ik was totaal van de pot en voelde me afgewezen.

Ben een tijdlang behoorlijk van de pot geweest. Zo heb  ik dat vaak genoemd. achteraf gezien weet ik dat  het een duidelijke burn-out is geweest, maar  lange tijd gewoon niet geweten of niet gedacht dat ik, sterke jonge kerel dit zou kunnen krijgen.  toch na lange tijd  kan ik het gewoon toegeven en zeggen. ik heb een burn-out gehad.

Ik was emotioneel en geestelijk totaal uitgeput.  Ik begreep gewoonweg niet meer hoe  dingen nu precies in elkaar zaten. Mijn gevoelens , mijn gedachten en de wereld om mij heen.  Ik was nog altijd enorm bewogen met mensen die  ook beschadigd waren, maar mensen die zich tegenover  hard en  ongevoelig opstelden kregen de volle laag. Veel onbegrip van mijn kant naar de harde werkelijkheid van anderen.  ik functioneerde niet meer zoals ik had moeten functioneren van mijzelf. Had teveel op mijn bord genomen. voelde me verantwoordelijk voor  heel veel dingen. Ik was moe en cynisch, maar tegelijk niet moe genoeg om goed te slapen.

Ik weet dat burn-out vele wortels heeft. Soms is dat de afkomst, maar ik moet zegen dat ik een geweldige jeugd heb gehad. Ik was een geliefd kind van mijn ouders en had tot mijn tienerjaren goede vrienden. daarna werd het allemaal wat minder.  Voelde me vaak eenzaam en neerslachtig, niemand die dat begreep was mijn conclusie. Ik werd me echter ook bewust van het feit dat veel meiden me wel zagen zitten. had dus de ene na de andere scharrel. Ook een  aantal wat serieuzere  scharrels, maar ook weer niet zo serieus dat ik me er helemaal aan over gaf. Voor mij  was de kick dat er iemand was die verder met wou dan oppervlakkige kameraadschap.

Ergens tussen de tienerjaren en een aantal jaren terug was er altijd het willen bewijzen dat ik de moeite waard was. Dat ik  de wereld aankon. Dat ik iemand was. Dat ik kon presteren dat ik in wezen een leuke vent was, maar ervaren deed ik dat nauwelijks. Behalve bij een aantal mensen die me dan ook zeer lief en dierbaar zijn of waren. en ook daar gingen dingen mis. Mensen in de gemeenschap zagen  soms  dat  het niet goed met me ging spraken me aan op mijn falen en ik voelde me nog meer   afbranden. In mijn kruis getast . Ik voelde niet de waardering voor wat ik had gedaan. Waarvan ik dacht dat ik het verdiende. Ik had niet de ervaring dat er iemand was die voor me klaarstond terwijl ik juist voor mijn gevoel voor zo velen had klaargestaan.  Ik zocht erkenning voor wie ik was en niemand zag wie ik was , maar wel wat ik deed.

Daarbij kwam dat ik ook nog eens te maken kreeg met  een aantal moeilijke persoonlijke issues in de familie. Mensen die  stierven, kinderen die doodgeboren waren en mensen die me ronduit  afwezen door niet naar me te luisteren en niet met we wilden praten. Misschien zelfs met gegronde redenen, maar ik  begrijp ze tot op heden niet. alles bevestigde zich in mijn negativiteit.

Ik was alles even totaal kwijt. Geen enkele controle meer, maar ook bijna niemand die me begreep. Ik weet persoonlijk dat de hel bestaat. Ik was er een tijdlang werkelijk  in.  Natuurlijk heb ik me  groot gehouden (althans geprobeerd) voor mijn gezin. Zij waren er altijd voor me. Ik ben dan ook beretrots op hen. zij zijn in mij blijven geloven waar anderen en ook ikzelf de moed verloren had. waar anderen me afwezen zijn zij gebleven. Ik was de duisternis en zij zijn mijn  licht gebleken.  De kracht om door te gaan. mijn zegen. Al zag ik dat niet als zegen destijds.

Soms werd me een zogenoemde christelijke hand gereikt en pastorale hulp geboden die ik soms heb afgewezen. Misschien vreemd als je gelovig bent. ik zag God  ook niet meer. ik kon Hem niet meer  voelen en /of zien in mijn leven. en als ik al wel het  idee had dat het een goed gesprek was geweest , kreeg ik naderhand  te horen uit dat ik enorm negatief was. Kortom alles was donker en Gods licht was zo ver. Ik begreep zelfs niet eens meer dat ik hem ooit had ervaren. Was hij wel echt geweest in mijn  leven?  ik had er altijd naar verlangt God te dienen, maar waar was hij nu gebleven?  Ik was niet meer wie ik was en zag niet meer wat ik ooit heb gezien. Ik voelde me anders. Ik was een bom. Dat realiseer ik me nu. Een gevaar en niemand die er werkelijk wat aan deed behalve me af wijzen en nawijzen.

Was dit nu wat ik had verdient en hoe kon ik hier nu los van komen? ik had het nodig om dingen bij de naam te noemen. Me zelf te zijn en niet meer de verantwoording van de wereld te dragen. Ik kon het niet langer aan om afgewezen te worden en vrienden te blijven met mensen waarbij ik niet mezelf kon zijn. ik had een afschuw aan mensen die me met  Bijbelteksten om de oren  gooiden. Wellicht zelfs goed bedoeld, maar ik had er tien in mijn gedachten die ik terug kon gooien.  Ik had  het nodig om een hand op mijn schouder te ontvangen of een knuffel . die met me  huilden en me bemoedigden. Die me de waarheid zeiden en eerlijk waren in plaats van de waarheid en me daarna te negeren.

Nu na een lange  tijd zie ik weer licht, kan ik weer ademen en heb ik weer hoop. Ik zie God weer en mijn relatie  met Hem is gegroeid. Ik heb nieuwe vrienden en nog een paar oude die nooit voor me zijn weggelopen en altijd met me  in gesprek  zijn gebleven.  ook heb ik een aantal verloren. Dat doet me nog altijd pijn.  Ik heb afscheidt genomen van veel taken en mensen en soms vraag ik me af of dat goed is geweest, maar  meestal ervaar ik rust nu. Rust  omdat ik geloof dat God het nodig vond dat dingen op scherp zijn komen te staan in mijn  leven.

Ik heb ontdekt dat God me niet in de steek laat in de grootste dalen van mijn leven. het is gemakkelijk om God te ervaren als alles wel gaat, maar om Hem vast te houden als het moeilijk is en  je alles ontnomen lijkt te zijn dat is niet gemakkelijk. Ik heb overwonnen. Ik heb het niet altijd ervaren dat ik gedragen ben, maar ik weet nu dat het zo is. mijn gezin is Gods grootste zegen in mijn leven. al het andere wat er is blijven staan na de grote negatieve vloedgolf  ook.  God is er voor mij geweest en Hij houdt nog steeds van me. Hij deed dat voor die tijd en ook nu houdt hij van me. Nu ervaar ik die liefde meer dan ooit. Ik zie dingen helderder. Ik ben niet meer degenen die direct bekend staat omdat hij zoveel en zo hard kon werken, ik ben niet meer degene die voor iedereen maar klaar moet staan, ik ben niet erik die overal een vroom antwoord op moet hebben, maar ik mag mezelf zijn.  ik ben mijn Vaders vriend. Ik weet wie ik ben en ik doe wat ik kan en dat is genoeg.

.”

Advertisements

3 gedachten over “ik was totaal van de pot en voelde me afgewezen.

  1. Heb je verhaal gelezen en ik kan wel begrijpen, waarom het zo is gegaan!
    Als je jong bent dan meen je het allemaal wel te kunnen, je bent wel gelovig en vertrouwt wel op God maar je bent ook overtuigt van je eigen kunnen. Dat heb ik ook ontzettend moeten leren, zonder God, zonder Jezus zijn we nergens, en vanuit onszelf brengen we er niets van terecht! Ons leven bestaat alleen vanuit de Genade van God! En alleen met hulp van Zijn Heilige Geest, kunnen we iets en zijn we iets! En mijn ervaring is dat je naarmaate je ouder wordt dat meer en meer geseft.
    Veel liefs van je Tantetje

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s