Met een stinkende luier voor God staan.

ik zal proberen een stukje van mijn leven te laten zien. misschien een beetje cryptisch in  zekere zin, omdat je in een blog toch een beetje gebonden bent aan een aantal letters en woorden.

Ik heb best een goed leven gehad! Ik ben in een geweldig gezin opgegroeid.  Thuis was het niet breed, maar ik had alles wat ik nodig had. een liefhebbende moeder en vader.  ook toen ik mijzelf verder ontwikkelde  en ging trouwen was ons leven  eigenlijk heel goed te noemen. We hadden  allebei goede banen en we hadden onze plek in een geweldige gemeenschap en God zegende ons met  een serie prachtige kinderen.

voor de wind…

Het ging me voor de wind. Toch ontstond er op een gegeven moment in ons zo enorm, gezegende leven een soort van onvrede. Was er niet meer?  deze onvrede ging vooral over hoe we nu ons leven meer en effectief konden gaan inzetten om God te dienen. Anderen te laten deelnemen aan en in ons leven.

Met het verlangen om  mijn/ons leven meer en meer in te richten op God, gebeurden er echter juist een heel scala aan onaangename dingen in ons leven. kon ik het in het begin nog wel dealen, toch kwam ik er op een gegeven moment  toch steeds meer mee in conflict.  Ik werd onrustig en probeerde  de nare zaken die op ons pad kwamen in goede banen te leiden en me er niet onder te laten krijgen door de omstandigheden, toch verloor ik het uiteindelijk toch. Hoewel ik nog altijd  God probeerde te zoeken in mijn leven knapte er uiteindelijk iets. Ik was gewoon kapot.

chaos

Had ik  jarenlang gedacht een sterke gelovige te zijn die wist waar hij voor stond, nu werd ik stilgezet  bij allerlei wezenlijke vragen.. allerlei vraagtekens ontstonden bij zaken die ik mijn hele leven voor waarheid had gezien. En God? God leek wel te zwijgen. Mijn toekomst was totaal aan flarden geslagen. Mijn dromen kapot.  Mijn leven lag overhoop. Een totale chaos. Had ik nu dan alles verkeerd gezien en geïnterpreteerd?  Had ik  wel echt alles op alles gezet?  Wie was ik ?

Alles wat ik had had ik ingezet op een leven met God en de gemeenschap. Alles stond in teken van  een leven met Hem. waar was nu de zegen? Was ik niet altijd oprecht geweest. Had ik niet altijd verlangt de waarheid te dienen?  Waarom werd alles me dan ontnomen?  Een pijnlijk proces waarin God zich leek terug te trekken in een mistig , moerassig land waarin hij totaal onbereikbaar leek.  Heel af en toe liet hij nog wel vaag iets van zich horen in een echo van weleer.

donker en stil.

Wie kon mij nu begrijpen?  Waar ik het bespreekbaar maakte werd ik niet begrepen.  Ik zocht contact, maar contact leek onmogelijk te zijn, ik verlangde naar begrip, maar ik ontving slechts onbegrip, ik verlangde naar vriendschap, maar ik verloor juist vrienden omdat ze me niet meer begrepen. Uiteindelijk kwamen ze niet meer en trok ik me totaal terug.  Ik bleef zoeken, bidden , maar God  liet nauwelijks iets van Hem horen.  Het was donker en stil geworden in mij leven.

Uiteindelijk kwam er een tijd dat ik bijna niet meer bad om allerlei zegeningen. Niet meer bad om herstel van mijn situatie en  de terugkeer van mijn vrienden.  ik hoefde niet meer terug naar de situatie van voorheen. Ik wilde slechts nog de stilte.  Daar waar ik eerst bijna stikte van boosheid en verdriet van wrok, bitterheid, wilde ik nu slechts nog loslaten en stil zijn.  mijn oude dromen loslaten en kreeg ik nieuwe dromen. Nieuwe dromen die begonnen toen alles nog voor de wind ging , maar die eerst gelouterd moesten worden schijnbaar.

nieuwe dromen?

 Langzamerhand kwamen de woorden terug die God tot me gesproken had. over een nieuwe jas. Over  mijn roeping voor de armen en de verstoten mensen, langzamerhand  werd duidelijk dat God me wilde leren om niet op mensen te vertrouwen .  Hij wilde niet dat ik afhankelijk zou zijn van wat mensen van me dachten. Hij wilde niet dat ik de regels van een gemeenschap zou volgen, maar hem.   Hij leerde me om ook Hem in een ander licht te zien, maar ook mij zelf.  

Ik heb een moeilijke periode gehad en soms raken bepaalde zaken me nog altijd diep.  Maar er zijn nieuwe gedachten en nieuwe dromen.  God spreekt opnieuw in mij.  Ik zie het licht weer. de mist is opgetrokken en ik kijk terug op een landschap met heuvels en dalen.  Een landschap waardoor  God me geleid heeft toen alles mistig was. Dwars door de moeite heen, hoewel ik veel verloren heb, is Hij er nog steeds.  

als een kind

Jezus zegt ons dat we moeten worden als een kind.  Misschien is dit nu juist wat ik heb moeten leren. Ik wilde zo graag mijn   leven  in teken stellen van God, maar Hij  wilde dat ik leerde dat alles al in teken staat van God, maar dat ik mijn  leven richtte op wat ik wilde  voor God in plaats van dat ik mij door God  liet leiden. Mijn dromen en gedachten, mijn verlangens zijn er nog altijd en God neemt ze serieus, maar  ik moest leren beseffen dat Hij Vader is en ik  het kind.  Wat ik zelf kan produceren is  niets anders dan vieze luiers.

God houdt van me zoals ik ben . ik ben zijn geliefd kind. Hij wil dat ik dat ga beseffen . groeien in geloof en volwassen worden is niet dat alles ons voor de wind gaat en  ook niet dat we geen fouten meer maken. ook niet dat we de juiste  normen en waarden in ons leven hanteren, maar is dat we leren dat een gezegend leven een leven is wanneer Hij in ons leven is.  Gods grootste zegen voor ons is Hij zelf. Hij zorgt er voor dat de shit wordt afgewassen en we weer van vooraf aan kunnen beginnen. Hij is er altijd en zorgt voor ons hoe erg ons leven ook stinkt.

 

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s