mooi karretje of een oude barrel

Veelal willen we God voor ons karretje spannen.  Had vandaag , of eigenlijk gisteren (het is net na middernacht als ik dit schrijf) een gesprek over het feit dat mensen  zo raar beginnen te  spreken als het over God gaat. iemand zei me dat hij veel dingen van christenen niet begreep. hij had het over bepaalde uitspraken die ze maken.

Enerzijds begrijp ik dat wel. Gelovigen hebben een bepaald jargon die gaande weg een christelijke leven groeit.  Anderen hebben daar wellicht zo hun bedenkingen bij en verzetten zich daar een beetje tegen, maar ook die zullen ergens op hun weg iets van een bepaalde manier  hebben om zich te uiten. Ik lees net in een blog van stella kralt dat ze ook een soortgelijk iets tegenkomt. Nl mensen die bidden op een bepaalde manier. 

Wat is dat toch dat men al gauw op een andere toon begint te bidden? Ik zelf heb dat overigens ook hoor, mijn vrouw zegt wanneer ik preek ik ook een  andere manier ga spreken.  Ik geloof het enerzijds komt omdat het openbaar is en anderen meeluisteren, anderzijds  is het ook gewoon zo dat we gewoon ook onszelf zouden moeten zijn.  ik ben persoonlijk altijd een ietsepietsie gespannen als ik  preek en ik wil ook graag dat wat ik zeg duidelijk over zal komen.

Ik geloof echter dat we in alles  gewoon onszelf moeten kunnen zijn. ik bedoel daarmee dat we wanneer we bidden geen omhaal van woorden moeten hebben, dit geld überhaupt volgens mij als het om God gaat, maar dat we gewoon bij Hem mogen komen zoals we zijn.  helaas  moet ik toegeven dat me dat niet altijd lukt.

Natuurlijk is het prachtig als we helemaal ons zelf kunnen zijn bij God, gelukkig kan ik dat wanneer ik alleen met Hem ben, in een groep lukt me dat redelijk, maar niet altijd. Waarom omdat ik dan ook rekening houdt met wie de anderen zijn en soms voorzichtig ben in wat te zeggen.

Wat is het mooi als we ook daadwerkelijk altijd zouden kunnen zeggen wat we op ons hart hebben, maar dit is in het bijzijn van anderen gewoon niet altijd even verstandig. De toon? Ach daar moeten we misschien niet zo raar van opkijken, maar wel hoe onze houding is. zijn we oprecht of niet. dit is echter een moeilijk punt. Wie is er nu werkelijk oprecht?

Ik geloof werkelijk dat er niets beter is dan gewoon dicht bij Hem te zijn, maar de eerlijkheid gebied me toe te geven dat ik me  met anderen er bij soms helemaal niet  zo nabij voel. dat ik niet zomaar  even  echt bij God kan rusten zoals ik dat eigenlijk wel zou willen.  niet omdat ik afstand zou willen houden, maar omdat ik soms stiekem gewoon bang ben om door anderen gekend te worden. doorzien. Niet als een kind van God, maar dat ze dingen van me zien die ik liever alleen met God deel.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s