rust en liefde

Emile Oude Wolbers schrijft: Jaren geleden alweer werd ik erop gewezen dat ik zo in gevecht was. Met mezelf, de wereld en zoveel andere mensen. Ik wilde gezien en gehoord worden. Sommige dingen wist ik zo zeker en ik wilde misschien wel eens iets teveel mijn gelijk. Gelukkig voor mijn bloeddruk is dat vechten af te leren en dan komt er meer rust en liefde in je leven.

Ik heb herkenning in deze zin. Wat ben ik persoonlijk druk geweest.  Druk met het bewijzen van mijzelf.  Te druk om de mooie en goede dingen in mijn leven te zien of zelf ook maar te herkennen soms.  Ik wilde dat mensen zagen dat ik iets in mijn mars had.De neiging om steun bij anderen te zoeken zit ons in het bloed. misschien niet helemaal wat Emile hier bedoeld te zeggen  of zoals hij het ervaart, maar wel zo als ik persoonlijk het heb ervaren in mijn leven. Als ik het allemaal niet meer wist was er altijd wel iemand die me een hand toestak of me  even  de les ging lezen om maar weer terug te komen  waar het nodig was. tenminste dat dacht ik.  ik kwam er achter dat ik bezig was mij zelf aan het profileren was met gedachten en methodes van anderen.

op zich is er niks mis  hoe anderen tegen dingen aankijken. In tegendeel het is goed iets van elkaar te leren en dingen van elkaar op te steken, maar wat  wilde ik nu eigenlijk zelf? Ik heb ontdekt dat ik een andere manier van denken mag hebben. anders dan wat men mij voorschrijft. Dat ik rust ervaar en meer liefde wanneer ik mijzelf ben. wanneer ik  mijzelf weer leer kennen. soms is daar helaas een moeilijke periode voor nodig om dat in te zien. Wat nu dan ? streef ik niet meer naar herkenning en aandacht?  Laat ik los wat anderen van mij vinden?  Hmmm…  nee. Ik  wil nog graag erkent worden als mens en  geliefd bij iedereen.  Toch is het niet langer prioriteit in mijn leven.

ik heb persoonlijk ontdekt dat ik mijzelf mag zijn. dat ik geliefd ben en dat God mij persoonlijk kent en erkent dat ik zijn kind ben. Soms wil ik me bewijzen en allerlei vrome zaken zeggen . anderzijds wil ik er gewoon zijn. de rust ervaren die mogelijk is wanneer ik leer  om niet langer beslissingen te nemen voor anderen om mij lief te hebben of te erkennen. Ik heb geleerd dat ik geliefd ben en daardoor zie ik  mijzelf met andere ogen.  het mooiste is dat ik anderen meer lief heb nu ik er niet meer zo naar hang om zelf geliefd  te zijn door anderen. Wanneer ik mijzelf  afgewezen voel, ga ik als vanzelf ook anderen afwijzen. Ik trek me terug uit relaties. Ik ga communicatie uit de weg om  niet met mijzelf geconfronteerd te worden.

Vrees voor mensen spant een strik, maar wie op de HERE vertrouwt, is onaantastbaar. 

we denken soms uit liefde te reageren,maar  in wezen  zijn we gewoon bang om afgewezen te worden omdat we onszelf reeds afgewezen hebben. er ontstaat al gauw een stuk onrust, onvrede wanneer ik bang wordt voor afwijzing. wanneer we  anderen afwijzen omdat ze anders zijn, anders denken of anders doen, proberen we in wezen onszelf te profileren. Ons verstand en gevoel slaat op hol. We gaan onszelf verheffen en wanneer we ons  gaan verheffen  kunnen we uiteindelijk slechts vallen. Ik wil leren om meer mijzelf te zijn in navolging van Christus. Ik probeer niet Christus te zijn en ook geen maniertjes van Hem over te nemen.  Ik wil gewoon  mijzelf zijn in relatie naar de Vader zoals Jezus zichzelf was in relatie  tot de vader. een navolger. Ik wil gewoon leren om lief te hebben omdat Gods liefde er altijd  is  en ook in  mij is en daar van delen aan hen die  liefde zoeken en rust.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s