Maand: juli 2012

knipoog van mij voor jou!

Ik weet niet hoe jij in het leven staat, maar vermaken veel mensen  zich met leedvermaak. Vermaak ten koste van de ander. we zijn ons er misschien niet altijd bewust van, maar wat doen we de ander soms aan.  wat zijn bepaalde opmerkingen kwetsend en neerbuigend.  Wat gebeurd er veel in een mens wanneer hij wordt gekleineerd of uitgelachen word. De gevolgen kunnen ronduit vernietigend en onherroepelijk zijn.

krassen en scheuren.

Hoeveel van ons zijn er niet voor schut gezet met alle gevolgen van dien. Hoe vaak ben jij  uitgelachen met  de daaruit opgelopen krassen en scheuren op je ziel? Of misschien moet ik het anders stellen: hoe vaak heb jij miemand  beschadigd door iemand uit te lachen of door de woorden die je hebt uitgesproken?  Soms misschien op een boze manier, maar soms  op een cynische en grappige manier en hem of haar op die manier voor schut gezet?

Waarom doen we dat toch?  Ik geloof dat we onszelf willen profileren . ik heb daar al eens over geblogd. Maar wat zou het geweldig zijn wanneer we anderen zouden kunnen opbouwen .  er zit immers kracht in woorden.  Woorden kunnen afbreken en vervloeken, maar ook  opbouwen en ondersteunen, bemoedigen, helpen.  Wat zou het fijn zijn als onze woorden woorden van belangstelling zouden zijn .  wat zou het goed zijn om  onszelf eens in de ander te verdiepen alvorens hem of haar te veroordelen en hem of haar cynisch te benaderen.

makkelijk zat?

Iemand uitlachen is redelijk gemakkelijk, vooral als er een aantal met je mee lachen , maar  iemand bemoedigen, stimuleren, oppakken en meenemen vraagt moed en energie, maar ook dat we onszelf kwetsbaar durven opstellen.

Wanneer wij ons vermaken ten koste van de ander, wanneer ik iemand kleineer in een gesprek of zelfs in mijn gedachten al dan ben ik niet bezig met Gods koninkrijk , dan heb ik niets van Zijn koninkrijk begrepen. Dan besef ik te weinig van het feit dat God van mensen houdt.

Wanneer Jezus de voeten van Zijn discipelen wat dan leert Hij hen om de miste te willen zijn. wanneer we de ander op zo’n moment niet serieus  nemen, spottende of kleinerende opmerkingen maken of lachen ten koste van een ander hoe zou dat dan binnenkomen?We creëren vaak een verkeerd beeld van wat dienen en dienstbaar zijn inhoudt.  We spreken over het dienen van God en het volgen van de Heer Jezus en ondertussen  doen we het tegenovergestelde.

dienen met een lach en een knipoog.

Ik verlang er naar om te leren dienen door mensen toe te lachen en niet uit te lachen. Ik wil een knipoog geven in plaats van een rottige opmerking, een hand  of een tikje op de schouder die meeleven toont en een hugg om gewoon te zeggen dat ik van iemand houdt.

Ik geloof dat God ons wil veranderen en dat er ook verandering zal optreden naar anderen toe wanneer wij  veranderde mensen zijn.  wanneer  we onze houding aanpassen zullen wij veranderen, maar ook onze omgeving. Onze manier van doen zal anders zijn en daarmee ook hoe anderen naar ons kijken.  We zullen wanneer we  bereid zijn energie in anderen te steken ontdekken dat mensen een reden hebben voor bepaald gedrag en hen  ondanks dat lief kunnen hebben. ik verlang er naar dat ik , maar daardoor ook anderen zullen veranderen naar het beeld van Jezus Christus

liefde uitwerken

Nog nadenkend over een van mijn eerdere blogs, kom ik uit  bij het feit dat het goed is om in beweging te komen. dat het niet goed is voor de mens om stil te komen staan.  Stil staan in het leven of stil te zitten  en niks te doen.  het is goed om in beweging te zijn.  waarbij ik niet wil zeggen dat we niet zouden moeten rusten hoor. Zeker weten dat dit  ook goed is. maar wanneer  we bewust ons  gaan liggen vervelen komt daar  juist ellende van. Het  is gevaarlijk  om niets fatsoenlijks om handen te hebben.

Ik ben op dit moment een boek aan het lezen van George Verwer. (zalig de radicalen)waarin hij stelt dat  de zonde van David niet zozeer te  maken had met het zoeken  naar een verhouding met Batseba,maar zo schrijft George Verwer vanwege het feit dat  dat David niet aan het front  was. het gevolg  was dat hij niets te doen had en op het dak zat te niksen, hij was een poosje zonder discipline, Hij verwende zich zelf. Toen kwam de verleiding, en hij kon die niet weerstaan. Dit onderstreept voor ons hoe gevaarlijk het is om niet  te zijn op de plek waar God ons  wil hebben, om niet in gemeenschap met de Heer Jezus te zijn, om even zonder discipline te leven, om even trots te zijn of kritisch of slap tegenover onszelf te zijn.

Liefde zou het uitgangspunt moeten zijn van iedere christen. Dat betekent anderen liefhebben.  Het werk  wat we doen is an sich niet zo belangrijk wellicht.  We kunnen op hoeken van straten staan prediken, van deur tot deur gaan met geestelijke lectuur, of een bepaalde functie in de kerk bekleden, maar het werk wat God ons te doen geeft is ….liefhebben!

Om voor God te werken is niet de plaats van belang, maar  wie we zijn in Hem. Hem volgen /dienen houdt in dat we anderen lief hebben. misschien lijkt dat een hele opgave, maar wel een opdracht die overal uitvoerbaar is.

Liefde is soms hard werken. Liefde is praktisch, maar we zullen ons er in moeten  bekwamen, ontwikkelen en ontdekken wat ware liefde is.  liefde uitoefenen leren we in de praktijk. Om werkelijk lief te hebben hebben we Gods Geest nodig in ons leven. tenminste wanneer beseffen dat liefde de vrucht van de Geest is.  wanneer we dat beseffen  en gaan zien dat onze eigen , persoonlijke liefde  veelal beperkt is, maar Gods liefde volkomen en super groot is. met God mogen we delen in die liefde naar anderen.

Het is gemakkelijk om te zeggen dat we voor iemand zullen bidden, maar laten we ook handen en voeten geven aan onze liefde voor God door de ander liefde te tonen. Vraag God wat je nodig hebt om liefde aan de ander te tonen.

Pijn is niet de vijand!

in de totale bereidheid je te laten raken,

je hart zelfs te laten breken,

kan ontdekt worden dat de pijn

die je zo vreesde niet je vijand is,

maar het voertuig terug naar huis.

Gedicht :Erik van Zuydam

 

Ik ken Erik Zuydam niet. ik heb even op zijn weblog gekeken en deel een aantal zaken  waar hij over spreekt misschien niet, maar dit is een gedichtje dat ik ergens tegenkwam op het net en die me wel enorm aansprak, aansluitend op een tekst die ik  afgelopen tijd meerdere malen heb gelezen. Nl. een tekst uit Joël 2.

we zijn niet bang voor pijn, maar voor afwijzing!

Wat zijn wij mensen vaak bezig met de binnenkant te verstoppen voor anderen. wat zijn we vaak bezig onze pijn te verbergen achter enorme blokken hardheid.  Meer en meer verstoppen we onze werkelijke gevoelens vaak omdat we bang zijn geraakt te worden. bang om onszelf te zijn.

We vrezen de pijn die het laten zien van ons zelf , van wat we werkelijk denken of voelen te weeg zou kunnen brengen.  dit is wellicht niet zo vreemd wanneer je je hele leven lang gekwetst bent door anderen of wanneer je  zo diep geraakt bent dat je wellicht jezelf verloren bent en niet meer weet hoe je nu werkelijk in elkaar steekt. Wat nu werkelijk van jou is en wat  je doet om anderen te plezieren  wellicht.

Angst voor mensen  spant een strik zegt de bijbel. Mensen zeggen vaak dat angst een slechte raadgever is.  ik geloof dat we angstig mogen zijn. ik denk dat het goed is te luisteren naar angstige gevoelens en gedachten, maar laat ze niet overheersen. Laat  niet de angst jou leven in handen nemen.

wat is jouw gezicht?

Wanneer we ons leven laten leiden door wat men van ons verwacht, of door onze angsten en pijn, wanneer we gaan doen wat we moeten doen van wat ons leven overheerst zijn we dan nog wie we zijn?  we kunnen ons een bepaalde houding aanmeten. Een image, een rol, een andere ik misschien, maar  zijn we dan wie we willen zijn?  zijn we dan ons zelf of de rol die we spelen?

Angst spant een strik, maar wanneer we op God vertrouwen , wanneer we Hem in ons leven binnenlaten  dan wil  Hij ons helpen onszelf  te worden. dus  gaat het niet zozeer om verandering in de eerste plaats. We spreken vaak over veranderen, maar het gaat in de eerste plaats om te worden die we in wezen al zijn diep in ons. Aangevuld met de kracht van Gods geest kunnen we ook werkelijk onszelf  zijn.  dat waar we  altijd  naar hebben verlangt. vrij van  rollen die op ons gelegd zijn of die we onszelf hebben aangemeten.

durf je te vertrouwen?

Helaas gaat dit niet  zonder pijn.  Het doet pijn om zaken achter te laten. Er zijn mensen in ons leven die ons  pijn hebben gedaan misschien, zaken in ons leven zoals de rollen die we gespeeld hebben die ons  hebben geholpen om te doorstaan waar we het moeilijk  mee hebben gehad.  we hebben gebouwd op  de angsten en de muren boden een stuk veiligheid  om ons hart te beschermen. maar wordt het  niet eens tijd om nu werkelijk jezelf te zijn?

God verlangt naar je zoals je bent.  Hij kent je en zal er voor je zijn. geloven is vertrouwen. Dat vertrouwen is misschien voortdurend beschaamd, maar durf je God je leven  binnen te laten en Hem je leven te laten veranderen?  God is Heer, maar Hij is ook een Heer. Hij zal op een goede zacht moedige wijze  opruiming houden in je leven. Hij neemt de tijd die nodig is om jou vrij te maken van allerlei moeilijke zaken.

Hij wil je thuis brengen. durf jij die stap te zetten op weg naar huis?  Durf je  je te laten raken door Gods Geest? Misschien zelfs je hart te laten breken/scheuren zodat Hij het weer kan gaan herstellen?

ga weer voelen , ervaren!

Pijn is niet je vijand. Maar niet werkelijk meer kunnen voelen, niet meer totaal lief te kunnen hebben, niet meer de zachtheid ervaren van Gods stem in jou hart en leven, niet meer jezelf kunnen zijn door wat er is gebeurd, niet meer de mogelijkheden te hebben om  tot jezelf te komen houdt je af van wie je  zou kunnen zijn. namelijk jezelf. jezelf in Christus  Jezus.

Verander niet je  buitenkant. Speel geen rol of imago. Doe de jas van boosheid, onverschilligheid, van angst en teleurstelling, van niet willen vergeven uit en doe de jas aan van zijn liefde en geborgenheid.  Die maakt je kwetsbaar, maar tegelijk zo veel echter.

anders kleden.

Dit wil niet zeggen dat we ons niet meer zouden moeten beschermen in de toekomst. Dat we maar over ons heen moeten laten lopen. Dat we softies zijn. Jezus was geen softie, God is zeker niet soft. En ook wij mogen gewoon echte mannen en vrouwen zijn. mannen en vrouwen die vechten voor het goede. Daarbij hebben we soms  een harnas nodig om te strijden, maar  wanneer we in de rust komen mogen we  deze weer afdoen. We mogen ook in dit harnas keuzes maken  om Hem te dienen.  Lees dit ook nog maar eens na.

 

 

geroepen om te werken?

Geld maakt niet gelukkig. Natuurlijk is het soms gemakkelijk, maar  ik geloof dat geld je juist heel ongelukkig kan maken.  de bijbel spreekt niet voor niets over de macht van Mammon als een soort van personificatie van geld/macht/rijkdom.  Ik wil het echter niet hebben over geld en hoe je zoveel mogelijk kunt verdienen. Zeker niet.  wat zeker wel voldoening  in je leven zou kunne geven is wanneer je qua werk op de juiste plek zit.

Hoewel je tegenwoordig niet echt heel kritisch kunt kijken naar wat je wel en niet doet qua werk, kun je toch ook daar keuzes in maken. ik bedoel dat we ondanks de tegenvallende economie en de daarbij behorende werkeloosheid soms  niet heel kritisch lijken te kunnen zijn we toch goede keuzes kunnen maken in wat we doen.

Werk is er om geld te verdienen. Natuurlijk werken we voor ons geld zodat we er van kunne leven. maar de vraag is of geld wel zo belangrijk is?  ik geloof dat wanneer we op onze plek zitten, als we doen waarvoor we geroepen zijn we meer voldoening zullen hebben in ons leven. natuurlijk is werk niet de grote voldoening gever, maar ze kan een goede schakel zijn in het ervaren van voldoening in je leven.

Misschien denk je waar heeft hij het over? Hoezo roeping? Roeping is voor dominees en priesters, zendelingen etc…, maar ik geloof dat God ieder mens specifiek roept .  Hij roept ons om tot ons doel te komen.  Ik schrijf het wel vaker, maar God kent ons vanaf het begin, hij heeft ons gemaakt en heeft een doel met ons leven. hij kent ons door en door en weet ook waar wij het meest gelukkig van worden. dat dit niet geld is wat ik dus bedoel is inmiddels wel duidelijk.

Maar toch wil ik je nog een voorbeeld geven om te illustreren dat geld niet zo belangrijk is. je zou een goed salaris kunnen verdienen en daarmee ieder jaar een leuke auto kunne kopen. Het is natuurlijk leuk om een mooie auto  te kopen, maar wanneer dit ieder jaar gebeurt is het de vraag of je daar nog wel werkelijk van kunt genieten.  Stel je geeft je geld uit om zoals vrienden dat hebben gedaan om een DTS (discipelschaptrainingschool)te doen.  een 3 maand studie en een outreach(een soort van zendingsreis )van ook drie maanden.  Ik geloof dat het beide best veel kost  en misschien verdien je door je baan ook  nog best veel geld aan het maken van kilometers met je auto en kost het veel geld om een half jaar geen inkomen te verwerven door zo’n DTS deze je meer op zal leveren qua voldoening. Een gebeurtenis die je van je leven niet zult vergeten.

Waarom kom ik nu met  dit voorbeeld? Je  kunt werken om zoveel mogelijk te verdienen en daarmee alles in een groot huis pompen en een mooie auto, dure vakanties etc…  allemaal zaken die leuk zijn en misschien je ook wel een stukje persoonlijke tevredenheid geven, maar brengt het je bij je doel? De zin van het  leven ? maakt het deel uit van je roeping?

Wanneer je echter werkt om er God er mee te dienen en tot je doel te komen zullen er dingen in je leven veranderen. je zult misschien niet meer gaan verdienen, maar je zult ontdekken dat je niet eens zo veel geld nodig hebt om voldoening   te vinden.

Ik vraag me af of wij als mens niet een stuk gelukkiger zouden worden als we de verantwoordelijkheid op ons zouden nemen om ons werkelijk uit te strekken naar datgene te doen waarvoor God ons geroepen heeft. Dit kan natuurlijk overal zijn. misschien op de plek waar je werkt, maar heb je nog niet ontdekt hoe. misschien in een stuk vrijwilligers werk of door gewoon te doen wat je al doet maar gewoon om daarmee je geld op een ander e manier te investeren en daarmee wat voor de ander te betekenen.  ik kan natuurlijk van alles verzinnen, maar ik weet niet waar God je voor geroepen heeft. Misschien weet jij dat ook nog niet?

God wil je vast duidelijk maken waarvoor Hij je geroepen heeft. Wat het doel is van jouw bestaan.  Ik geloof dat God ons wil zegenen.  God heeft daarvoor gelukkig geen geld nodig al gebruikt hij het soms.  Maar ik geloof dat de eerste zegeningen  van onze persoonlijke roeping de speurtocht is. we mogen ontdekken dat we geroepenen zijn en dat hij weet wie we zijn en dat Hij ons wil gebruiken om ook anderen tot doel te laten komen.  dit door gewone dingen. Jouw omstandigheden vanuit het verleden neem je daarin mee. Je opvoeding , dat wat je hebt geleerd, de keuzes die je hebt gemaakt.  jouw persoonlijke competenties  zal Hij aanvullen met specifieke gaven.  De gaven van de Geest om jou  te ondersteunen om meer te worden naar het beeld van Jezus.  Geen lang haar en sandalen, maar een hart voor God en mensen.

we hoeven niet allemaal  grote namen te zijn zoals moeder Theresa te zijn of Rick Warren, Martin luther King , Bono, etc… we  kunnen gewoon door onze werkzaamheden anderen helpen.  misschien ben je elektriciën  of bouwvakker en kun je helpen om elders iets op te knappen.  ik denk bijvoorbeeld aan een huis in de Oekraïne waarvan ik weet dat het  nodig opgeknapt moet worden,  zodat er mensen opgevangen  zouden kunnen worden.  misschien ben je tuinman, maar uit de running geraakt en heb je dus tijd om vrijwilligerswerk te doen op de een  of ander zorgboerderij  of kliniek zoals de Spetse hoeve  van Teen Challenge.

 

regels zijn regels

Heb je dat ook wel eens, of ben ik de enige? ;-D  dat je in de kerk, op je werk afspraken hebt gemaakt, dat er bepaalde regels zijn waar je wellicht  geen moeite mee hebt, maar die  eigenlijk niet zo zinvol lijken?  dat je hier dan over nadenkt , maar  wanneer dingen wat helderder worden hier  meer begrip voor krijgt en van daaruit, vanuit dat begrip deze toch gewoon wil respecteren?

Het is  zo gemakkelijk, althans voor mij , om regels of afspraken omver te werpen als onbelangrijk,  onnodig en onzinnig, terwijl anderen deze wel belangrijk achten ? misschien dat deze regels in jouw geval misschien niet erg  relevant zijn of lijken,  en misschien zelfs ouderwets, maar dat ze er gewoon zijn en jij hebt er mee te dealen? Hoe doe je dat dan?  Hoe ga je daar  dan mee om?

Enerzijds moet misschien de regel geen ergernis zijn voor iedereen, maar tegelijk wanneer deze regels of afspraak slechts een ergernis is,  voor jouw of  voor de mensen om jou heen , dan is het misschien de vraag  waarom dit voor jou zo’n probleem aan het worden is.  waar gaat het om en wat nog erger is wellicht, waarom proberen we daarin op de een of andere manier invloed op uit te oefenen,zodat ook anderen een aversie kunnen krijgen op de regel,  zonder dat  ze daarvan voorheen  bewust  waren.

In den beginnen  was er slechts één regel en dat was, eet niet van de boom, maar de mens was ongehoorzaam en trokken elkaar mee in de valkuil om toch te eten van deze verboden vrucht.  Toen ze hier op aan gesproken werden  ging de mens zelfs nog in de verdediging ook,  en gaf de schuld aan  degene die met hem gegeten had.  ging het hier nu om het feit dat ze nu al of niet gelijk hadden?

Ik geloof dat het God niet zozeer om de vrucht te doen was , maar om de houding die  het met zich mee zou brengen. wijzen met de vingers en beschuldigingen over en weer. Waar ging het nu allemaal om? Was het de moeite waard om  één simpele vrucht? er was  zoveel anders wel te halen. zoveel vruchten, zaden om van te eten. Ik geloof dat we ons vaak enorm  fixeren op negatieve dingen in ons leven en ons daardoor laten leiden.  In Romeinen 14 kun je lezen dat  het niets uit zichzelf onrein is, maar dat  het belangrijk is hoe we met zaken omgaan. waarom maken wij bepaalde keuzes in ons leven  en durven we ook anderen vrij te laten om zelf  keuzes te maken?

Wat zou het fijn zijn dat we ons niet zozeer bezig  zouden houden met de regel an sich, maar dat we bereid zijn om het gesprek op een transparante wijze aan te gaan met de ander, en dan  niet vanuit een verdedigende houding, maar om er van te leren of om hun ziens wijze te gaan begrijpen.  Dienstbaarheid zou ons  sieren denk ik.  wanneer we ons bewust zijn van bepaalde regels en afspraken, zijn we dan ook bereid ons daaraan te houden?  Niet  te morren en boos te worden , maar gewoon  dit te accepteren omdat ze nu eenmaal zijn afgesproken en volgens anderen belangrijk? het gaat allemaal niet om ons. soms is het goed een regel te accepteren niet om ons zelf maar om de ander te helpen. gewoon omdat de  ander deze belangrijk vindt .

Ik denk dat we vaak ons gelijk willen hebben, maar  durven we ons gelijk te laten varen om de lieve vrede wil?  Niet om zonden te bedekken, maar om er voor te zorgen dat  we in aanzien en achting  bij onze broeders en zusters zullen stijgen in hoe we met zaken om gaan. dat we  de andr respecteren. dat we respect tonen naar de ander wie dat ook moge zijn. en als het dusdanig relevant is dat we  hier moeite mee hebben zodat God schade aangedaan zal worden, is het dan niet zo dat een ieder voor zich rekenschap af moet leggen?  Dus laten we ons afvragen of de regel voor ons geld en of we daar voor onszelf moeite mee hebben omdat we of God of de ander schade mee berokkenen, en of we  door de regel schade brengen aan de communicatie of de relatie met elkaar. of te wel…  groeien we in gemeenschap inclusief of exclusief deze regel, maar laten we wel in verbondenheid , rechtvaardigheid, vrede en blijdschap met elkaar blijven door de ander te dienen.

echt honger of honger naar echtheid?

Soms komt een van mijn kinderen binnen en zegt: pap hoe laat gaan we eten? Ik heb honger.  Hij vraagt naar de tijd zonder dat hij  klok kan kijken en honger heeft hij in wezen ook niet. hij heeft trek. Dit is voor hem geen raar verschijnsel hoor, hij heeft altijd wel trek op de een of andere manier. Is het niet in echt eten, dan is het wel in snoep of ijsjes.

Wanneer ik echter aan het koken ben, wat ik bijna iedere dag doe, vraagt hij  regelmatig wat eten we vandaag?  Het antwoord geef ik niet graag, omdat ik bij voorbaat al weet wat hij gaat zeggen.  wanneer we bonen eten zegt hij dat hij geen bonen wil en wanneer  het macaroni is zegt hij dat hij dat niet lust.

Hij heeft dus werkelijk geen honger. Iemand die werkelijk honger zou hebben zou alles willen eten wat  hem werd voorgezet. Die zou niet  kieskeurig zijn qua  eten. Wanneer je werkelijk honger zou hebben zou de kliek van een dag eerder zelfs nog heerlijk zijn.

Bij mijn zoon gaat het veelal niet werkelijk om het eten, maar om de aandacht die hij  graag wil hebben .  wat dat betreft gebruikt hij eten om aandacht te krijgen.  Iemand die echt honger heeft zal ook op de een of andere manier  graag de aandacht op zich vestigen om aan het eten te komen. hij zoekt naar waar hij  zou moeten zijn. mijn zoon weet dat hij bij mij moet wezen, maar  waar moet je zijn wanneer je werkelijk hongert?

Als je het zou weten had je misschien geen honger gehad. en wanneer je het wel zou weten, maar degene geeft je niet te eten, kun je daar blijven hangen, maar beter is het om verder te zoeken.  zo zien we in Afrika dat mensen hele  reizen maken naar betere gebieden, gewoon omdat ze niets te eten hebben.

Ik geloof dat veel mensen in Nederland ook honger hebben. misschien geen lichamelijke honger, maar geestelijke honger.  En als je het geen honger zou willen noemen, omdat we hier  zoveel keus hebben en mogelijkheden zoals mijn zoon, dan is het best goed om kieskeurig te zijn, maar  niet om  alles  zonder meer af te keuren.

In Nederland is er  enorm veel mogelijk. Er zijn veel wegen die allemaal een kant op leiden  en soms rennen we van de ene plek naar de andere waar we maar aandacht krijgen. de vraag is bij wie zouden we in wezen moeten zijn?  ik geloof dat we bij Pappa moeten zijn. Bij God de vader.  Hij kent ons en weet of we werkelijk honger hebben en luistert niet naar ons gezeur in die zin dat hij ons gewoon geeft wat we nodig hebben en niet  per definitie wat we willen.  elke dag patat is niet gezond.  De hele dag snoepen ook niet.

Wanneer we werkelijk hongeren, dan zouden we ook voedsel moeten eten. Kijken naar waar we moeten zijn. er zijn veel mensen die  van alles beloven, maar niet werkelijk geven wat je verlangt.  wat  heeft het voor zin om bij iemand aan te kloppen die zegt je honger te stillen door je te leren mediteren.  Of wat  heb je er aan als je honger hebt om de een boek te lezen?  Wanneer je honger hebt moet deze gevuld worden met datgene waar je maag naar verlangt.  wanneer je geestelijke honger hebt is dit niet veel anders.

Mensen hongeren naar echtheid, naar herstel, naar liefde, geborgenheid, etc… waar  zou je daar voor moeten zijn?  veel mensen volgen  de adviezen op van mensen die  zelf op zoek zijn naar deze antwoorden. Ze volgen de adviezen op van allerlei bladen. Ze volgen de adviezen op van mensen die beweren ze te kunnen helpen op allerlei manieren. Van hypnose tot de gekste therapeutische vormen. Ze gaan  naar  mensen in  de uithoeken van de aarde om uiteindelijk misschien veel geleerd te hebben, maar toch niet vervuld te zijn van datgene waar ze in wezen naar verlangen. liefde ,vrede, blijdschap.

Ik geloof dat niemand  anders dan Jezus ons deze kan geven.  in de kerk zie ik echter de zelfde dingen gebeuren. Een tweespalt in  geloof.  Het ene verkondigen en het andere  binnen laten.  Dit heet tot gevolg dat er ook in de kerk honger is.  waarom? Omdat men niet meer  op Jezus ziet in de eerste plaats . dat men niet meer  de genade wil accepteren, maar zelf controle wil uitoefenen in hun leven. dat men hun identiteit niet  gebouwd heeft op wie ze zijn, maar op wat ze hebben en op wat ze doen.

Honger heeft soms te maken met  omstandigheden, soms echter ook met verkeerde keuzes.  Soms onze eigen keuzes, maar soms helaas ook de keuzes van anderen. ik kan mijn kinderen die nog niet voor zichzelf kunnen zorgen laten verhongeren.  Wanneer het gaat om geestelijke honger kan ik  dus mijn kinderen tekort doen door ze  niet werkelijk te voeden met dat wat ze nodig hebben.   soms  door een foutje, maar veelal kiezen we er soms bewust voor om onze kinderen  de ruimte te ontnemen om zich goed te ontwikkelen.

God echter is een goede vader en geeft ons niet slechts de ruimte om ons zelf te ontwikkelen, maar zorgt ook voor goede voeding, de juiste balans.  Natuurlijk zijn er mensen die  hier kritiek op hebben en die  allelrei tegenwerpingen doen op wat de Vader zegt. Opstandig zoals mijn zoontje. Ik lust geen … ?  ik wil…?   Echter we moeten weten en beseffen dat niet  het kind weet wat goed is, maar de Vader. natuurlijk is hier nog veel meer over te zeggen en dat  doe ik misschien ook nog wel. maar voor nu laat ik het hier maar even bij.  ben benieuwd naar je reactie.

individuele leiderschap?

In de kerk wordt veel gesproken over leiderschap.   ik denk hier over na en vraag me af wat nu werkelijk een leider is.  als ik me dat afvraag is dit omdat ik geloof dat er in de kerk wel erg veel aandacht ligt op het gebied van leiderschap, maar wel erg  weinig  op de dienstbaarheid die dit van een leider vraagt.

verschillende vormen van leiderschap.

Een leider zou je herkennen aan de volgelingen die hij heeft heb ik ooit eens gelezen.  Volgens mij is dit een uitspraak van Rick Warren als ik me niet vergis.  Is een leider  zonder volgelingen een leider? Natuurlijk zit er in sommige mensen iets wat andere mensen kan overtuigen en ook meeslepen om met hem mee te gaan.  als het ware voor iemand uit te gaan en hen  iets duidelijk te maken.  dit is een vorm van leiderschap. helaas zit daar soms ook  leiderschap tussen die niet  goed zijn.  ik denk aan allerlei leiders die mensen in een groep willen houden om er misbruik van te maken voor eigen gewin zoals bepaalde sekten.

Echter ook in de kerk zie je dit  soort leiderschap. veel dominees hebben in bepaalde klerken enorm veel invloed. Niets mis mee op zich volgens mij. Het is goed te zien dat bepaalde geestelijke leiders, voorgangers, dominees, of hoe men ze ook wil noemen een bepaalde invloed hebben.  zo kennen we natuurlijk allerlei mensen  vanuit het buitenland met hun mega kerken en ook hier in Nederland zie je dit langzaam opkomen. Ik denk aan de Bethel in drachten bijvoorbeeld.  een grote kerk die natuurlijk geleid word door meerdere mensen , maar waar  toch ook wel een specifieke leider centraal staat. Nl Bottenbley.

Er zijn dus verschillende vormen van leiderschap. je hebt leiders van bedrijven, van kerken, van sekten.  Mensen die mensen leiden.  Gelukkig zijn daar een hoop goede leiders bij, maar ook een hoop minder goede.  Dus dit betekent dat we goed uit moeten kijken wie we volgen.   Door wie worden wie we ons laten beïnvloeden.

dienend leiderschap

Een goede leider  is een leider die een positieve invloed heeft op het leven van de ander .  een goede leider verlangt er niet naar om in eerste instantie een bepaalde positie te bemachtigen, is dus niet op zichzelf gericht, maar op het welzijn van anderen. is gericht  op relatie en communicatie met anderen en de positie van anderen.  dit laatste in de zin van: Hij wil dat mensen op een hoger plan komen  met/in hun leven, tot hun doel komen. Een goede leider heeft respect voor de autonomie van mensen. is in wezen dienend tov de ander.

ik geloof dat wij als mensen allemaal een soort van leiderschap in ons hebben.  ieder mens heeft iets in zich  waarmee hij de ander zou kunnen dienen.  Ik geloof dat men door te dienen de ander kan helpen om inzichten te verwerven.  Sterker nog ik geloof dat men vaak  meer indruk maakt  door een zacht moedige dienende  houding dan door  schreeuwerig leiderschap. dit laatste is veelal afgedwongen leiderschap. ik denk aan de politieke verkiezingen. De  man die de meeste connecties heeft en het mooist kan spreken en  goed kan overtuigen  en de mensen het meest belooft is vaak de leider  die gekozen wordt.  zijn dit per definitie slechte leiders?  Nee dat  geloof ik niet en soms  kan dit zelfs op een bepaalde manier  dienend zijn. dienend aan het volk  bijvoorbeeld.

communiceren en relatie

ik geloof echter dat  wij zelf ook  leiders  kunnen zijn door  mensen te beïnvloeden, op kleinere schaal wellicht, door  er gewoon voor de ander te zijn.  mensen te helpen  andere keuzes te maken in hun leven.  niet door iets af te dwingen, maar door open te staan en in relatie met hen te zijn.  de mens verlangt er veelal nar om gezien te  worden in aan zien te zijn bij anderen.  geëerd te worden. ik geloof echter dat  bepaald leiderschap juist daar begint waar men anderen eert. Waar men anderen dient in wie ze zijn. om wie ze zijn en van ze te houden.  Ik geloof in ontmoeting met mensen. open staan  naar de ander en hen vertellen wie je bent.  niet  slechts de grote dingen die je  in je leven  hebt gepresteerd of wat je nog zou willen presteren, maar  kwetsbaar  in de precaire zaken van je leven.

durf je te erkennen dat je het ook allemaal niet weet?  Ik geloof dat je daarmee vaak veel erkenning geeft aan de problematiek van de ander en daarmee  de ander kunt helpen om te ontdekken wie hij of zij  werkelijk is.  communiceren en relatie zijn  mijn stokpaartjes. Dit  zijn de  zaken waarvan ik geloof dat het leidt  tot werkelijke ontmoeting( nog zo’n stokpaardje).

individuele gemeenschap? 

Ik geloof persoonlijk dat dit is wat God verlangt van mensen . dat we  er zijn voor  anderen. dat we vanuit onze relatie met God, de ander mogen en kunnen dienen en daarmee  een andere vorm van leiderschap  laten zien. niet grote groepen mensen die  mij volgen, maar grote groepen mensen die leren Jezus  te volgen.  Hem  anders gaan zien  door een andere manier van  leiderschap, dienend leiderschap niet gericht op groepen maar op het individu.

Ik geloof dat God in ons in groepen wil brengen, maar ons individueel wil  kennen en met ons leven.  Hij verlangt er naar dat we leren om samen te zijn, elkaar te dienen en op te bouwen vanuit wie we zijn in Hem.  Hij is de grote Leider, de Koning, de Heerser, maar ook onze Vader en Vriend.  Die zelf ook klein en kwetsbaar is geworden en vandaar uit jou en mij heeft aangesproken.  “Volg Mij”.

heb je Gods Geest in de hand?

Wanneer er in de  kerk gesproken wordt over de Heilige Geest merken we dat er soms angstvallig met de billen geknepen wordt. nu moet ik toegeven dat ik soms zelf ook wel wat moeite heb  aangaande uitspraken over de Heilige Geest die tenenkrommend  werken op mij persoonlijk.

Vooral als er in de naam van de Heilige Geest  iets naar anderen of mij persoonlijk gezegd wordt als  zijn de dit zou je al dan niet moeten doen.  als iemand  dingen uitspreekt als waren ze van God en dit is hem direct door de Heilige Geest ingegeven wordt ik persoonlijk wel erg voorzichtig.  Ik zeg niet dat mensen geen woord  kunnen krijgen van God hoor. Daar geloof ik zeker in. Ik geloof dat de heilige Geest mensen gebruikt om anderen  iets duidelijk te maken, maar ik geloof ook dat er in christelijke kringen ook vaak gemanipuleerd wordt in de naam van de Geest.

Natuurlijk moet het duidelijk zijn dat we wel degelijk Gods stem door de Heilige Geest kunnen verstaan in ons leven.  natuurlijk is het zo dat de Heilige Geest wel degelijk in ons leven werkzaam wil zijn. De Heilige Geest kunne we in ons leven toelaten en  vragen ons te helpen en dingen duidelijk te maken, maar de Heilige geest is niet  in die zin oproepbaar dat wij Hem kunnen gebruiken  zoals wij dat willen.  Hij doet wat Hij wil.

Ik geloof dat mensen hier vaak over vallen. Sommige mensen willen de Geest gebruiken. Ze spreken dan misschien zelf over de kracht van God, maar dat bedoelen ze veelal dan ook. de Geest is echter niet een kracht van God, maar de Geest is een persoon van God.  Hij wil aanwezig zijn als persoon om mee te spreken en te overleggen.  Wanneer we aangesproken worden door anderen die ons iets te zegen hebben namens God , wellicht moeten we dan  voorzichtig zijn en luisteren wat ze te zeggen hebben, maar laten we vooral ook luisteren naar wat de heilige Geest ons persoonlijk daarover te zeggen heeft.

Het is zo gemakkelijk om je te laten verleiden om te doen wat anderen zeggen wanneer ze mooie beloften voor/over ons uitspreken in de naam van God en daarbij benadrukken dat het God is die  het ze door de Geest gezegd heeft, maar hoeveel is er van de Geest in de woorden die ze uitspreken?  hoeveel van hen zelf? Hebben ze juist geïnterpreteerd of hoe komen de woorden over? Of zeggen ze iets om dingen gedaan te krijgen? wanneer het woorden van de Geest waren zal het duidelijk worden of dat zo is.  vooral als ze aan jouw geadresseerd zijn, dan zal God ze ook naar jouw persoonlijk duidelijk maken.  misschien duurt het even, maar God heeft de tijd. laat je door anderen niet in een hoek duwen omdat ze vinden dat jij iets moet doen omdat de Geest het hen heeft gezegd.

Toch kan het zo zijn dat je in wezen weet dat bepaalde woorden die gesproken worden voor jou zijn. soms is het goed ons dat ook werkelijk bewust te worden.  met Hem er over te spreken. God is een God van relatie en du s zal God  ons ook vanuit die relatie met hem helpen. Hij zal ons steunen omdat Hij ons liefheeft. Wanneer  het woorden van Hem zijn in ons leven zal God ze ook waar gaan maken wanneer wij ons leven  daar naar richten.

Wanneer we weten dat God ons roept op de en of andere manier, doordat we iets in de bijbel hebben gelezen of doordat we iets specifieks ervaren hebben in ons leven. een woord hebben gehad, een duidelijk gevoel waardoor we gewoon weten dat het God is die  tot ons spreekt dan is het goed om dit ook werkelijk te doen.  vaak  gaat dat juist  voorbij aan dat wat we normaal zouden doen of denken.  Immers wat we vanuit ons zelf willen doen , vanuit ons persoonlijk verlangen, ons ik gerichte denken kan God in die zin niet gebruiken. Wij weten niet echt wat goed voor ons is maar de geest in ons weet dat.

Daarom zouden we ons oude leven achter moeten laten zodat we een veranderd leven kunnen aannemen.  Ook ons denken en daarmee ook ons handelen  zou meer gericht op God moeten zijn.  zodat we door de Geest veranderd zullen zijn.  vernieuwd door de vernieuwing van je denken.  Je oude ik , je oude gewoonten, je oude maniertjes  die je vasthouden aan je oude leven zonder God wil Hij in je veranderen.  zou je hem dat allemaal willen laten doen?  durf je God de ruimte te geven om door zijn Geest in je te werken?

Wanneer we ons laten leiden door de Geest  betekent dat niet dat we zomaar klakkeloos achter lek vreemd gevoel of  gebeurtenis moet aanrennen, maar we mogen zoeken naar wie God is en wat Hij ons te zeggen heeft op allerlei manieren.  Hij wil met ons spreken, communiceren.  Dat is zeker, maar wil jij ook luisteren? Dat is een  andere vraag. Durf je tijd te nemen om met God  in gesprek te zijn? durf je tijd te nemen om te geloven dat je kan veranderen door het werk van Christus in je toe te laten?  Durf je toe te geven dat Hij de Hoger macht is in je leven die je  werkelijk kan veranderen?

Ik spreek hier duidelijk van de Hogere macht, er is geen Hogere Macht dan God . Wanneer we de Heilige Geest  slechts zien als  een kracht in ons en niet als de derde persoon van God zouden we alles nog altijd zelf in de hand hebben.  laten we eerlijk zijn hoeveel hebben we nu werkelijk zelf in de hand?   Ik heb gemerkt dat wanneer ik zaken zelf in de hand neem er van alles uit de hand loopt in mijn leven.  wanneer ik echter  meer en meer  leer om alles uit handen te geven aan God door de heilige geest  er zoveel meer mogelijk is dan ik ooit  had verwacht.

ik heb de neiging om het voor Frank op te nemen.

Mede door de ophef rondom Frank Ouweneel  en de reacties hierop wil ik ook graag mijn persoonlijke reactie hier neerplanten. Mede door de reactie die geplaatst werd door CIP. Die deze dan weer van de site van Marten visser heeft geplukt.

Dat evangelische mensen nu massaal achter Frank Ouweneel aanlopen is iets wat ik zelf  niet zo zou zeggen.  natuurlijk hebben bepaalde mensen  een bepaalde visie en worden  door hem versterkt in hun gelijk.  tegelijk zijn er niet alleen in evangelische kring zulke verschijnselen merkbaar.  Hoe lang is het geleden dat de katholieke kerk in opspraak kwam aangaande  kindermisbruik? ( zie NOS dossier) En hoeveel mensen in de  meer gevestigde kerken  beweren er niet dat God niet bestaat?( denk gauw even aan de discussie rondom Hendrikse of een Kuitert .) Zijn er daar ook geen dominees die zich bezig houden met praktijken waar men  zich bij kan afvragen of  dit is wat God ooit zo had bedoeld?

Waar mensen zijn, worden fouten gemaakt en wanneer mensen een bepaald aanzien krijgen en macht dan kan er om wat voor reden dan ook enorm gemakkelijk ook misbruik van worden gemaakt. misschien vanwege de druk iets nieuws te moeten presenteren omdat het van hen gevraagd word, misschien vanwege het feit dat men  zich ook gevleid voelt en dat mensen zo gemakkelijk in hen lijken te geloven dat ze een gemakkelijk doelwit zijn voor indoctrinatie op een bepaald niveau.

Ik moet zeggen dat ik geneigd ben om het voor Frank Ouweneel op te nemen.  niet om het feit dat hij goed of fout gehandeld heeft, maar om de druk en pressie die  men al gemakkelijk kan ervaren en waardoor we soms gewoon bewust of onbewust fouten gaan maken.  de druk van anderen , groepsdruk kan soms enorm groot zijn. de druk om te moeten presteren en de druk om  aan de verwachtingen van mensen te voldoen. Het is dus gemakkelijk om al deze zaken  zomaar boven ons verlangen te zetten om God te dienen.  Ik vraag me af , wie heeft  niet ook ooit in zijn leven onze eigen of de verwachtingen van mensen bovenaan gesteld in plaats van God op de eerste plaats?

Ik ben persoonlijk niet zo dol op het hele eindtijd gebeuren.  Ik bedoel  daarmee het onderzoeken en het gissen van zaken waarvan we in wezen gewoonweg niet precies  weten hoe ze nu werkelijk in elkaar zitten.  ik geloof dat het belangrijk is te weten dat Jezus weer zal komen en het boek Openbaringen en allerlei andere zaken  staan niet in de Bijbel om er niets mee te doen, maar tegelijk ligt er vaak een enorm negatieve sfeer omheen.  Mensen die zich begraven in boeken en achter internet in zaken en overal het werk van Satan in te zien is het beeld wat ik er soms bij heb.

Zelfs afwasmiddel met een streepjescode moet nog uit de keuken geweerd worden want anders doen we God toch wel enorm te kort en eren we satan wel heel erg.  Ik heb het idee dat deze groep mensen soms  de Bijbel op zo’n negatieve wijze beziet  dat ze vergeten dat we juist vrijgekocht zijn door Jezus Christus en ons onder een nieuwe wet weten namelijk die van liefde.  Het lijkt er echter op dat  de wet die hier vaak verkondigt word eerder de wet van veroordeling is aan hen die op de een of ander manier gemakkelijker aan voorbij gaat.  Het lijkt wel of mensen die  zo enorm op gaan in het onderzoeken van het eindtijd gebeuren  niet meer bij de dag kunnen leven en  proberen te voorspellen wat de toekomst brengt.

Ik geloof in profetie, maar wat is dan nog het verschil met waarzeggerij in deze?  We mogen leven in het koninkrijk van God.  nu al, wanneer we ons zo bezig houden met wat komen gaat in plaats van het nu zijn we dan bezig met het koninkrijk nu of met het koninkrijk  straks?  Is het niet zo dat we  op die manier van graven soms voorbij gaan aan waartoe God ons geroepen heeft?  God dienen en onze naaste?  Dienen we God  door ons zo enorm bezig te houden met de eindtijd? Of dienen we God door ons met  onze naaste bezig te houden.

Het is goed om de tekenen der tijden in de gaten te houden en dat het goed is te weten dat Jezus terug komt . ik geloof dat profetieën waar zullen zijn. nu al en ook in de nabije en verre toekomst.  Ik geloof echter ook dat we nu al met Jezus  door de Heilige Geest in Zijn koninkrijk mogen leven. laten we ons daar  meer bewust van zijn en ook Frank daarbij niet vergeten.  ik wil echter zeggen dat we op moeten passen dat we elkaar ook niet moeten aanvallen en daarmee zelf houding krijgen van ik weet het beter en daarmee ook weer boven de ander te staan op een zelfde soortgelijke manier als dat Frank persoonlijk verweten wordt. vaak zien we door onze houding de mens niet meer. Jezus zag in iedere situatie de mens. in een zieke zag hij de mens, in een buitenlander zag hij een mens in een visser, in een hoer, een tollenaar, een farizeeër, een vrouw , …..

Misschien heeft Frank Oweneel fouten gemaakt . prima! Vergeef het hem. misschien lastig als hij dit niet toe zal geven, zijn probleem dan, maar heb hem lief en help hem waar hij het moeilijk heeft.  Veroordelen is gemakkelijk , steunen en er voor de ander zijn is lastig.  Wanneer je  uitgekotst word is het moeilijk om je zelf niet te blokkeren, maar waar liefde is, in plaats van veroordeling komt ruimte om te erkennen. Wanneer dit niet zo is. ook prima dan Heeft God  het laatste woord. Laten wij waken om niet als een wals over gevoelens heen te gaan  en de ruimte voor herstel te schaden.