Maand: februari 2012

volmaakte liefde

Als we spreken over geloof zijn er een aantal hete ijzers die we  proberen te vermijden.  Een van die hete hangijzers zijn bijvoorbeeld  homoseksualiteit en geloven.  de EO besteed aan dit onderwerp een aflevering van Jong ik geloof dat er in de christelijke wereld vaak een vooringenomen standpunt bestaat ten opzichte van de ander die veelal worstelt met zijn gevoelens.  In het verleden heb ik gemerkt dat er soms gewoonweg geen plaats is voor  mannen die  iets voor andere mannen voelen of vrouwen die liever een vrouw zien dan een man.

Ook zie ik in de praktijk door mijn werk op de SpetseHoeve dat er moeite is met  mensen die verslaafd zijn. mensen hebben daar hele  eigen ideeën en theorieën bij die gewoon niet kloppen. Natuurlijk is het niet goed als we beheerst worden door de verslaving. Net zo min is het goed wanneer ons leven beheerst word door homoseksuele gevoelens.Het gaat in dit blog echter niet om de homofiele  of de verslaafde medemens maar om hoe we zelf in het leven staan. Ik wil niet uitspreken wie er nu al dan niet gelijk heeft of welke keus deze mensen moeten maken. Waar het mij om gaat is dat er in de kerk vaak een hoop angst is voor de ander.

Ik noem de tekst uit spreuken redelijk vaak in mijn blogs.

Vrees voor mensen spant een strik,maar wie op de HERE vertrouwt, is onaantastbaar.

 Ik geloof  dat de grootste blokkade in ons geestelijk leven met God is dat we ons  veelal laten leiden door angst  en vaak te weinig door liefde.  Het is  wel erg lastig iemand lief te hebben waar je bang voor bent.  wanneer  we bang zijn voor iemand ontstaat er  afstand en raken we gefrustreerd en geblokkeerd.  We voelen ons  onzeker.Ik geloof dat christenen zich overmoedig gedragen door anderen exact te willen vertellen hoe ze moeten leven.  we zijn wel erg bezig met het leven van de ander soms.  Ik vraag me af of  dit niet  is omdat we denken dat we het zelf  wel aardig doen in onze eigen  ogen.  Is dit niet wat Jezus bedoeld met de balk en de splinter?

 Wanneer ik naar mijzelf kijk weet ik dat er een aantal zaken zijn waar ik mee wordtel. Ik weet zelfs dat ik regelmatig de fout in ga en dingen zeg of doe  die  wel erg gericht zijn op wat ik wil . ik doe foute dingen. Nog altijd.  Ik bedoel te zeggen dat wij als christenen veelal bezig zijn om  anderen  te willen vertellen hoe ze precis zouden moeten leven in plaats van het  lief te hebben. we zeggen vaak dat we hen  dingen vertellen uit liefde voor hen, maar wijzen hen soms af met  onze woorden en daden.

 Ik geloof niet dat we onderwerpen moeten mijden of dat we niet mogen zegen hoe we over zaken denken. Ik geloof dat we van mening mogen verschillen en dat God voor ieder mens plannen heeft.  Ik geloof echter ook dat God met ieder mens een andere weg gaat.  Alles wat we in ons leven hebben meegemaakt speelt daarin een rol.

 Er is in de liefde geen vrees, maar de volmaakte liefde drijft de vrees uit; want de vrees houdt verband met straf en wie vreest, is niet volmaakt in de liefde. 1 joh 4:18

 Ik ben er ook van overtuigd en misschien ben je het oneens dat God ons liefheeft zoals we zijn en dat God door onze fouten en gebreken heen ziet.  ik geloof in ontmoeting met de ander. homofiel, verslaafd,  of wat voor zaken er ook in zijn leven zoal te noemen zijn. ik geloof dat God jouw liefheeft en  mij ook.  Jezus’ centrale boodschap is dat God ons onvoorwaardelijk liefheeft en hij verlangt naar ons. Het geeft niet dat we het oneens zijn, maar laten  we niet dat we bang zijn voor de ander of voor Hem.

 Sterker nog ik geloof dat Jezus is gekomen om  ons te laten zien hoe liefdevol God is  en dat we niet bang voor God hoeven te zijn.  Henri Nouwen drukt het in zijn dagelijks meditaties zo uit: Als we bang zijn voor God, kunnen we hem niet werkelijk lief hebben.  we kunnen immers niet intiem zijn als we bang zijn.  Liefde en intimiteit hoort bij elkaar.  we mogen kwetsbaar zijn . sterker nog God verlangt er naar dat we ons kwetsbaar opstellen. Dat we niemand  veroordelen. Niet om  zijn kleur, niet om zijn gevoelens en niet om wat hij jn zijn leven heeft fout gedaan.

 In relatie met de ander is  er de mogelijkheid om te ontmoeten.  van hart tot hart met elkaar te spreken. Dingen te delen waar we anders over denken misschien , maar wanneer we elkaar leren kennen zien we ook hoe de ander  hier over denkt er ontstaat ruimte van twee kanten. Wij leren om de ander  te accepteren zoals hij of zij is. ook leren we onderscheiden  waarom dingen zo zijn  als dat ze zijn misschien.  Tegelijk  leren anderen  van ons en hoe wij in elkaar zitten.  mogen ze  met ons  in gesprek zijn over de zaken in ons leven waar ze moeite mee hebben?  durven we open te staan of blijven we hangen in angst voor de ander, in angst voor wat God nu werkelijk van ons verwacht? laten we niet bang zijn om fouten te maken, maar laten we oprecht liefhebben.

laat je zwakte zien!

Waarom reageer je zo als je reageert ?waarom reageer je alsof een bom gebarsten is. waarom trek je je juist terug in andere gevallen. Waarom  durf je opeens niks meer te zeggen  wanneer anderen je aanspreken . waarom doe je een stapje terug  als je bij  bepaalde mensen in de buurt bent?  waarom… er zijn nog zo veel meer  dingen te nomen misschien. Hoe reageer jij  in bepaalde gevallen. Waardoor wordt jij getriggert om op een bepaalde manier te reageren zonder dat je het wil?  Wat is jou  reactie? Wordt je boos, maak je je onzichtbaar, passief,  of juist angstig?

Wat is er wat jou zo onzeker maakt dat je niet meer jezelf  durft te zijn? Ik heb de neiging om op een afstandje te blijven staan en toe te kijken hoe naderen dingen doen.  ik heb moeite om mijzelf te geven  in een groep die ik niet of  nauwelijks ken.  Wanneer ik alleen ben is dat op zich nog niet eens zo een probleem hoor. Ik kan best een praatje maken als het moet, maar echt  contact kost bij mij over het algemeen toch meestal wel een aantal dagen van aftasten. Ik kijk graag de kat uit de boom zeg maar.

Voor ik iets meer van mensen weet zal het gesprek over het algemeen wat oppervlakkig blijven. Tenzij je mij iets zou vragen. Ik ben openhartig over wie ik zelf ben, maar durf nooit werkelijk terug te reageren.  Wat is mijn angst?  ik denk wellicht vaak dat anderen bepaald e zaken beter kunnen dan ik. dat ik niet zo sterk in mijn schoenen sta als anderen. dat anderen  beter overkomen.  Ik ben, gewoon tot de situatie onder controle is, gewoon  bang.

Ik moet zeggen dat ik er  veel minder last van heb. Ik heb er vrede mee  nu.  Vroeger  wist ik me er niet goed een houding in te geven. ik begon dan vooral  een soort van grapjes te maken.  ik overschreeuwde mijzelf op een feestje bijvoorbeeld. qua werk, greep ik er altijd gelijk in. Ik moest bewijzen dat ik iets  kon, dat ik kon presteren.  Tegenwoordig durf ik gewoon te zeggen dat ik niet zo gemakkelijk contact maak  als dat  het lijkt. Ik durf ook gewoon stil te zijn zonder de gedachte iets  te moeten zeggen of te doen.

Hoe zit dat bij jou?  mensen lopen soms vast in hun eigen tekortkomingen. Ik heb geleerd hier mee   om te gaan. ik zou soms willen dat ik  anders in elkaar stak. Mijn vrouw is iemand die gelijk contact maakt. Die iemand gelijk aanspreekt en  als ze binnenkomt  ziet ze gelijk bekenden.  Ik ga  staan wachten tot iemand me herkent of een praatje met me wil maken.  een jammerlijk verschil? Ik denk het niet. aanvulling zou ik het noemen. Zo heb ik een aantal eigenschappen die mijn vrouw niet heeft.

Ik heb geleerd haar dingen toe te vertrouwen. Dingen waar ik niet zo goed in ben, maar zij laat mij doen waar ik goed in ben.  we zijn voor elkaar gemaakt zeg maar.  ik geloof dat echt.  ze is een Gods geschenk. Ik  ben enorm ongeduldig , mijn vrouw heeft engelen geduld.  Ik ben echter zelden onzeker over wat vind. Ik onderzoek dingen over het algemeen heel goed en heb een duidelijke eigen mening.  Ik ben heel direct en zonder omhaal van woorden. (al zou je dat in  mijn blogs misschien niet altijd zeggen ;-D)

We hebben  beide onze kwaliteiten en vullen elkaar aan. ik geloof dat het zo werkt in een relatie. Niet slechts in een huwelijks relatie, maar ook in een vriendschapsrelatie. We vullen elkaar aan. ik geloof dat het zo ook in de kerk zou moeten werken.  Niet een dominee die bepaald hoe een kerk zou moeten werken, maar wij die samen kerk zijn.  een gemeenschap, waarin ieder iets te doen heeft. Waarin ieder zo zijn taken op zich neemt. Ik de mijne en op mijn manier en jij de jouwe op jou manier.

Veel mensen zijn altijd  bang zichzelf te zijn en doen alsof.  Ik bedoel daarmee dat mensen soms net doen of ze niks kunnen, anderen beweren juist dat ze de totale controle hebben of alles weten. Ze willen de controle.  Ik geloof dat het niet gaat om wat we nu wel of niet kunnen, maar om ontmoeting.  We kunnen niet werkelijk ontmoeten als  we  niet onszelf zijn. immers een ontmoeting vraag om een open houding. Een echte innerlijke ontmoeting zal niet  plaatsvinden als wij onszelf  niet openstellen voor de ander. als de ander jou niet werkelijk mag zien zoals je bent.

Iedereen heeft zo zijn dingetjes, zijn  gedachten en gevoelens, zijn herinneringen, dingen die we niet  zomaar laten zien.  dingnetjes waarvan we  denken dat als anderen ze van ons zouden zien ons nooit meer aan zouden kijken.  We denken dat we genegeerd of afgewezen zullen worden.  echter het altijd maar voor jezelf houden. Het leven met je geheimpjes maakt dat je in een depressie komt misschien of dat je  een hekel krijgt aan je zelf.

Ik denk dat het mooiste is wat ik geleerd heb is: dat ik  nu meer dan ooit besef dat iedereen wel  zijn eigen maniertjes heeft om zich te verstoppen.  Wanneer ik mijzelf open voor de ander  openen anderen zich voor mij.  Soms kost me dat even moeite, maar de opbrengst is zoveel meer. ik heb gemerkt dat God er altijd bij is  als ik mijzelf  open in situatie die vragen om een werkelijke ontmoeting. Waar ik iets van mijzelf laat zien. ik met  dan altijd denken aan de Emmaüsgangers. Die openhartig met elkaar in gesprek waren en Jezus kwam er bij en op dat moment zagen ze het nog niet, maar er gebeurde iets bijzonders er was ontmoeting.  De bijbel zegt ons dat waar twee of drie in Zijn naam bij elkaar zijn Hij in het midden is. wederom , dan zal er ontmoeting zijn.

Wanneer we onszelf  durven laten zien in gemeenschap met anderen. als we werkelijk zaken in het licht durven brengen , zullen anderen dat  ook gaan doen. we zullen totaal andere relaties ontwikkelen.  Gebaseerd op waarheid, op liefde,op echtheid, op God zelf.  Wat nu het mooiste is? dat is dus dat ontmoeting zoals ik dat  beschrijf twee kanten opwerkt. Wanneer wij onszelf openen openen anderen zich en God zal zichzelf ook tonen als de God die zich voor ons geopend heeft  en waardoor wij in Hem mogen leven. In Hem leren we meer en meer onszelf kennen. wanneer we onszelf leren kennen en accepteren is dat herstel van wie we in wezen zijn.

we willen graag onze  kracht tonen als mens. bouwen op de dingen waar we sterk in zijn. Jezus laat ons het omgekeerde zien. onze kracht zit niet in onze menselijke sterkte, maar in onze zwakheid. om je zelf te laten zien ins innerlijk kracht nodig. de kracht van Gods geest in jou.  durf je zwak te zijn? stap uit de douche en laat je tranen zien.

rust en liefde

Emile Oude Wolbers schrijft: Jaren geleden alweer werd ik erop gewezen dat ik zo in gevecht was. Met mezelf, de wereld en zoveel andere mensen. Ik wilde gezien en gehoord worden. Sommige dingen wist ik zo zeker en ik wilde misschien wel eens iets teveel mijn gelijk. Gelukkig voor mijn bloeddruk is dat vechten af te leren en dan komt er meer rust en liefde in je leven.

Ik heb herkenning in deze zin. Wat ben ik persoonlijk druk geweest.  Druk met het bewijzen van mijzelf.  Te druk om de mooie en goede dingen in mijn leven te zien of zelf ook maar te herkennen soms.  Ik wilde dat mensen zagen dat ik iets in mijn mars had.De neiging om steun bij anderen te zoeken zit ons in het bloed. misschien niet helemaal wat Emile hier bedoeld te zeggen  of zoals hij het ervaart, maar wel zo als ik persoonlijk het heb ervaren in mijn leven. Als ik het allemaal niet meer wist was er altijd wel iemand die me een hand toestak of me  even  de les ging lezen om maar weer terug te komen  waar het nodig was. tenminste dat dacht ik.  ik kwam er achter dat ik bezig was mij zelf aan het profileren was met gedachten en methodes van anderen.

op zich is er niks mis  hoe anderen tegen dingen aankijken. In tegendeel het is goed iets van elkaar te leren en dingen van elkaar op te steken, maar wat  wilde ik nu eigenlijk zelf? Ik heb ontdekt dat ik een andere manier van denken mag hebben. anders dan wat men mij voorschrijft. Dat ik rust ervaar en meer liefde wanneer ik mijzelf ben. wanneer ik  mijzelf weer leer kennen. soms is daar helaas een moeilijke periode voor nodig om dat in te zien. Wat nu dan ? streef ik niet meer naar herkenning en aandacht?  Laat ik los wat anderen van mij vinden?  Hmmm…  nee. Ik  wil nog graag erkent worden als mens en  geliefd bij iedereen.  Toch is het niet langer prioriteit in mijn leven.

ik heb persoonlijk ontdekt dat ik mijzelf mag zijn. dat ik geliefd ben en dat God mij persoonlijk kent en erkent dat ik zijn kind ben. Soms wil ik me bewijzen en allerlei vrome zaken zeggen . anderzijds wil ik er gewoon zijn. de rust ervaren die mogelijk is wanneer ik leer  om niet langer beslissingen te nemen voor anderen om mij lief te hebben of te erkennen. Ik heb geleerd dat ik geliefd ben en daardoor zie ik  mijzelf met andere ogen.  het mooiste is dat ik anderen meer lief heb nu ik er niet meer zo naar hang om zelf geliefd  te zijn door anderen. Wanneer ik mijzelf  afgewezen voel, ga ik als vanzelf ook anderen afwijzen. Ik trek me terug uit relaties. Ik ga communicatie uit de weg om  niet met mijzelf geconfronteerd te worden.

Vrees voor mensen spant een strik, maar wie op de HERE vertrouwt, is onaantastbaar. 

we denken soms uit liefde te reageren,maar  in wezen  zijn we gewoon bang om afgewezen te worden omdat we onszelf reeds afgewezen hebben. er ontstaat al gauw een stuk onrust, onvrede wanneer ik bang wordt voor afwijzing. wanneer we  anderen afwijzen omdat ze anders zijn, anders denken of anders doen, proberen we in wezen onszelf te profileren. Ons verstand en gevoel slaat op hol. We gaan onszelf verheffen en wanneer we ons  gaan verheffen  kunnen we uiteindelijk slechts vallen. Ik wil leren om meer mijzelf te zijn in navolging van Christus. Ik probeer niet Christus te zijn en ook geen maniertjes van Hem over te nemen.  Ik wil gewoon  mijzelf zijn in relatie naar de Vader zoals Jezus zichzelf was in relatie  tot de vader. een navolger. Ik wil gewoon leren om lief te hebben omdat Gods liefde er altijd  is  en ook in  mij is en daar van delen aan hen die  liefde zoeken en rust.

ik ben ik in de stilte.

Wat hebben we veel gebouwd en gecreëerd. Opmerkelijke prestaties.  We proberen op allerlei manieren  iets  te presteren , achter te  laten, te bewijzen  om onszelf te laten zien.  we hebben schijnbaar het idee dat we moeten bewijzen dat we (er) zijn.

We zijn echter niet  doordat we  voortdurend  doordraven. We laten wel iets van onszelf zien, maar niet wie we zijn.  we zijn meer dan wat we creëren, presteren of doen.  we zijn voortdurend bezig  onze gedachten  te verwarren met  onszelf.  we zijn echter meer dan onze gedachten.

We trainen onze gedachten om zoveel mogelijk op te slaan en te verwerken. We leren  en bestuderen datgene wat ons  bezighoudt.  We  leren meer en meer om onze gedachten te gebruiken en te beheersen, maar vergeten dat we ook zonder al deze kennis  er gewoon mogen zijn.

We zijn voortduren in gesprek  met onszelf zonder onszelf werkelijk te bereiken. We kennen in wezen onszelf niet.  we zijn erslaafd aan het denken zegt Eckhart Tolle.  Hoewel ik het in veel zaken oneens ben met wat hij zegt noemt hij  bepaalde zaken waarin hij gelijk heeft.  We leven een leven van dwangmatig denken . we kunnen niet meer genieten omdat we niet meer zijn. we zijn onszelf verloren in het denken, het voortdurend bezig zijn met van alles  wat  belangrijker lijkt te zijn geworden dan  Hoe God ons ziet en wat Hij voor ons in petto heeft.

Van de week werd ik geconfronteerd met Amos . Hij werd  door God geroepen. Hij lied zich niet leiden door zijn denken. Niet door wat men van Hem verwachtte. Hij deed wat God  hem zei. Hij gebruikte zijn gezond verstand, maar liet zich er niet door leiden.  Ook Jezus liet zich niet leiden door de omstandigheden of wat mensen van Hem verwachten. Hij wist wie Hij was.

Het is goed om stil te worden.  onze binnenkamer in te gaan. stil zijn en onze eigen gedachten loslaten en bij God brengen geeft de rust waar  we als mensen naar verlangen.  het gaat er niet om dat we apathisch  moeten worden en oplossen in het zogenaamde niets, maar dat we onszelf opnieuw ontdekken door God in ons  te zoeken. God die  zoveel groter is dan  wij ons kunnen vorstellen, die voor ons is en  achter ons en om ons heen, maar die ook in ons wil zijn en met ons  wil zijn en ons wil ontmoeten in onze meest kwetsbare omstandigheden.

Juist in de ontmoeting met God gebeurt wat wij zelf niet voor mogelijk hadden gehouden. we ontdekken ons zelf . we ontdekken ons zoals Hij ons  heeft gemaakt  dat houdt in dat we onszelf ontdekken in onze meest kwetsbare vorm. het meest kwetsbare is  tegelijk ook het meest wezenlijke van wie we mogen en kunnen zijn. maar ook wie we in wezen zijn als we het durven toelaten.

Als we ontdekken dat we deze binnenkamer, dat moment  welke  we gezocht hebben niet een plek is  waar we ons terug trekken van de druk die we op ons laden, maar een plek is in ons waar we God kunnen ontmoeten. dan  biedt dat mogelijkheden om overal waar we zijn ook daadwerkelijk  onszelf te kunnen zijn. we hoeven dan niet langer meer bezig te zijn met  het vergaren van informatie en kunnen we onze gedachten  de rust geven waar we zo naar verlangen .

We hebben het niet nodig om te voldoen aan bepaalde eisen die we onszelf  stellen of te voldoen aan de eisen van onze gedachten, maar we mogen zijn die we zijn . we zullen ontdekken dat  het beter is om onszelf te zijn zoals we zijn. Ik ben ik en er is niemand die beter ik kan zijn dan ik met de hulp van Christus in mij.

Hij is!

Wat is de kern van je leven? waarop bouw jij leven? ik weet niet of jij er ooit over na gedacht hebt wat of wie jouw fundamentele waarden zijn.  misschien denk je ook niet  op zo’n soort van manier over wat het leven inhoudt  voor jou.  Misschien denk je wel heel anders en is jouw leven  een leven wat gebaseerd is wat voor jouw persoonlijk goed aanvoelt of  leef je bij de dag.  misschien denk je niet na over wat nu werkelijk fundamenteel is, toch geloof ik dat er ergens ook in jouw leven  iets is waar jij je leven op bouwt of in ieder geval waar jij een tijdlang je leven op hebt gebouwd en soms valt datgene waar je op gebouwd hebt  weg en daarmee ook een stuk zekerheid. Iets  van basis. Een stuk van het fundament waarop jij dacht te kunnen bouwen.

Volg je me nog? Ik geloof dat de meeste mensen ergens in hun leven iets hebben van daar bouw ik mijn leven op. iets wat voor hun van fundamenteel belang is om voor te leven.  misschien ben jij zo iemand of heb je in ieder geval zo’, n fundament gehad. misschien heb je het verloren , maar ergens bouwen we allemaal op iets .  veel mensen bouwen hun leven op positieve waarde, als vriendschap, succes,  zekerheden, familie, maar ook zijn er mensen die hun leven bouwen op gevoelens, op  hun bezit, geld, populariteit, of noem maar op.  wanneer dit is waar we ons leven op bouwen  is de kans groot dat we  teleurgesteld  het leven zullen verlaten.

Wanneer we ons geld, onze vrienden het gevoel  niet meer hebben. wanneer we niet meer populair zijn of  in de gunst staan bij vrienden, wat is er dan nog over om op te bouwen.  we denken dat we  een stevig fundament hebben, maar uiteindelijk  zijn zelfs de beste  dingen in het leven onstabiel te noemen wanneer we ontdekken dat ze geen eeuwigheidswaarde hebben.  uiteindelijk komen we er achter dat zowel goed als slechte waarden  onstabiel zijn en niet een werkelijk fundament vormen om op te bouwen.

Willen we werkelijk fundamenteel  bouwen. willen we ontdekken wat de kern van het leven is zullen we  op zoek moeten gaan naar  die kern van liefde voor ons waar we alle andere goede waarden onder kunnen  hangen.  Spiritueel leven is leven en bouwen op liefde  die niet  voorbijgaand van aard is ,hoe goed ze ook moge zijn,  maar  als we bouwen op de  eeuwige liefde  van  God is dat een goed fundament.

Wanneer we ontdekken dat het leven in afhankelijkheid  van anderen, van geld of goed, van wat anderen van ons vinden of hoe ze over ons denken, wat we hebben of welke titels  we dragen, hoe we er uit zien, …etc… niet  datgene bied wat we er van verwachten is de weg geopend  voor een leven in afhankelijkheid van God. hoewel we niet graag afhankelijk zijn is de enige weg om werkelijk vrij te zijn.  een onafhankelijk leven kan alleen wanneer we  afhankelijk zijn  en beseffen dat we er toe doen.  dat we het waard zijn en dat er een stevig fundament is wat  niet  af brokkelt. Dat niet neergehaald kan worden en voor eeuwig is.  wanneer we leren beseffen dat we zonder God  goede dingen kunnen doen, maar dat wanneer we  werkelijk bouwen op Hem die In Christus Jezus zichzelf de Goede  heeft getoond. Die zichzelf heeft laten zien als Overwinnaar  door lief te hebben tot de dood en de dood heeft overwonnen, dan zien we hoe groot  God werkelijk is.

In Christus zien we God op zijn grootst door zijn nederige aanwezigheid.  Hier zien we Gods  fundamentele liefde die dwars door de dood hen er voor ons is.  dit is wat het in wezen over gaat. Gods liefde zo groot dat hij zich voor ons klein wilde maken. zo mogen ook wij wanneer we ons leven  bouwen op dit fundament  onszelf klein maken door ons afhankelijk op te stellen van God zelf, het fundament van Leven. wanneer we dat gaan doen zien we dat alle zaken die we  voorheen als waardevol  hebben geacht nu  hun waarde  niet verloren hebben, maar wanneer ze het goede in zich hebben een meerwaarde hebben gekregen.  Onze relaties zullen groeien en zich ontwikkelen, ons werk zal meer inhoudsvol worden, onze financiën zullen niet per definitie meer worden, maar we  leren om er op een ander manier mee om te gaan,  het gaat dan niet meer om wat we doen, maar voor wie we het doen , we doen het omdat we  de ander lief hebben omdat we hebben ontdekt dat God, het fundament van ons leven ons eerst heeft lief gehad.

We hoeven dan niet meer bezig te zijn anderen aan ons te binden omdat we bang zijn dat gene te verliezen wat we het meest belangrijk vinden. We hoeven ons hart en leven  niet meer af te schermen uit angst  om  in de steek gelaten te worden of  uitgelachen en verraden. We hoeven niet meer bezig te zijn om  anderen te behagen,  te delen, te  verzorgen om  dat we  bang zijn anderen te verliezen, onze positie te verliezen. We mogen gewoon onszelf zijn in Hem die ons alles zal geven wat we nodig hebben en meer dan dat.

Natuurlijk zullen we meer dan af en toe ons zorgen maken over deze dingen en zaken. en zullen we af en toe twijfelen aan  wie we zijn en of dat wat we doen nu wel of niet goed is  en belangrijk. we zullen als we God als fundament zien  soms toch ook ons vertrouwen stellen op anderen dingen dan Hem alleen, maar  wanneer we weten dat alleen Hij werkelijk  een solide basis  is  zullen we gaande weg leren om meer en meer  te vertrouwen op Hem die  in en door ons heen leeft. die om ons heen is en ons wil beschermen. Die voor ons is en  naast ons. Die achter ons staat als we het zelf allemaal niet meer weten. We mogen weten dat Hij door zijn Geest in ons wil wonen en vrijheid geeft. De vrijheid om te gehoorzamen en Zijn wil te doen. Alleen Hij geeft ons de ruimte ons zelf te zijn.  door ons ruimte te geven leren wij ook ruimte  te geven aan anderen.  dat is liefde. Nee, dat is Liefde.  Ontmoeting met een hoofdletter.  God wil meer dan ons ontmoeten. Hij is er al en zal er altijd voor ons zijn. Ik mag Hem ontmoeten en Hij is er voor mij, voor jou.  Wat een ruimte heeft Hij ons in Christus Jezus gegeven. ruimte om Hem te kennen, lief te hebben, te ontmoeten, te ervaren, te zien, te proeven.  Hij is!

opgeruimd staat netjes.

Net als in een huis is ook bij mensen soms een grote schoonmaak  nodig.  Ik las op buitenwoel een  stuk over het opruimen van de zolder en wat daar allemaal lag uitgestald .  ik weet niet hoe het is met jouw zolder, maar  bij ons ligt er een enorme voorraad dingen  die ik de laatste  10 jaar ook niet in handen heb gehad of alleen maar in handen heb gehad om het te verplaatsen naar een andere hoek van de zolder. Helaas  kan ik stellen dat ik eigenlijk te weinig ruimte op zolder heb, maar tegelijk  niet de tijd neem om het eens werkelijk goed op te ruimen.  Wat eigenlijk wel zeker ook eens echt nodig is om weer ruimte te krijgen.

Ik weet in grote lijnen denk ik wel wat er  zo’n beetje ligt , maar tegelijk  als ik er een lijst van zou moeten maken , dan zou ik er werkelijk door heen moeten om het een en ander uit te zoeken. ik  zal wellicht verbaast zijn over wat ik er allemaal nog tegen zal komen.  ik weet zo dat er nog een hele hoop boeken liggen , een oude televisie dit het in wezen nog deed , maar waarvan de knop niet helemaal functioneerde zoals het zou moeten en die we hebben opgeborgen voor als iemand het nodig zou zijn.

inmiddels  is het een heel oud toestel geworden die  niemand meer wil hebben en die ik zelf ook nooit meer zal gebruiken en dus weg kan.  En de boeken zal ik waarschijnlijk ook nooit meer lezen. En  dan nog eens de potjes en de prullaria die we in de loop van jaren hebben verzameld.  Ook allemaal spullen die kinderen op school hebben gemaakt.  Nu al beginnen de herinneringen te komen.  best leuk die mooie herinneringen aan de tijd dat de kids nog klein waren. misschien liggen er nog dingen tussen die mijn handige vader ooit heeft gemaakt of die van mijn schoonouders waren allemaal overleden inmiddels. Zo’n  gevoelig moment in mijn gedachten.  en dozen vol met foto’s  een doos vol hele goede herinneringen en ook minder goede wellicht.

Een mensen leven heeft ook zo nu en dan opruiming nodig.  We hoeven niet alles weg te gooien dat zou  zonde zijn, maar  tegelijk is er vaak een hoop materiaal die  gewoon in de weg ligt. Of ergens  waardoor je het goede niet meer ziet. het is gewoon een troep geworden. alles kan soms zo door elkaar liggen dat het onoverzichtelijk is geworden.   wat zou het mooi zijn om niet zomaar alles  als ballast te zien maar als  herinneringen die we  willen bewaren . moment die we hebben meegemaakt in ons leven. momenten die niet altijd mooi zijn geweest, maar waar we  nooit afstand van willen doen omdat ze ons mede gevormd hebben in dit leven, maar tegelijk wanneer  we het niet een  opgeruimd en weggeborgen hebben op een goede plek dan wordt het een chaos zoals bij ons op zolder.

Wanneer we  de dingen van ons leven  opgeruimd hebben kunnen we er wat mee. We kunnen het opzoeken wanneer het nodig is en de tijd er rijp voor is.  we kunnen het ook gewoon laten liggen als we  het niet willen  zien of  nodig hebben. we  creëren ruimte en daarmee rust  en overzicht.   De zaken die geen  nut  meer hebben kunnen we wegdoen. Zaken die  niets meer waard zijn die alleen maar in de weg staan  opruimen en wegbrengen naar waar het hoort de stort of als we het geestelijk  willen beschrijven aan de voeten van Christus leggen zodat deze ze voor ons weglegt op een plek waar we er nooit meer bij kunnen komen.

Het is belangrijk ons geestelijk huis opgeruimd te houden. Wanneer we er geestelijk een rommeltje van maken dan zullen we constant tegen dingen aanlopen die ooit zijn geweest. We zullen de herinneringen tegenkomen van  zaken die we willen bewaren, maar waar we  niet altijd behoefte aanhebben op bepaalde momenten.  wanneer er rust en ruimte is  hebben is er controle om  tijd te nemen om de zaken  op een goede manier te bekijken. Het kost tijd om op te ruimen. Het kost tijd om  opgeruimd te blijven, maar het is de moeite waard om onze geestelijke zolder  opgeruimd te krijgen en te houden.

Identiteit

Wat is het centrum van ons leven, ons bestaan? Wat  vinden we niet zomaar belangrijk, maar wat is wezenlijk het belangrijkste in ons  leven. het is een  raag die we wanneer  deze vraag werkelijk toe durven laten in ons leven ons brengt tot de kern van ons menselijk bestaan. Wanneer we niet hebben wat  de kern is zullen we nooit  tot onszelf kunnen komen. we blijven op zoek.

Goede  waarden

Veel mensen  hebben een centrum gezocht en gevonden en leven vanuit dat centrum . de dingen waarop ze bouwen zijn zaken waarop ze hun zekerheid hebben gesteld.  Vaak hele goede menselijke waarden zoals vriendschap of familie, voor anderen is dat hun werk, hun  vermogen,aanzien, hun titels, het moeder- of vaderschap, het geloof en er zijn nog veel meer,  wat  in wezen goede zaken te noemen  zijn, waarop mensen hun leven bouwen.

Echter  wanneer we ons leven op deze zaken  hebben gebouwd zal er wanneer er op de een of andere manier iets mis gaat  op het gebied waarop  men zijn leven heeft gebouwd een vacuüm ontstaan die een gat veroorzaakt op het moment dat  zoiets gebeurt.  mensen verliezen niet zomaar iets, ze verliezen hun doel om te leven op zo’n moment.

Zwart gat

Het zwarte gat waarin de mens op zo’n moment valt  kan op elk gebied van  het leven plaatsvinden. Zelfs wanneer ons geloof  deze plaats in ons leven heeft.  Er zijn mensen die hun  hele leven hebben opgeofferd voor de kerk en op wat ze geloven dat belangrijke fundamentele christelijke waarden zijn. toch kan wanneer men plotseling geconfronteerd wordt met  bepaalde gebeurtenissen in het leven hun hele leven overhoop komen te liggen, omdat  dingen afwijken van wat ze altijd hebben geloofd en uiteindelijk anders blijkt te zijn dan ze hadden gedacht.

Er ontstaat onbegrip en men vraagt zich wellicht af of ze iets verkeerds hebben gedaan.  wat  was het ook al weer waar ze nu werkelijk voor  leefden?  Was dit nu wel of niet  het geloof? Was dit nu wel God of een  bepaalde leer. Was dit nu de waarheid? waren ze wel werkelijk waarachtig geweest? Wat is de kern van hun bestaan.

Wat voert de boventoon?

Wanneer God  zelf niet de kern is van ons leven, maar  andere zaken  de boventoon gaan voeren en aan importantie winnen hebben we  herstel nodig.  Vragen we ons  op zo’n moment dan af of Hij nu wel of niet het centrum van ons leven is? geven we Hem die dan?  Veel mensen  denken dat God het middelpunt is, maar raken van de kaart wanneer er iets gebeurt wat ze niet werkelijk kunnen plaatsen.  Ze verliezen het zich op wie God nu werkelijk is. in ieder geval zicht op wie ze dachten dat God in hun ogen was.  ze lopen aan tegen Gods schijnbare onverschillige houding ten opzichte van hen.

Soms brengen zulke  ervaringen ons tot nieuwe inzichten en leveren  pijnlijke gebeurtenissen  ons op het punt dat we nieuwe pijlen richten op nieuwe doelen in ons leven. de vraag is echter of we  de kern nu wel duidelijk hebben gesteld. Waarop richten we ons doel? Zijn we teleurgesteld in God en richten we daarom onze pijlen elders. Zijn we  bitter en boos op hem en is ons doel om onze ontevredenheid te uiten? Is het ons doel om gebroken door het leven te gaan?  misschien richten we zelf s ons leven op andere zaken  die we hebben gemist als doel. Liefde van mensen om ons heen. Erkenning van wie we zijn. maar deze doelen zullen niet  geven wat we verlangen.

Het centrum

God is het centrum van het menselijk bestaan of we dit nu wel of niet willen geloven.  tegelijk is het de vraag of  wij Hem daar ook plaatsen. Of we Hem op de troon van ons leven willen toelaten.  Wanneer God in ons gecentreerd is hebben we  een vaste kern.  Een stevig fundament. Hij is het waarop wij ons leven werkelijk kunnen bouwen.  wanneer we andere zaken boven God stellen verliezen we de zicht op zaken en beginnen wij te wankelen.  Het is niet altijd zo eenvoudig om God op de eerste plaats te houden. We hebben zo onze menselijk  hang naar  het omzeilen van God. We zijn geneigd het goede te willen , maar het verkeerde te doen.  her is niet  gemakkelijk dit in ons leven op te merken en te erkennen.  Hele mooie en goede zaken als liefde en vriendschap,relatie, kinderen, verplichtingen dringen zich aan ons open voor we er erg in hebben neemt het belangrijke de plaats in van het allerbelangrijkste.

Voor we het in de gaten hebben  bouwen we aan onze eigen identiteit op wie  we kennen en wat we doen of wat we hebben in plaats van op Christus.  We geloven dan nog steeds misschien, maar  God is verhuist van  het centrum naar een soort van nevenactiviteit. De vraag is of hij van daaruit nog werkelijk een rolkan spelen.  Natuurlijk kan God en rol spelen in ons leven vanaf die positie. Echter wanneer we God niet de hoofdrol geven dan krijgt hij een bijrol en maken we dat wat we centraal stellen in  ons leven tot god.  we stellen op dat moment het schepsel boven de Schepper.

Waarin geloven wij?

Hoewel ik geloof in vriendschap, relatie en andere goede waarden,  geloof ik dat deze pas werkelijk zin en inhoudt krijgen wanneer we ze onder Christus Scharen in ons leven. wanneer Hij op de troon van ons leven zit en ons leert hoe we daar mee om moeten gaan.  Hij is de door God gezondene en is Hij God zelf in ons door Zijn Geest. In en door  Hem kunnen we in waarachtige relatie met God leven.

Wanneer we echter onze identiteit blijven zoeken in onszelf, in de ander of in wat we doen of hebben, zoeken we het onvolmaakte en zal het effect wat het op ons leven heeft ook onvolmaakt zijn.  wanneer we  echter ons leven leven vanuit gehoorzaamheid aan God zoals Jezus ons dat heeft voorgeleefd en er zelfs voor is gestorven( voor ons gestorven) kunnen we wanneer we in hem geloven ook( met Hem ) opstaan ten leven.  we ontvangen nieuw leven  die leidt  tot een  volledige identiteit in God en daarmee de echte christelijke vrijheid. We mogen weten dat wij Gods kinderen zijn.

 

Ik ben geen masochist!

mensen verlangen naar rust in hun leven.  sterker nog, ik geloof dat mensen zelfs rust nodig hebben in hun leven. toch is het op de een of andere manier voor  veel mensen enorm beangstigend om de stilte  te betreden en zelfs wanneer we het wel durven , hoe doe je dat dan, immers er is  zoveel innerlijke onrust, waardoor we de stilte nauwelijks nog kunnen ervaren. ik geloof dat we pas werkelijk de rust in ons zullen ervaren als we God in ons leven durven en willen toelaten.

wanneer we Hem toelaten wil dat niet zeggen dat we  gelijk rust ervaren in ons leven , hoewel veel mensen ons dit willen doen geloven.  ik persoonlijk denk dat wanneer we God  in ons leven toegelaten hebben we misschien eerst meer onrust ervaren dan voorheen. ik geloof dat we juist dan meer dan ooit misschien  zullen worden aangevallen op wie we zijn in hem.

wanneer we  langzamerhand  gaan ontdekken dat het niet gaat om een bepaald gevoel in ons leven, maar om Zijn aanwezigheid in ons leven, dan  zullen we de vrede des Heren ook werkelijk gaan ervaren, zelfs in tijden van enorme tumult.  God in ons leven ervaren is  niet  een bepaald gevoel, al zal een bepaald gevoel soms aanwezig zijn.  aan de andere kant is het ook niet slechts een kwestie rationele keuzes maken.  God is aanwezig in ons leven dat mogen we weten, maar we mogen ons dat ook bewust worden.

veelal kost het ons in het begin , wanneer we net christen zijn geworden nog niet zo veel inspanning. we zijn nog enorm enthousiast over wat God in ons leven heeft gedaan, maar wanneer we  iets verder in onze wandel zijn lijkt het soms weg te ebben en vragen we ons misschien af  of het allemaal wel zo echt was als we dit hebben  ervaren.  waren de gevoelens wel echt en waar zijn ze nu?  Hoe zit dat nu met gevoelens en is gevoel nu  een zeker weten geworden?

wanneer we God wat  langer kennen, voelen we er dan nog wel echt wat bij? Voelt het nog zoals we dat eerst ervoeren? Of is het nog slechts een  rationeel gebeuren.

Angst voor mensen is een valstrik

Gods aanwezigheid in ons leven kan een behoorlijke strijd opleveren voor mensen .  i s het mogelijk ons denken  en doen laten doordringen met Gods liefde zodat anderen door ons heen ook ervaren wie God is?   hoe kunnen we nu ons geloof in en uitademen, uitleven, doen? misschien wordt het door veel gelovigen eenvoudig genoemd, toch kost het mij soms best moeite om met God te leven. in zijn aanwezigheid te staan, te blijven, me  onder Hem te scharen.  ik bedoel daarmee te zeggen dat ik het moeilijk vind om gewoon te doen wat God van me vraagt.

misschien zijn het juist eerdere ervaringen die me doen twijfelen of dat wat moet gebeuren ook wel werkelijk moet gebeuren. soms is er strijd in mijn denken.  ik wil Christus dienen. een slaaf van de Meester zijn, maar tegelijk wil ik de pijn omzeilen van de moeite van confrontatie. ik heb er moeite mee om mijn wensen en verlangens om geliefd te zijn door anderen aan de kant te zetten en mijn liefde voor God zelf prioriteit te maken.

ik besef dat het dienen van de ander een daad van liefde voor God kan zijn, maar tegelijk weet ik ook dat dienen van de ander soms inhoudt dat we moeten luisteren naar God.  hierbij  kunnen dingen soms anders uitpakken dan ik het in mijn hoofd heb. ik weet uit ervaring dat  wat uit liefde gedaan wordt  niet altijd ook zo wordt ervaren .

ik weet ook dat  het  mijn allergrootste verlangen is om Hem te dienen die in mijn leven nummer 1 wil zijn.  ik wil Hem volgen , maar tegelijk kost me dat enorm veel moeite soms. God  heeft de gekke gewoonte ( klinkt wat oneerbiedig misschien) om ons tot zich te trekken door moeiten en pijn heen. 

Nu ben ik zelf  van nature geen masochist 😉  en heb ik een enorme hekel aan pijn. hoewel ik zonder pijn nooit de ervaring  zou hebbeen gehad die ik  met Hem heb ervaren. ik weet door mijn diepste pijnen heen dat Hij bij me is en dat ik op hem kan bouwen. toch ben ik soms bang. niet dat hij mij zal verlaten. ik ben zelfs niet bang om alleen te zijn, maar ik ben misschien het meest bang om bang te zijn.   bang voor mensen, bang mijzelf te verliezen, bang om  verkeerde keuzes te maken, bang om onduidelijk te zijn, bang om  de verkeerde woorden te kiezen, bang dat alles  mijn eigen  gedachten en gevoelens zijn. bang om toch dat te doen watt ik wil en de wil van God verkeerd begrepen te hebben. bang om anderen te kwetsen.

Ik weet uit ervaring dat ik in mijn persoonlijke overtuigingen zo vast kan staan dat  Gods wil en mijn wil gelijk lijken te zijn en toch zijn er nuances . ik hoop dat je me nog begrijpt. ik geloof dat God geneest, ik geloof dat herstel mogelijk is voor mensen. ik geloof in Gods persoonlijke aanwezigheid, tegelijk heb ik soms een bepaald beeld voor ogen. ik zou willen dat God zus en zo reageerde en ik verwacht het ook, maar dan… gaat alles anders. gaan  mensen dood waar ik van houdt. verlies ik vrienden die ik liefheb.  komen er scheuringen, gebeuren er dingen die ik niet wil.  

er zullen dagen komen waarop geen steen op de andere zal blijven; alles zal worden afgebroken

heb ik gedaan wat ik dacht dat goed was? ja, ik geloof het wel. was God in mijn leven ? zeker weten. ken ik Hem? ja ik ken Hem. Ik weet dat hij in mijn leven is. me  soms een stukje van zichzelf openbaart een toch is er dat stuk wat ik niet begrijp. dat gedeelte van God dat zoveel groter is dan wat ik wel van Hem ken.

misschien komt het over alsof ik bang ben voor God.  dat ik zou denken  dat  ik  niet zou geloven dat Hij het beste met me voor heeft.  dit is niet de juiste conclusie. de conclusie die je kunt trekken is dat ik bang ben voor mijn eigen inzichten. ik wil Gods wil doen en verlang er naar. ik weet me in Zijn hand geborgen, maar tegelijk  weet ik ook dat ik gemakkelijk fouten maak. Dat ik bang ben genegeerd te worden . teleurgesteld te worden door  mensen, situaties, gebeurtenissen.  Ik heb  het meegemaakt hoe en baby onder mijn ogen stierf. Ik weet nog hoe ik vertrouwde dat God het zou genezen. 

Ik wil is Zijn weg volgen, maar heb ik die wel altijd zo helder?  gelukkig weet ik dat God ook mijn geringe inzichten en mogelijkheden zal en kan gebruiken, maar gemakkelijk is het niet altijd.  ben ik een ongelovige gelovige?  misschien. ik heb ontdekt dat niet alttijd de zaken zo gaan als ik het wil.  Ik Heb God niet in mijn zak. de dingen gaan soms  anders dan ik voor ogen heb en ik heb  niet de controle  over zaken . gelukkig heeft God die wel.  Hoewel ik het niet begrijp en het soms ook niet zie weet ik toch dat God zal doen wat goed is.