstal, leugens, etc.. met alle gevolgen van dien en we balen enorm van ons zelf, waardoor we minderwaardigheidsgevoelens   hebben die we  misschien weer overschreeuwen  of op een ander manier vorm geven.

dol draaien

We zijn altijd bezig en onze gedachten draaien soms dol.  Natuurlijk ligt het er aan in welke fase van je leven je zit, wat er allemaal is gebeurd en hoe je er ook zelf mee om gaat.  Helaas is het echter zo dat veel mensen de schuld van zaken bij anderen neerleggen om zo toch een gevoel te creëren van schuld bij de ander zodat hij zichzelf vrij kan pleiten. Alles wat er in zijn leven is misgegaan is de schuld van anderen en de keuzes die deze mensen maken zijn zichtbaar aan de buitenkant.

schuldgevoelens

Of iemand gaat volledig in de verdediging. Ik kon er niets aan doen . het is me alle aal overkomen. Al stampvoetend loop hij of zij door het leven boos te zijn omdat hij behandeld  is door iemand zoals het niet had gemoeten en de schuld ligt bij de ander en iedere opmerking van mensen  maakt dat hij of zij zich weer klein voelt als een  dat kind wat zo beschadigd is. dat innerlijke jongetje of meisje wat niet werkelijk groot durft te worden.  en eigenlijk s het zo dat er spraken is van een situatie waar deze naar zichzelf als ouder optreed voor dat specifieke innerlijke kind. Het kind moet  recht gedaan worden. de innerlijke ouder bevestigd het innerlijk kind. Dit uit zich dan ook op die 2  manieren aan de buitenkant.

Of iemand is constant bezig om gevraagd of ongevraagd adviezen te geven. hulp aan te bieden  en makt zich op die manier afhankelijk.  deze persoon denkt en voelt en reageert vanuit  de ander en doet dit zonder overleg. Zegt de ander wat  die voelt en wat die ander wel niet moet ervaren en geeft adviezen die de verantwoording bij mensen weghaalt en die daarmee  de ander  passief laat in zijn proces, maar zich zelf juist heel actief laat lijken  in het proces van de ander. deze mensen zijn vaak slachtoffers die slachtoffers maken.

een tweede natuur

Ik heb hier een aantal voorbeelden genoemd van hoe mensen kunnen reageren.  Ik hoop dat er iets in zit wat je herkent in zekere zin. Tegelijk hoop ik dat je  deze situaties niet  tot een gewoonte hebt gemaakt.  dat je alles wat je meegemaakt hebt in je leven  een goede plek hebt  kunnen geven die je  natuurlijk hebben gevormd, maar die je hebt gezien en onder ogen bent gekomen en waarvan je ervaren hebt dat je daar niet op een gefrustreerde manier mee om zou moeten gaan.

Zoals ik in wezen al zei is dat wat we doen en zeggen en hoe we met zaken omgaan aan de buitenkant  te zien is. ons gedrag, hoe we handelen en wat we zeggen  laat zien waar onze pijn en verdriet zit. dit is op zich niet erg, maar wanneer het een dusdanig leven gaat leiden dat  het een soort van tweede natuur gaat worden weten we soms niet meer wie we zijn.

niet blijven hangen

we blijven soms  hangen in een gebeurtenis.  Natuurlijk kan die zo enorm ingrijpend zijn dat je er innerlijk  van slag van kunt raken, maar dat wil niet zeggen dat de verantwoording  van hoe je daarom  niet meer bij jou ligt. Dat je niet meer de controle over  je leven  kunt gaan uitvoeren.

Ik geloof dat wanneer we blijven hangen in schuld, in klagen of in het altijd maar bezig te zijn met het helpen van anderen we  in een diepe put terecht zullen komen van burn-out en depressie. We kunnen niet leven met alle input van anderen er ook nog eens bij. We hebben genoeg aan ons eigen pakket. We hebben ons eigen leven te leven en laten we dat  wat mij betreft vooral doen vanuit de rust.

openheid

Wat natuurlijk niet zegt dat we er nooit over moeten spreken, juist wel . ik geloof in transparantie, openheid in zekere zin. Laten we echter oppassen dat wat in ons leven aan vervelende zaken zijn gebeurd een tweede leven in ons gaat worden van negativiteit en opstandig gedrag waardoor we zelf niet meer zichtbaar zijn.

We zijn mensen met pijn en ervaringen en die mogen er ook zeker zijn, sterker nog ik geloof dat ze er moeten zijn en niet verstopt moeten worden, maar het is niet de gebeurtenis die de controle heeft en ook niet de dader die ons iets heeft aangedaan of wat je zelf hebt fout gedaan wat  jouw leven bepaald , maar hoe je er mee omgaat laat zien wie je bent.

Het is belangrijk te zien dat jouw persoonlijke keuzes  gemaakt van uit pijn, vanuit teleurstelling vaak niet de beste keuzes zijn.  ik geloof dat het goed is  grenzen te stellen. dat het god is te weten wie je  werkelijk bent.  soms is dat misschien even graven denk je, maar ik geloof dat je bent wie je bent en dat diegene naar voren mag komen en zich laten zien.  ik geloof dat je er mag zijn. wanneer je leert om  jezelf te laten zien en niet je beschadiging , dat je ervaart waardevol te zijn zoals je bent, met alles wat in je zit en iedere gebeurtenis van je leven zijn plek zal krijgen dan is dat een goede stap  op jezelf te zijn.

God erbij gehaald!

Ik zou  mijzelf niet zijn als ik God er niet bij zou halen.  Weet je? God heeft ons enorm lief en heeft ons gemaakt tot wie we zijn. alles in ons neemt hij mee en iedere beschadiging die  wil hij herstellen.  Hij vind je zo bijzonder en waardevol.