Maand: december 2011

de lat ligt hoog.

Waarom schrijf ik zo veel over herstel en ontmoeting  met God en mensen? waarom houdt jou dat nu zo bezig ,wordt mij wel een gevraagd.  Hoe belangrijk is Jezus Christus daar nu in?

Allereerst weet ik dat het leven zo zijn ups en downs kent en dat niemand daar onderuit komt.  er zijn natuurlijk hele goede dagen  en soms zelfs jaren, maar er zijn ook minder goede dagen en voor sommigen kan dat ook soms jaren duren. Er zijn er zelfs die nauwelijks goede dagen in hun leven kennen. ik geloof echter dat er hoop is, ik geloof dat  er herstel mogelijk is.  ik geloof zelfs dat wanneer we ziek zijn of  het moeilijk hebben er Iemand is waaraan we vast kunnen houden. Iemand die er gewoon altijd voor ons is. in zowel de goede als de minder goede tijden.

Veel mensen zien  niet in dat er herstel mogelijk is. ze zitten vast in allerlei moeilijke situaties met familieleden, ze zien de oorlogen en de honger in andere landen, ze hebben het zelf moeilijk om de eindjes aan elkaar te knopen, ze zijn vastgelopen in relaties, mensen van wie ze gehouden hebben zijn overleden en alleen achtergebleven,  allemaal zaken die teleurstelling te weeg hebben gebracht waar ze niet zomaar over heen kunnen  stappen.

Ik geloof dat herstel mogelijk is ondanks deze moeilijke zaken. ik geloof dat er Leven mogelijk is na de dood. Hiermee bedoel ik niet dat  we ooit eens naar de hemel zullen gaan. ik bedoel leven na de dood hier en nu.  Wanneer wij ons door Christus met God verzoenen dan opent dat de deur  naar  een ander leven en zal ons leven naar anderen toe ook in een ander licht komen te staan.  (lees dit maar eens)

Alles in dit leven gaat om de ontmoeting met in de eerste plaats God, maar in ook in niet mindere mate met onze naaste.  Ik geloof dat God ons  als mensen geroepen heeft tot relatie  met elkaar en dat  we daarom herstel nodig hebben om  tot die relatie te komen. zonder christus is dat herstel een nobel streven welke we nooit zullen  behalen. De lat ligt hoog.  

Wanneer wij proberen ons best te doen  en er zijn best aardig goede mensen te noemen die  veel goeds hebben gedaan, maar dan nog blijven het feilbare mensen met hun tekorten. Jezus Christus was de enige die  Gods liefde aan ons werkelijk kon tonen in actie.  Wanneer wij hetzelfde hadden gedaan was het niet zo waardevol  geweest. Wij  zijn immers niet foutloos en zonder gebreken.

Ik geloof dat de wereld  toe is aan een nieuwe ontmoeting met God.  dat we hier in het westen misschien nog wel het meest God uit het oog zijn verloren.  Door onze kennis en de druk van de maatschappij. Door alles wat er zoal speelt zijn we  maar mondjes maat in staat om ook nog daadwerkelijk God nog te zoeken. ik geloof dat  we voor de keus staan om hem al dan niet te volgen.

Ik geloof dat het een keus is die  we op alle terreinen van ons leven  zullen moeten maken. in onze omgang met elkaar , onze families en vrienden, in de kerk zo je wil, maar ook op alle terreinen van het maatschappelijk leven.  ik geloof dat het onze taak is om de waarheid over God te  laten zien in wat we doen. ik geloof dat God ons geroepen heeft om te ontmoeten. God en elkaar en van daaruit  mensen die we nog niet kennen.  wanneer  mensen God leren kennen en ontdekken dat herstel en ontmoeting mogelijk is door Christus dan is er nieuwe hoop voor mensen. een ander leven. niet  een leven na dit leven alleen, maar een leven wat nu al  zal beginnen.

Laten we nadenken over de vraag hoe wij anderen tot dienst kunnen staan om Jezus te Ontmoeten en nieuw leven te ontvangen door Hem .  Ik geloof dat wanneer we  zelf  weten dat herstel met God mogelijk is we  veranderde mensen zijn. niet alleen onze gedachten zullen veranderen maar ons hele leven, ons hart.  Wanneer wij de waarheid over herstel in ons leven binnen laten kan het niet anders dan dat  we veranderen. wanneer wij zelf  oppervlakkig geloven dat herstel door christus oppervlakkig is zal ook ons leven oppervlakkig van karakter blijven, wanneer we echter Hem volledig toelaten en gaan leven  als vrijgemaakte kinderen van God zal ons leven  totaal veranderen. in de mate waarin we Christus toelaten in ons leven , de kerk, maatschappij , zal de verandering zichtbaar zijn.

 

Is dit alles wat er is?

Als je het mij vraagt is er veel  geestelijke armoede in Nederland. Ik geloof dat er veel mensen vastlopen omdat ze de volheid  van God niet  ervaren in hun leven.  DOE MAAR zingt jaren geleden al  het lied; is dit alles wat er is?  en René Froger zingt ; een eigen huis een plek onder de zon… maar zou toch graag simpel weg gelukkig willen zijn.

Veel mensen bezitten van alles maar zijn geestelijk arm te noemen.  We zien door de bomen het bos niet meer.  devraag  komt op of rijkdom nu zegen of vloek is.  ik zelf ben bezig met het lezen van het boek van Richard Stearns ( het gat in ons  evangelie) en daarbij denk ik na  en zie ik wat  de Bijbel zegt  over deze dingen. Een van de dingen die ik in e Bijbel zie is onderandere dat  het voor een kameel  gemakkelijker is om door het oog van een naald te gaan dan dat een rijke  het koninkrijk van God binnen gaat. (Math 19)

De vraag is hoe rijk zijn wij? Misschien meten we dat af aan iemand die nog rijker is en zien we ons als arm, maar wereld wijd gezien zijn wij enorm rijk. We behoren tot de rijken der wereld.  moeten wij Nederlanders nu wanneer we God werkelijk lief hebben  al onze rijkdom weg gaan geven? moeten we nu werkelijk alles  wat we  vergaard hebben  aan de mensen geven die niet zo rijk zijn als wij?

Jim Elliot zegt: Je bent geen dwaas als je geeft wat je niet kunt  houden, om te winnen wat je niet kunt verliezen.

Richard stearns zegt in zijn boek: Christus is een kwestie van alles of niets en iedereen heeft , op welke manier dan ook, een keus gemaakt. of we hebben ons leven volkomen aan hem gegeven, of niet.

Wij leven hier  in een land van overvloed en toch zien we dat mensen vastlopen. Veel mensen zijn overspannen, depressief, kampen met verslavingen op allerlei gebieden van het leven. we worden te dik door het vele ongezonde eten en de tijd die we voor de TV doorbrengen waarop we vermaak zien die of zonder inhoud is of ons bandeloosheid toont die gewoonweg niet gezond voor ons zijn in allerlei opzichten.  Veel mensen zitten zelfs regelmatig in de kerk, maar  durven we daar nu  werkelijk ons zelf te zijn?  ik geloof dat  voor  veel mensen geld dat niet Christus onze heer is, maar Mammon of onze buik zoals de Bijbel dat zegt.

Ik geloof dat Nederland  Mannen en vrouwen nodig heeft die op durven  te staan in geloof en leven.  mannen en en vrouwen met Karakter en kracht.  Die liefde hebben voor God en hun naaste, die God willen dienen in woord en daad.  Mannen en vrouwen die niet nieuwe verf willen zijn op de rotte delen van een huis wat op instorten staat, maar die leven de stenen willen zijn van het huis gebouwd op de Rots.

Wat zou er gebeuren als we ons zouden inzetten  om vanuit bewogenheid mensen een baan te bieden zodat ze  zouden kunnen voorzien in hun eigen onderhoud? Wat zou er gebeuren als we ons in zouden zetten om  plaats te maken in de kerk of in ons huis als dat nodig mocht zijn voor iemand die  geen onderdak meer heeft? (Jes 1:16-17)

Laten we ons hart openen en mensen ontmoeten wanneer ze vast zitten in hun  leven en hen bevrijden van wat hen gebonden houdt daar aan. Laten we delen van wat we hebben gekregen, niet omdat  we het moeten, maar omdat we er naar verlangen de ander werkelijk te helpen en te ontmoeten in hun situatie. (Jes 58:6-7)

Wanneer we werkelijk toegewijd willen zijn aan,wat men, in wat de kerk, de grote opdracht noemt is het  dan niet zaak dat we vooral iets doen  aan wat we hebbe n nagelaten in de loop der jaren?  Kunnen  we de liefde van Christus laten zien wanneer we niet ook elkaar onze liefde tonen?  Waar is onze radicaliteit? Is het mogelijk om werkelijk radicaal te zijn? veel mensen zijn enorm radicaal met de mond, in wat ze zeggen, maar  laten wij vooral radicaal zijn in ons handelen en werkelijk laten zien wat ons hart is en waarvoor we staan. Ik geloof dat wanneer we  dat gaan doen we ook meer en meer zullen ontdekken  van de radicale liefde  die God ons heeft gegeven in Christus en welke hij ons nog gaat geven in onze liefde  voor hen die in nood zijn en ons nodig hebben in dit leven.  misschien ontmoeten deze mensen door ons heen een stukje van God persoonlijk,  dwars door ons onvolkomen leven heen.  Zou dat niet geweldig zijn?

blog over jij-en en jou-en, islam, porno en homo’s.

We leven in een hectische tijd waarin we overal om ons heen dingen zien gebeuren waar we  het als gelovigen soms best  moeilijk mee kunnen hebben.  veel mensen hebben al gauw een mening klaar over alles en iedereen  en zeggen al gauw wat we vinden over  mensen en de dingen die ze doen.

De wereld is  enorm vol met  allerlei  opmerkingen en meningen over van alles en nog wat. We  leren ook om onze meningen te ventileren . we zijn  immers vrij om dat te doen. de vrijheid van meningsuiting is dn ook een van de dingen die  erg belangrijk is voor de gemiddelde Nederlander.  We zien het in de politik hoe men in de politiek de Islam gewoon een achterlijke cultuur noemt.  of hoe men in de kerk spreekt over mensen met homofile gevoelens. Veel mensen hebben hier al gauw een mening over klaar, maar vergeten daarbij al gauw naar zichzelf te kijken.  Hoeveel mannen en vrouwen kijken er  wel niet naar Porno op de TV?

Natuurlijk is er niets mis mee om je een mening te vormen en daar ook voor te staan. Hiervoor hoeven we echter geen mensen  achterlijk te noemen die  anders over zaken denken.  Op de een of andere manier  lijkt het  haast onmogelijk om gewoon je mening te zeggen zonder daarbij veroordelend te zijn.  ik geloof dat we wat wanneer we naar Jezus kijken hier nog een hoop kunnen leren. Hij veroordeelde niemand en maakte ook geen verwijten. Wel vroeg hij  dingen van mensen en ging met ze in gesprek over zaken  en wilde van alles van mensen weten.  Hij vertelde ook zijn visie op zaken. ik noem dat  ontmoeting. Het gesprek waarbij je de ander vrij laat om te zijn wie hij wil zijn. mensen  hebben een vrije wil en waneer we ze dom of achterlijk noemen kan het  slechts  haat in de hand werken in plaats van het delen van liefde en respect die mensen  verdienen in veel gevallen.

Wat labelen we mensen vaak. We zeggen dat ze achterlijk zijn of dom, niet geschikt . waarvoor zijn wij zelf geschikt?  Ik geloof dat God mensen gemaakt heeft met hele bijzonder eigenschappen. Ieder persoonlijk  heeft dingen die anderen niet heeft.  Ik denk dat mensen in de islamitische  kringen vaak enorm gastvrij zijn. in onze Nederland denken we dat we het goed doen misschien, maar van gastvrijheid  hebben we niet werkelijk gehoord.  Ik geloof dat  andere landen vaak veel beleefder zijn,  wij jii-en  en jou-en wat af hier.   Er valt  een hoop te leren van andere culturen, van mensen om je heen.

Het is gemakkelijk om rond te lopen als een briesende leeuw en alles wat om ons heen is te vernietigen met woorden. Het is gemakkelijk te wijzen naar de ander. maar wanneer we met een vinger wijzen naar de ander wijzen er altijd nog drie naar ons zelf.  Ik denk dat  het goed is om zachtmoedig te zijn naar anderen en laten we wat harder en strenger zijn naar onszelf. niet anderen iets opleggen waaraan we zelf  bijna niet kunnen voldoen. Ik bedoel daar niet mee dat je jezelf de mond moet snoeren, maar  wel dat we openstaan voor wat anderen denken en wat de beweegredenen zijn bij mensen of hoe men zich voelt. Ik geloof dat het de ander in eerst e instantie niet eens zoveel uitmaakt  hoe je  denkt over  bepaalde zaken, maar wel  of ze gerespecteerd zijn.

Jezus zegt in Lukas 6:36-37: Wees barmhartig zoals jullie Vader barmhartig is.  Oordeel niet, dan zal er niet over je geoordeeld worden. Veroordeel niet, dan zul je niet veroordeeld worden. Vergeef, dan zal je vergeven worden.

Laten we leren elkaar te waarderen in plaats van te oordelen. Wanneer anderen ons iets hebben aangedaan  elkaar te vergeven. dit is geen gemakkelijke opgave, maar wanneer we anderen willen vertellen hoe de wereld er uit zou moeten zien door te wijzen en te roepen wat er allemaal in het leven verkeerd is gegaan en nog altijd gaat  en daarbij afkeurend zijn weten we dat er  geen verandering op zal treden.

Wanneer we echter  elkaar ontmoeten en in gesprek met elkaar gaan in wederzijds respect en liefde tonen aan de ander,  dan gebeurt er iets bijzonders, dan worden harten geopend en komt er ruimte en begrip. Lees maar eens wat Paulus hierover zegt in 1 Korintiërs 13

 

Een heerlijke dans

Wat kan het leven gecompliceerd zijn.  ik heb het zelf meegemaakt dat ik niet meer wist waar te zoeken en alle  standaard  antwoorden al wel had gehoord.  Dit inclusief  alle christelijke termen en  antwoorden met de daarbij behorende teksten die mensen voor me hadden opgezocht  of gekregen op de een of andere manier.

Wat kun je vast zitten in gevoelens en gedachten zeg! Nu  denk ik soms waar heb ik me druk om gemaakt, maar tegelijk  weet ik soms nog niet hoe ik met bepaalde situaties aan moet en wordt ik onrustig. Ik ga op zoek naar allerlei oplossingen, maar tegelijk weet ik dat dit niet werkt.

Natuurlijk weet ik gewoon dat je goed moet nadenken en dat dit ook meewerkt aan het oplossen van de problemen, maar waar het om gaat zijn die doordravende gedachten. het niet los kunnen laten van wat je vast houdt. Ken je dat? Of  totaal onherkenbaar voor je misschien?

Waarom  maken we het leven vaak zo gecompliceerd. Ik heb gemerkt dat het leven vaak totaal anders in elkaar zit dan wat wij  ons voor ogen stellen.   we draaien voortdurend rondjes  in ons hoofd zonder tot de kern te komen omdat we niet los willen laten. Loslaten van onze eigen oplossingen. Onze eigen gedachten. omdat we  willen vasthouden aan onze eigen manier van denken.

Leven met God is niet  voortdurend bezig zijn met de vraag leef ik  wel goed?  maak ik de juiste keuzes? Ik moet nu denken aan die armbandjes WWJD (what would Jesus do) . zelfs dat is een vraag die we ons zo vaak kunnen stellen dat we er in vast  lopen.  Ik heb gemerkt dat ik mijzelf mag zijn in Christus.  Dat ik gewoon mag leven in ontspannenheid.  Ik verlang er naar om  te leven zoals Christus en vraag me soms af hoe zou Jezus het hebben gedaan. Maar tegelijk weet ik ook dat ik gewoon mezelf mag zijn en in alle vrijheid mag genieten van een leven met Hem.

Wanneer we  dansen gaat het niet om de regels van het dansen en waar je op de vloer staat te dansen, maar het gaat er om dat je met gevoel en passie je stappen maakt. Dat je geniet van  wat je doet.  Wanneer we met  Jezus dansen zal hij ons  leiden en wanneer we met anderen dansen mogen wij hen weer leiden zoals Jezus ons heeft leren dansen met Hem.

Misschien een beetje vreemde vergelijking.  Toch is het goed om  hierover na te denken. Wanneer het gaat om dansen dan gaat het  niet om stil  staan.  Het leven staat ook niet stil, maar toch mogen we  ook tijdens de dans gewoon tijd nemen om te genieten van wat we doen. van wie we zijn en hoe we het doen. we mogen ook genieten van onze danspartner en van  hen leren. Zoals wij  leren van Jezus, zo mogen wij dat weer doorgeven aan anderen in alle ontspanning. Ervarend leren door gewoon te leven.  te genieten en te ontspannen in je relatie met Hem.

Niet altijd  gemakkelijk. Vooral als je dit nooit zo hebt gedaan. In het begin zal het wennen zijn en zul je geheid iemand eens op de tenen gaan staan. En andersom zal het ook vast nog wel gebeuren wanneer je denkt dat het goed is met een bepaald iemand te dansen.  We blijven altijd leerlingen van de grote danser, maar  laten we het goed hebben van elkaar en van de ontmoetingen die we hebben op deze wijze.

 

Kerk van gebroken mensen?

wanneer ik in de Bijbel lees of  boeken geschreven door christenen die ook werkelijk transparant durven zijn dan zie ik dat  echte mannen ( en natuurlijk ook vrouwen) van God hele moeilijke periodes meemaken in hun leven en hier  absoluut niet over zwijgen.

Christen van binnen en van buiten?

ik heb gemerkt dat  de vreugde des Heren vaak  veel dieper zit dan de zichtbare buitenkant en dat er soms heel wat moeite bij komt kijken. niet in de laatste plaats ook door eigen ervaringen.

Het is op z’n minst een beetje raar te noemen dat wanneer we in de kerk komen we op de een of andere manier  vaak met andere gelovigen in  contact komen die op de een of andere manier  altijd een halleluja gelaat vertonen en mis ik persoonlijk vaak de echtheid van een intensief leven  met Christus omdat ik inmiddels weet dat een leven van een Christen niet altijd over rozen gaat.

veelal horen we in de kerk vaak over hoe geweldig het leven met God is en dat ik ook een waarheid die in de kerk verkondigd word, maar tegelijk  vergeten we soms bewust of onbewust dat een leven met God niet alleen hoogtepunten bevat, maar soms door diepe dalen gaat.

ongeestelijk misschien, pijnlijk in elk geval. .

wanneer we in de kerk te kennen geven dat het even niet mee zit en we enorm boos zijn op God of de situatie waarin we zitten en vragen hebben over waarom God bepaalde zaken in ons leven toelaat, worden we soms al gauw voor ongeestelijke mensen aangezien.

in eerste instantie is er vaak nog wel begrip, maar wanneer de situatie  even duurt en we  niet gelijk de antwoorden vinden en daarbij ook nog eens bepaalde uitlatingen doen die niet  goed te praten zijn, maar die voortkomen uit de pijn van dat moment dan worden we veelal vooral aangesproken op ons taalgebruik in plaats van  dat er met ons  gehuild word over de pijn in ons leven op dat moment

van kerk naar gemeenschap

 wanneer we moeite hebben met God, de Bijbel , onderwerpen als vergeving, genade en  wat aal niet meer gevoelig ligt binnen de kerk dan wordt de kerk een gevaarlijke plek voor een gewond mens.  de kerk die  vooral een schuilplaats zou moeten zijn is dan vaak juist een plek van veroordeling geworden helaas.

daar waar we met elkaar door moeilijke tijden zeggen te willen gaan , blijkt op dat moment  juist een plek geworden  waar meen onze worsteling  niet in het juiste licht weet te plaatsen en er soms zelfs mensen worden verwijderd omdat ze hun onvrede, pijn, verdriet, boosheid  uiten.

gelukkig zijn er binnen de gemeenschap mensen die wel  naar je willen luisteren.  die wel een  beetje proberen te begrijpen van waar jij op bepaalde momenten doorheen gaat.  die meer doen dan enkel luisteren, maar er ook nog voor je zijn. met je bidden, zoeken naar antwoorden.  vaak zijn dat mensen die begrip hebben van je worsteling omdat ze er zelf ook door heen zijn gegaan. juist dan wordt de gemeenschap waar we naar zoeken in de kerk duidelijk.

de gemeenschap van gelovigen is vaak te vinden binnen een kleine groep van gelovigen binnen de kerk. als je die niet gevonden hebt zou je er naar op zoek moeten gaan.  op zoek naar mensen in de kerk misschien, maar vooral mensen die werkelijk geloven een weten dat delen van je moeite helend werkt.

 regels boven de mens gesteld?

helaas is de kerk vaak nogal geïnstitutionaliseerd. een plek van regels en weten die soms geschreven en soms ongeschreven de boventoon voeren. een plek  waar wellicht nog altijd hele goede woorden worden gesproken. waart mensen kunnen leren over God en over Jezus de Christus, maar  waar  van diepe en intieme  gemeenschap nog maar weinig sprake is.

wellicht is het daarom dat veel mensen van de ene kerk naar de andere lopen op zoek naar herkenning van wie ze zijn en erkenning van hun pijn. ze zoeken naar werkelijke ontmoetingen, maar vinden ze maar bar weinig.

voelen en erkennen

ik geloof dat we  eerlijk mogen zijn over onze gevoelens en gedachten. ik geloof in transparantie.  ik geloof dat wanneer we moeite hebben en pijn we  dit ook mogen uiten en dat het een ongezonde situatie is  wanneer we in pijn zitten en we dit maar  telkens moeten wegslikken omdat anderen  dit liever niet willen horen om wat voor reden dan ook.

we mogen voelen en erkenning is nodig. hoewel sommigen ons misschien willen laten geloven dat het niet erg geestelijk is  wanneer we onze moeiten laten zien en ze  beweren dat dit vooral een bewijs is van ongeloof in ons leven zullen we onszelf moeten blijven openen en deze leugen van satan keihard verwerpen.

pijn en verdriet zijn een onderdeel van het leven. ook gelovigen maken deel uit van het leven, maar  tegelijk staan ze ook nog eens voorop in het zoeken naar de juiste weg en zullen ze wellicht ook nog eens extra geconfronteerd worden met dit leven omdat ze soms bepaalde zaken in dit leven mogen leren loslaten en leren te eertrouwen op God die werkelijk goed voor ons is.

het goede leven met God

het goede leven met God is dus niet een leven zonder pijn. sterker nog  onze diepste pijn  kan soms  zelfs  de weg  zijn naar bevrijdding. pijn laat ons zien waar  we God in ons leven nodig hebben.

Onze verlangens worden juist  bekent in onze pijnlijke momenten , in onze verdrietige situaties.  op deze pijnlijke momenten leren we hulp te zoeken en leren we dat God er altijd voor ons is.  we ontdekken dat we het niet alleen  kunnen.  het brengt ons als het ware telkens weer  in de zoekmodus naar God. in ons leven. het leert ons ook om onszelf wederom echt te laten zien. gewoon zoals we zijn. voor hem kunnen we ons proberen te verbergen, maar hij weet wie we zijn.

transparante mannen en vrouwen

ik heb ontdekt dat de allergrootste godsmannen en vrouwen hun pijn eerlijk durven laten zien. dat ze transparant waren over hun gevoelens en gedachten en dat ze soms boos waren of teleurgesteld in God  of andere zaken.  ik denk aan David en Job, maar ook Naomi, Paulus, Petrus, mensen uit de Bijbel, maar ook aan een Henri Nouwen, Watchman Nee, Joyce Meyer, of…. op dit moment lees ik het boek van  Richard  Stearns. geweldig hoe mensen zichzelf bloot durven geven en daarmee recht doen aan de situatie en de  mensen om hen heen.

transparantie is  niet net doen alsof het er niet is. ik geloof dat openheid  en recht doen aan je gevoelens de weg is die God met ons wil gaan en ook door hem gebruikt worden ten goede.

het nieuwe leven dat Jezus ons wil geven is niet een gemakkelijk leven.

kapotgeslagen dromen

onze persoonlijke dromen en verwachtingen zullen  soms radicaal kapotgeslagen worden. geloof me ik heb het meegemaakt in mijn leven. tegelijk geeft God ons nieuwe  dromen, groter beter en mooier.

het bestaat niet dat we pijnloos door dit leven  gaan. we hebbeen allemaal ons kruis te dragen.  en we maken het allemaal mee dat we bepaalde verwachtingen en dromen hebben die niet zijn uitgekomen.  dingen waaraan we gehecht zijn geraakt .

een nieuwe inhoud

Gelukkig zal God ons leven  een nieuwe inhoud geven dwars door gebrokenheid heen. we zullen dus gewoon toe moeten geven dat we  soms moeite hebben om tot heerstel te kunnen komen.  niet iedereen hoeft je  gebrokenheid te zien, maar tegelijk mag je ontdekken dat God je gebrokenheid wil gebruiken om je te vormen tot dat beeld dat Hij van je heeft om zo tot je doel te komen.

geweldig is het om anderen te ontmoeten die  net als jij hierin willen groeien en die bereid zijn deze weg te gaan.,  mensen die  net als jij ook verlangen naar de gemeenschap met Hem en andere gelovigen. is dat niet werkelijk kerkzijn zoals God dat heeft bedoeld. kerk van gebroken mensen.

de omslag van een alcoholist!

kort geleden was ik bij een vriend op bezoek. die een probleem heeft met alcohol.  ik heb hem ontmoet  in de klas, maar hem wat beter leren kennen terwijl hij met me meereed naar school. een intelligente jonge man jonger nog dan ik zelf ben . voor alle duidelijkheid staat hij al een tijdje droog, maar soms heeft hij het gewoon nog enorm moeilijk. hij vertelde me dat hij een artikel aan het schrijven was voor een bepaald blad en liet mee zijn artikel lezen. ik vond het een mooi en echt artikel. juist waar ik zo van hou.  echte mensen en echte ontmoetingen. niet perse iets christelijks of kerks(eigenlijk heeft Tjeerd daar gewoonweg helemaal niets mee ) maar mensen  gewoon zoals ze zijn. tjeerd de schrijver van dit verhaal is geen christen. hij is een vriend geworden door gewoon open te zijn. ik hoop ook een vriend voor hem te kunnen zijn. hieronder lees je zijn gedachten en gevoelens die ik natuurlijk met toestemming heb geplaatst. moedige stap nietwaar?  dank je wel Tjeerd.

De Omslag,

9 jaar alcoholist, 9 jaren van missen en nu leef ik weer, eindelijk weer, bijna mezelf en misschien hersteld?.

Hoe het begon, het begon met een en nu kan het ook weer beginnen met een. Dus nooit meer de eerste.

Heel sociaal begon het, op jonge leeftijd, natuurlijk, met het cliché van ‘het hoort erbij, iedereen doet en voor de gezelligheid’. Er waren tijden van gezelligheid en leuk, maar het werd een allergie, een druppel die na jaren van drinken de emmer deed overlopen. Vanaf dat moment was ik verslaafd aan drank, ik moest het hebben. Bij alles dacht ik: ’ heb ik drank genoeg?, kan ik het krijgen? Nu , wanneer kan ik het drinken? etc.’

Ik moest drinken tegen gedachtes, tegen nerveusheid, tegen de tremors, om te kunnen werken, gewoon om normaal te kunnen functioneren. Maar goed echt normaal functioneren deed ik allang niet meer, 80 ongelukken en dubbel zoveel ambachten. Ik startte met van alles met maar maakte niks af.

Desalniettemin er moest drank zijn, elke keer en steeds meer. En toen kwam die eerste dag toch teveel en naar de detox.

Dat had ik natuurlijk ook snel overleeft en na 5 dagen stond ik uit vrije wil weer buiten, ik kon langer blijven voor observatie. Nee ik kon de vrijheid(lees alcohol) ruiken.

Hoelang ging het goed? Een paar maanden, ik weet het eens niet meer. Het ging op en neer, voor mij, ik leefde als een sinus golf. De berg op, lekker op nieuw starten, solliciteren en gelijk een  nieuwe baan nemen, nieuwe stad, nieuwe studie, nieuwe woonruimte. Echt, keer op keer, en altijd hetzelfde lied. Een maal boven op de berg belandt, beloonde ik mezelf met een drankje, en het hek was weer van de dam.

Erger kon het niet worden, zeker wel. Ik woonde in Deventer ik had alles weer op een rijtje, een frisse start. Dus niet, het eindigde in een alcohol psychose. Ik werd afgevoerd, geboeid, door de politie, naar een gesloten afdeling. Gelukkig trok het naar een paar dagen weg, in begin was het grappig maar die wanen dat was niet meer leuk.

3 maanden ggz in de provincie Groningen. Maar goed ik ging gewoon verder, dronk zelfs in de kliniek, ik kon het niet laten.

Ben ik nou hersenziek, geen ruggengraat, kwetsbaar, zoveel namen voor wat ik heb. Maar wat heb ik nou? Voor de naam alcoholist  of verslaafd schaamde ik me enorm. Als je met mensen praatte of niet-roken dat vinden ze maar al te goed, zeg je dat je niet drink, kijken ze je aan of je ziek bent, ik ben ook ziek.

En het riedeltje begint weer van vooraf aan, maar dan in Utrecht, een kleine bonus van 10 dagen PAAZ, i know the drill. Nu heb ik het geleerd, nee nog steeds niet, ik heb een hoofd van staal moet haast wel want hoe vaak ik mijn hoeft niet gestoten heb, er moet wel iets beschadigd zijn. Een ezel doet het beter, stoot zich maar twee keer.

En nu werken we wel naar heel destructieve hedonistische hoogtepunt toe, nou het is natuurlijk gewoon mijn diepte punt die ik bereik. Ik lig op de bodem van de put. Bij een kalf dempt men de put voor mij teveel putten om te dumpen. Al goed eind goed, ja eindelijk?, ik werd gevonden door mijn vader, levenloos, de artsen vonden het een wonder dat ik er boven op kwam in 3 weken.

En, sorry hoor, (sorry heeft geen impact meer), een jaar later maar toch nog weer opgenomen in het ziekenhuis gelukkig geen 3 weken maar 3 dagen maar toch door een overvloed van alcohol.

Wanneer de volgende keer, je kunt de de klok vast er op  gelijk zetten.

Ik hoop het niet. Denk ik, je weet het bijna niet meer. Je hebt maar een vriend en het is ook gelijk je grootste vijand. Een vriend in wolfs kleren die je schepen achter je verbrandt, ik voerde voor mezelf het nero bevel uit zuipen tot dat ik de laatste alcohol-adem uit blaas.

Gelukkig komt het niet zo ver, denk ik, ik word ambulant begeleid door Vnn, dat is beter dan opname, dat werkt niet althans voor mij. Ik heb een backup van refusal. En het meest wonderbaarlijk middel is voor mij is seroquel, van mijn psychiater van Vnn. Ik ben rustig niet meer gehaast, geen 1001 gedachtes, ik kan gewoon zitten, ik kan slapen,  ik functioneer, ik beleef de dag nuchter helder. En ik kijk niet door een wazige bril. Ik volg een opleiding en loop stage. Het is nieuwe start, een nieuw leven, eindelijk weer mezelf, ik ben weer ik.  Eindelijk normaal denk ik, maar goed wat is normaal?

Maar met een enorme kwetsbaarheid, dat weet ik nu, dat accepteer ik nu en ik schaam me er niet voor.

Tjeerd

Be Imperfect.

Wie ben je? Wat is je doel ? mag je er zijn?  gewoon even wat vragen die  veel mensen zich in wezen stellen al zullen ze dat niet van de daken schreeuwen. Ze vragen zich soms af  wat ze in Godsnaam op deze wereld doen?  ze werken hard, bouwen aan hun  familie leven. huisje, boompje, beestje, maar  in wezen  zijn ze altijd maar bezig voor  meer , meer , meer.  hun hele leven draait  niet om wie ze zijn, maar om wat ze hebben of wat ze doen.  ze zijn slechts gewricht op  het bereiken van wat ze zelf allemaal gepland hebben en hopen dat hen dat geluk zal opleveren en voldoening.

In wezen denken  veel mensen dat ze heel gewone mensen zijn. ze willen graag horen dat ze het allemaal zo slecht nog niet doen.  eigenlijk is dat ook wel aardig zo. Ze doen het  qua menselijke maatstaf ook helemaal niet zo slecht. Veel mensen  geven zo nu en dan ook nog eens wat  weg van wat ze hebben. tenminste zolang ze er zelf maar niet minder van worden. ze vinden dat een ieder recht heeft op een goed leven. tenminste zolang ze er zelf niet voor hoeven te betalen. Ze vinden  dat ze er voor anderen moeten zijn . tenminste als hen dat maar geen tijd of energie kost.  Sterker nog er zijn er zelfs die  heel veel van hun eigen  goederen geven, maar  daarvoor wel een beetje in aanzien willen staan.

Waar gaat het toch allemaal om?  Waar zijn we nu helemaal mee bezig?  Wat is prioriteit in je leven. wie staat nummer een.   Veel mensen vinden anderen wel belangrijk, maar er is niets belangrijker als  hun eigen vertrouwde leventje. Hun eigen gezin, de kinderen, de familie, hun vrienden, hun huis, auto of  uitgaansleven. Ze maken hun eigen keuzes en  zijn niet van plan hun leven door wie dan ook te laten bepalen.   Hun levens vreugde vinden ze in zelfverwezenlijking en ik gerichtheid.

Jezus echter leert ons dat we andere prioriteiten moeten stellen.  wanneer we voor Hem kiezen krijgt ons leven nieuwe zin. Een hoger plan. Een doel .  het doel wat God reeds bij de geboorte in ons heeft gelegd  gaat langzaam maar zeker vorm krijgen wanneer we  bereid zijn te leven naar  wat  Gods wil is met ons leven.   wanneer we ons leven richten op Jezus, op god, dan is  ons leven  niet meer gericht op onszelf. een nieuwe missie krijgen we dan.

De missie die we krijgen is  dat we  als gelovigen samen een  lichaam worden. samen  als lichaam  kunnen we anderen helpen.  Sommigen  als hand van dat lichaam door te geven. anderen als voet om met  de ander mee te lopen wanneer ze het moeilijk hebben. anderen als mond om te praten voor hen die dat zelf onvoldoende kunnen.  Zo  mogen we allemaal deel zijn van het lichaam van Christus. De ware kerk. de kerk die vaak onzichtbaar is omdat ze enerzijds werk doen achter de schermen. Onzichtbaar omdat er veel mensen zijn die zich lid noemen van de kerk of zeggen deel te zijn van dat lichaam, maar in wezen slechts  roepen , maar geen daden toont.

Wanneer we werkelijk  Gods mensen  willen zijn dan praten we misschien wat minder en steken we wat meer de handen uit de mouwen. dan geven we niet slechts een paar euro in de maand aan een goed doel, maar werken we  er aan dat mensen  geholpen worden in hun leven. dat is Gods missie voor  zijn lichaam.  God verlangt er naar dat de hele mensheid Hem leert kennen , omdat hij van ze houdt.  We  kunnen roepen dat we deel zijn van Christus, schreeuwen dat we kerk zijn, maar het gaat er in wezen niet om wat we  allemaal roepen en schreeuwen. Het gaat er om dat we juist onszelf leren zijn. niet een of andere christelijke rol spelen.  maar gewoon zijn wie we zijn, met onze tekortkomingen. Het gaat God er niet om dat we perfect zijn.  veel mensen denken dat  dat het enige is waar het God om gaat.  Maar God weet allang dat we dat niet zijn. hoe goed we ons ook voor zullen doen , we blijven imperfecte mensen.  God houdt van imperfecte mensen.  hij geniet van mensen die fouten maken, maar God wil ons in Jezus als perfecte mensen aannemen als zonen en dochters.  

Het draait allemaal om onze houding, onze hartsgesteldheid. Willen we in relatie met hem leven? echte , hechte relatie? Dan kan het niet anders dan dat we echte moeten zijn.  wanneer mensen onecht zijn in een relatie , dan loopt de relatie stuk. Niemand kan zijn leven lang op zijn tenen lopen.

Ik weet niet hoe het met jou is gesteld en waar en hoe jij door het leven wandelt? Sommigen wandelen alsof ze op eieren lopen anderen interesseert het geen sier hoe ze lopen en  baggeren door de wereld alsof  het niemand interesseert wie ze zijn.  God echter interesseert zich voor jou, maar kom dan zoals je bent.  er is een plan. God heeft een plan voor jouw leven. voor jou persoonlijk.  Hij heeft een missie voor jou. Ik ben benieuwd wat jij gaat doen . misschien nog dit jaar. blijf je op jezelf gericht of richt jij je op Gods weg. Zijn  leven voor jou. Durf je jezelf te laten zien zoals je bent en groeien naar meer en meer  te lijken op Hem?

Een idealistische dromer? Niet zuiver op de graad!

 

De wereld  heeft verandering nodig.  er is onvrede op allerlei terreinen ook  van het maatschappelijke leven (zie hier bijvoorbeeld).  Langzamerhand  dreigt  er een grote crisis en dan niet slechts op financieel gebied, bij regeringen en overheden en bij ons, maar de hele aarde  is in sneltreinvaart aan het kapotgaan.  Van ozonlaag tot bodemvervuiling. Van extreme armoede tot wederom extreme rijkdom die zonder schaamte het  uitschreeuwt dat ze het gemaakt hebben  zonder er werkelijk van te delen met hen die van honger sterven en er zelfs niet echt toe bereidt zijn.

Hoe word je genoemd?

Zijn wijzelf daartoe bereid? Wij die in het rijke westen leven?  veel van mijn lezers zijn christenen. Zijn wij daartoe nog bereid? Zijn wij wel werkelijk christenen?  veel mensen noemen zich zelf christenen, toch was het in het begin vooral zo dat  men zich geen christenen noemde maar  zo werden genoemd. een wezenlijk verschil. Ze werden zo genoemd om wat ze uit droegen. Om wat ze deden. Ze hadden alles gemeenschappelijk en deelden uit aan hen die het nodig hadden. Waar is het mis gegaan met de kerk?

De kerk is een instituut geworden die op zichzelf gericht is geworden, in plaats van gericht  op God en de naaste is ze in zichzelf gekeerd geraakt .  natuurlijk zijn er in de kerk ook werkelijk oprechte gelovigen te vinden. Gelukkig zijn er ook  kerken die niet op zichzelf gericht zijn en op de programma’s die ze aanbieden, maar  veel mensen zitten er omdat het hun veilige haven is. een plek waar  ze veel mensen hebben leren kennen en waarvan ze de maniertjes een beetje kennen.  waar ze elkaar de hand schudden of omarmen, maar waar ze slechts van God horen, maar niet  meer leren  om ook daadwerkelijk het lichaam van Christus te zijn in deze wereld  zoals het was bedoeld .

Wat is onze prioriteit?

Natuurlijk veranderen mensen wanneer ze God leren kennen.  wanneer mensen naar de kerk gaan leren ze veel goede zaken ook nu nog, maar tegelijk  wil ik ronduit uitspreken dat er  meer is dan de persoonlijke relaties met God en het ontvangen van zijn genade.  natuurlijk is dat  belangrijk voor ons leven, maar Jezus Christus volgen houdt meer in  dan dat.  Het houdt in dat we God prioriteit geven in ons leven boven alles en de naaste  net zoveel prioriteit geven als onszelf. 

Hoeveel prioriteit geven wij God? hoeveel prioriteit de ander?  hoeveel laten we nu zien van ons geloof? Waar staan we voor?  De Israëlieten  geloofden (in de tijd van JC)in de regel allemaal in God, toch kwam Jezus  en vertelde  van het hart van God. over Gods Vaderhart. Hoewel ze God al kenden leefden ze niet volgens het hart van God.  Wat wisten ze van zijn hart?  Jezus Christus liet  het hart van God zien.  Hij liet zien  dat  een leven met God een leven is niet slechts van woorden, maar ook van daden.

Regel of relatie?

Er is veel terminologie  als het gaat om geloven. Gelovig zijn, geroepen, een leven leiden in aanbidding of  een volgeling zijn , leven in genade … etc.  Mooie termen  en kreten  die mensen  geven aan een bepaald aspect van het leven  met God. soms ook nog aangevuld met prachtige daden, maar  veelal blijven ze in de kerk hangen en komen ze niet naar buiten omdat ze  niet worden begrepen of wel worden begrepen maar niet worden gezien of herkent  door mensen bij wie deze uitspreken.  is het niet zo dat we de wereld wel willen veranderen, maar  dan willen beginnen in de kerk. inderdaad ook daar is verandering nodig, maar tegelijk is het de vraag of  daar ook zouden moeten beginnen?  Blijft het daar niet  hangen?

De kerk wordt veelal gevuld met mensen die  van de ene naar de andere kerk gaan en met elkaar spreken over allerlei onderwerpen, zinvolle onderwerpen zelfs, maar  is het niet zo dat onze deuren veelal gesloten blijven  voor hen die  het juist nodig hebben?  de deur wordt niet op slot gedraaid , maar  gesloten gehouden door  allerlei vreemde terminologie en  regels , zaken die zo belangrijk zijn geworden dat ze voor de mens zijn komen te staan.

Uitdagende navolging?

Wie is bereid te veranderen? wie is bereid om de deur van zijn leven te open voor hen die God werkelijk nodig hebben?  wie wil met de zijn naaste ook opnieuw de deur te openen  en daarmee ook God wederom actief binnen te laten in zijn leven. wie wil het werk doen wat Jezus ons opdraagt te doen. Hem daadwerkelijk na te volgen?  Is dat niet een enorme uitdaging?

Wanneer ik daar zo over nadenk zie ik allerlei mensen zo voor me. Armen, daklozen, verslaafden, hoeren, asielzoekers ,  homofielen,  depressieve mensen,  gewone mensen die gewoon vast lopen in het leven van vandaag.  Durven wij onze armen open te slaan en hen te omarmen en  met hen te delen van onze overvloed of houdt je krampachtig vast aan je meterbrede flatscreen TV,  je twee auto’s op de oprit, je tweede huis , je luxe, je levensstijl en dat in wezen ten koste van de ander?

Delen of  houden wat je hebt?

Durf je nog  te delen, voor anderen op te komen , gemeente te zijn, kerk zijn zoals het is bedoeld. Stel je eens voor zeg! Wat zou er  gebeuren als wij onze  tweede jas zouden wegeven  aan die zwerver die in de buurt rondzwerft. Wat zou er gebeuren als wij  ons brood zouden delen met hen die het nodig hebben. wat zou er gebeuren als we ons huis open zouden stellen voor hen die  geen onderdak  hebben. of vind  je dat te ver gaan misschien?  Vind je mij een dromer, een idealist. Een gek misschien of dat ik gewoon niet helemaal zuiver op de graad ben?

Stel je toch eens voor!dat wederom christenen genoemd werden omdat we ons leven met anderen dele en hen helpen omdat het ons verlangen is om dicht bij God en onze naaste te leven. dat we niet langer hypocriet  of vrome schijters genoemd worden maar  gezien worden als werkelijke navolgers van Christus. Dat  mensen  Christus in ons  herkennen.  ik verlang er naar  en jij? Hoe zou de wereld er dan uit gaan zien?

 

 

Leven in verbinding

 Ons leven op deze aarde en de tijd die we er door brengen zien veel mensen als een periode die we  op de een of andere manier  zou goed en gezellig mogelijk moeten doorbrengen. Wanneer dat niet lukt of als er een kink in de kabel lijkt te zijn dan wordt het leven al gauw als  zinloos gezien.

De vraag is echter of we op deze aarde zijn om zo gelukkig mogelijk te zijn en zoveel mogelijk plezier te  hebben.   ik geloof het niet.  sterker nog ik geloof zelfs dat we geroepen zijn om  anders te leven dan wat ik hier boven net allemaal heb genoemd.  het gaat allemaal niet om onszelf. om ons persoonlijk geluk. Ook niet om  het feit of we het allemaal wel zo goed en gezellig hebben.

Mogen wij in vreugde leven?

Ik geloof echter ook niet dat we  sombere, vrome  smoelen moeten trekken in een keurig zwart pak en  dat er überhaupt geen vreugde beleefd mag worden.    ik geloof dat Jezus  een geweldige man was. En erg gezellig  op bepaalde momenten, maar ook serieus wanneer dat nodig was.  Ook was Hij in bepaalde opzichten  misschien juist helemaal niet zo leuk en juist heel direct en kon je dus maar opvreten wat hij je te zeggen had.  toch was er altijd liefde. Onvoorwaardelijke liefde.  Een relatie die zin geeft .  

Jezus leven was niet gemakkelijk en uiteindelijk moest hij sterven omdat  zijn levenswijze niet zomaar door de mensen geaccepteerd kon worden.  toch was zijn leven niet zinloos. Zelfs zijn sterven  wat op zich natuurlijk  een tragisch gebeuren had werkelijk zin.  Zijn Liefde was onvoorwaardelijk. Hij liet in zijn lijden en sterven zien hoeveel Hij om ons gaf.  Hij gaf zijn  leven voor ons.   Niet om daarmee ergens in de grond te verdwijnen en nooit meer gezien of gehoord te worden, maar om  op te staan in een nieuw leven. 

Je leven afleggen!

Wij mogen wanneer wij dit geloven  en erkennen dat Hij voor ons is gestorven, dat ons lijden op deze aarde niet  voor niets is.  Hij wil dat we  met  zullen sterven en opstaan. Een keus voor Hem maken. opnieuw geboren worden.   ons oude leven afleggen en een ander leven leven.  niet meer leven in het vlees, maar geestelijk leven zoals we waren bedoeld. leven met God.  alleen wanneer we  een Geestvervuld leven leiden zullen we ook daadwerkelijk de zin van het leven ervaren.

De meeste mensen hebben  moeite met het leven door de Geest. Ze geloven wel, maar  laten zich niet leiden door Gods Geest in hun.  Wanneer we echter  ons leven  leven  door de Geest zullen  we ook groeien in  afhankelijkheid van God . dan zullen we ook meer en meer  het Koninkrijk van God in ons leven ervaren. 

Hart en verstand.

God zal ons door de Geest  Zijn waarheid laten zien.  stukje bij stukje. Stap voor stap.  Wanneer we ons leven  leven met Christus, we  worden christenen, dan zal Hij met zijn Geest in ons de waarheid laten zien over wie we zijn en wat we   zouden kunnen doen.  veelal  is het zo dat we er niet op vertrouwen. We vertrouwen veelal meer op ons zelf, onze vleselijke mens , dan op de Geest in ons . we volgen in de regel  liever ons verstand dan ons hart.  We willen als mensen alles heel graag meetbaar houden.

Soms vragen we ons af waarom God niet eenvoudiger werkt  en ons als het ware gewoon maar  op de een of andere manier verteld wat we moeten doen of zeggen .  uiteindelijk doet hij dat ook wel, maar we geven er geen gehoor aan. we  vragen Hem soms niet eens.  Misschien moet je eens de proef op de som nemen.  Een moment nemen en God vragen om je te vertellen wat je in een bepaalde situatie zou moeten doen daarna volg je  vooral je hart en niet gebruik je je verstand om  te kijken hoe het verloopt. 

Wat levert het op?

Veel mensen doen het anders. Ze maken plannen  met hun verstand en wachten tot hun hart er bij komt. en dat meten ze dan vooral af aan hun gevoel er bij.   Wanneer hun gevoel goed is , denken ze op dat moment dat het van God komt en dat ze Gods wil hebben gedaan.  Wanneer we echter vanuit ons hart  te werk gaan is het  niet altijd  zo  voor de hand liggend wat we zouden moeten doen en ons verstand  zal ons  soms zelf  het idee geven dat we wellicht  verkeerd  zouden handelen omdat wij er zelf niet beter van worden, maar  wanneer we werkelijk blijven luisteren en  afgaan op wat ons hart zegt dat we moeten doen dan zal dat niet altijd gemakkelijk zijn. het zal ons niet  altijd iets opleveren  op de maatschappelijke ladder of  elders, maar uiteindelijk zul je  zien dat het wel de beste weg is.  ons verstand er bij gebruiken is  in dit geval goed.  ze helpt ons om gefocust te blijven . “ben ik nog op de juiste weg?”.

Ik geloof in Jezus’ weg.  De weg van ons verlangen. ik geloof dat ieder mens verlangt naar zin en relatie.  Veel relaties lopen stuk,  er zijn meer echtscheidingen dan ooit, waardoor ook veel gebroken gezinnen. Mensen zijn op zoek naar  werkelijke vriendschappen en  meer dan slechts het oppervlakkige.   Wanneer  we ons hart volgen zal ons hart veranderen van koud  naar warm. Van dood naar leven, van  scheiding naar relatie, van hel naar hemel. Van aards koninkrijk naar het koninkrijk van God.

verbinden

Ik wil me  verbinden met anderen om relaties aan te gaan.  een brug slaan naar degene die  in de steek zijn gelaten, die  moeite hebben en pijn, die niet meer zien wat werkelijk liefde is . ik wil hen ontmoeten.   ik wil er van hart tot hart voor hen zijn.  in mijn blog, in mijn dagelijkse leven , op mijn werk, in de dingen die ik elke dag doe. 

Ik doe het wellicht in de ogen van mensen soms verkeerd en ik weet ook dat dit vaak ook zo is, maar mijn hart is er opgericht en ik geloof dat Gods waarheid  mij  stap voor stap leert om me meer afhankelijk op te stellen van Gods Heilige Geest die in mij woont. Ik wil leren  om hem  te volgen zelfs als dat niet altijd  leuk en gezellig is. als het soms  moeite kost en misschien zelfs in periodes meer dan dat.  Ik wil leren meer en meer mijzelf te geven aan God en de mensen om mij heen. Ik weet inmiddels dat wanneer ik mij hieraan overgeef Ik zelf ook zal groeien.  Groeien in wie ik ben en mijn ontmoetingen met God  en  anderen.