het grijpt me!

Ik lees graag  blogs van anderen. vooral als ze ook werkelijk persoonlijk zijn en iets  van zichzelf laten zien. Iets wat ik herken in mijn eigen leven. een soort van ontmoeting door de blogs van anderen met mezelf.

Schreeuwlelijkmomenten!

Zo las ik bij Stella een stukje over wat zij schreeuwlelijkmomenten noemt. ze vertelt hier dat ze er achter is gekomen dat juist die schreeuwlelijkmomenten er zijn om achter  te verschuilen of te beschermen. … Mensen met een te grote bek die vaak ook schelden en de ander willen laten weten wie de baas is, zijn vaak onzeker en jaloers, ze verlangen naar rust en vrede in hun hart maar omdat ze dat nergens vinden zijn ze zo rumoerig…

Ik herken er wel iets in. Wellicht in een iets andere vorm, maar toch. Ik kan soms enorm tekeer gaan. ik overschreeuw dan niet zozeer de ander, maar wel mijn eigen gevoel.  Vooral als ik moe ben en me begin te irriteren.  Of als ik niet lekker in mijn vel zit.  ohw.. ik kan zo’n enorme bullebak zijn. geen zin om iets van mezelf te laten zien. Gewoon van die momenten van de dag die me opzuigen. Eventjes niet. klaar er mee. Even weg van me, je mag me even niet zien.

 het grijpt me soms zomaar.

Ik heb van die momenten dat ik moe ben van mijzelf, van mijn kwetsbare ik, mijn onzekerheid.  Soms wil ik niet eens boos of schreeuwerig reageren, maar doe ik het toch. Niet mezelf laten zien. Ik ben immers de stoere man, de vader, de echtgenoot. Degene die veel schrijft over gevoelens en ontmoetingen, maar die dat zelf allemaal soms ook zo enorm moeilijk vindt.

Het grijpt me soms , schrijft Stella. Mij grijpt het soms ook om  niet zozeer druk te zijn of mezelf te overschreeuwen, maar gewoon niet mezelf te zijn en weg te kruipen achter negatieve emoties.  Het grijpt me soms. Ik denk dat dat wel een goede omschrijving is.

Anders reageren dan ik eigenlijk wil.

Ik verlang er naar  om helemaal mezelf te zijn bij mensen, ik erlang er naar om anderen te ontmoeten, ik verlang er naar om gewoon te kunnen spreken over wat me bezighoudt en soms dan wordt ik gegrepen door … door wat dan ook en durf ik niet  en kan ik het niet.  het grijpt me soms en dan overschreeuw ik mezelf. Ik reageer niet zo als het zou moeten.

Ohw nu klinkt het alsof ik  probeer onder deze eigenschap uit te komen  door te zeggen dat het me grijpt, maar dat is natuurlijk niet zo. Ik draag de verantwoording voor mijn eigen keuzes. Het grijpt me , maar ik houdt het zeker niet vast. Ik wil mijzelf zo veel mogelijk laten zien. Ik blijf verlangen naar  echtheid in mijzelf en naar anderen toe.

Ander perspectief

Ik denk op dit moment aan wat Paulus schrijft: …Als ik doe wat ik eigenlijk niet wil, ben ik niet meer de handelende persoon, maar de zonde die in mij huist.  Ik ontdek in mij dus deze wet: als ik het goede wil doen, dringt het kwade zich aan mij op. Mijn innerlijk schept behagen in Gods wet, maar in mijn handelen ontwaar ik een andere wet, die strijd voert tegen de wet van mijn rede, en mij als gevangene uitlevert aan de wet van de zonde die in mij leeft.  Rampzalige mens die ik ben! Wie zal mij redden van dit bestaan ten dode?  God zij gedankt door Jezus Christus onze Heer! – Aan mijzelf overgelaten dien ik dus met mijn rede de wet van God, maar in mijn doen en laten de wet van de zonde.(Romeinen 7:20-26)

Gelukkig is Paulus iemand die grote dingen voor God heeft gedaan en toch soms gewoon fout reageert en dat gewoon erkent.  Ik moet nog werken aan dat erkennen hoor, maar toch.  In ieder geval een mooie ontmoeting  met zowel Stella als met Paulus.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s