Een ingestort geloof?

Ben bezig met het boek van Rob Bell, velvet Elvis die ik van @marietjepietje heb mogen lenen.  Ik vind het een mooi boek die wel een aantal vragen neerlegt bij mij, maar waar ik echt door geraakt ben.  soms zijn het juist echter de vragen die ons doen beseffen dat God er werkelijk is voor ons. Voor mij.

Waar is God?

God waar bent U? Een vraag die ik me regelmatig heb gesteld.  Een vraag die me terug brengt naar een diep emotioneel moment in mijn leven.  een moment die wellicht voor anderen nog dieper was, maar  waar ik  me zeker heb afgevraagd waar God nu was gebleven. 

Het was het moment dat ik aan het werk was en hoorde hoe mijn zusje te vroeg een baby had gekregen. Beetje geschrokken, maar  op dat moment geloofde ik dat alles goed zou komen.  ik heb de tijd niet meer zo goed in mijn hoofd, maar wel de ervaring.

Enige tijd later, of dit  nu enkel dagen of wellicht een week of langer was weet ik niet meer zo goed, bleek de Baby erg ziek geworden.  ik was er eigenlijk constant geweest, een prachtige , maar o zo kleine baby.  Zo prachtig en ik dacht te weten dat God die zoiets geweldigs had gemaakt  zoiets niet kon laten sterven. Hij hield immers van mijn zus en zwager, maar ik was er van overtuigd dat hij in ieder geval wel heel erg van mij hield en ik hield (immers)van Hem. (nog steeds)

iemand anders van de naaste familie die zich ook enorme zorgen had gemaakt kwam en had met de arts gesproken en vertelde dat de baby waarschijnlijk zou moeten sterven.  Ik vol geloof zei nog: “dat kan niet. Ik heb er voor gebeden , het komt goed”.   dat was ook mijn overtuiging. De Baby echter stierf niet lang daarna.  

instorten of bouwen van mijn geloof?

Mijn geloofswereld stortte in.  Hoe kon God dat nu doen. wilde ik God nog geloven. Is Hij er wel. Waarom deed God zoiets. Wat deed God me aan.  hoewel het niet mijn baby was. Hoewel ik niet de vader was. Was ik woest. Verbolgen over hoe dit allemaal was gelopen. Ik huilde van verdriet van boosheid, van teleurstelling, van onbegrip.

Was God er niet op dat moment? ik heb dat nooit werkelijk gelooft. Wat ik wel wilde was dat God niet zou bestaan op dat moment. het was een moment die ik nog steeds niet goed kan begrijpen, maar wel een moment waarin ik heb ontdekt dat ook dan God er is. dat zelfs zo’n moment waarin je alle woede, alle boosheid, alle onbegrip in je hele lijf en leven ervaart , dit ook een moment is dat we God niet kunnen ontkennen. We kunnen niet zeggen dat God er niet is.  hij was er.

God laat zich zien in echtheid!

Nu een aantal jaren later, kan ik het beter zien. De ervaring heeft me in een bepaalde manier geraakt.  Een manier die me er toe gezet heeft over God anders te gaan denken. Dat God er is in alle momenten. Dat Gods Heiligheid juist in die momenten voelbaar was tijdens de geboorte, maar ook tijdens het sterven, tijdens mijn boosheid, mijn verdriet. God liet zich zien op dat moment in zijn aanwezigheid. Hoe? door echtheid!

Echtheid is mijns inziens  nu juist wat God ons wil leren in en door alles heen.  Ik omschreef nu juist een treurig moment van mijn leven,  we kennen natuurlijk allemaal die momenten dat alles goed gaat. De momenten dat er een wolk van een baby geboren word en ze gaat heerlijk gezond, rond mee naar huis. Prachtig, dat zijn fantastische momenten waarin we Gods aanwezigheid  ervaren.

Goede momenten en goede momenten die slecht lijken.

Of je trouwdag. Misschien ben je met net zo’n prachtige vrouw als ik getrouwd. Niet de trouwdag op zich misschien die je als heel bijzonder hebt ervaren, maar in ieder geval de ontmoeting met je partner die je als je er over nadenkt  toch wel moet hebben geraakt en die je als je er over nadenkt toch moet doen bepalen dat het heel erg bijzonder is dat juist jullie elkaar hebben  gevonden en misschien dat jullie nu ergens wonen en  zelfs kinderen hebben misschien . Gods aanwezigheid is  tastbaar.

Kun je me nog volgen? Waar is God? God is daar waar wij  de echtheid van het leven ervaren. Waar het onbegrijpelijke met toeval samenvalt en waar je weet dat dit niet zomaar mogelijk is. ik geloof dat dat God is. God is er. Niet zomaar op zulke momenten, maar altijd. We ervaren hem niet altijd zo dichtbij, maar soms in die heerlijke prachtige momenten, maar soms ook in die momenten die  verschrikkelijk lijken op het moment, maar die ons vormen, sturen en doen groeien, maar die niet gemakkelijk zijn, maar waar we wel leren dat God niet in een hokje te passen is. God is groter en beter, en mooier dan wij ooit kunnen bevatten.

 

Advertisements

3 gedachten over “Een ingestort geloof?

  1. Je schrijft over heftige dingen, Erik. Maar ik kan het alleen maar beamen. Uit eigen ervaring. God is niet alleen in vreugde en verwondering, maar ook, en heel misschien wel júist, in de pijn en het verdriet. Het is iets wat we bij één van onze eigen kinderen hebben meegemaakt. Zes weken na de geboorte overleden. Heel heftig. En toch was dat het wat we beiden tegen elkaar gezegd hebben, later: God was er inderdaad bij, en heeft ons gedragen. Ik wil daar nog een keer uitgebreid op terugkomen in een bericht op mijn eigen blog, maar ik zie er tegenop. Het is sowieso persoonlijk, heftig en aangrijpend, maar ook heel erg lastig te verwoorden. Toch is het ook de werkelijkheid van het leven en zal niemand van ons aan dit soort momenten (perioden) in je leven en diepe, ingrijpende ervaringen ontkomen. En niet iedereen zal ook ervaren dat God er is, zo eerlijk moeten we ook maar zijn. Sommigen raken juist ‘van God los’.

    Like

  2. helaas onberijpelijk, pijnlijk waar. sommige mensen raken inderdaad van God los.
    bij mij komen enkele gedachten op bij je laatste zin. wie van God los is gekomen moet toch ergens tot de conclusie zijn gekomen om Hem los te laten en dus ergens weten dat Hij er is, maar niet per definitie wie Hij is.
    dank voor je fijne intieme reactie.

    Erik

    Like

  3. Heftig Erik zo’n herkenbare tijdreis ook langs de ankerplaatsen van onze zo in verval geraakte kerk. Het was geen feestelijke start van de ingebruikname van een nieuw gebouw… Tijdens onze vakantie zijn we door iemand aangesproken om “You have already got it” van Andrew Womick te gaan lezen. Niet bekend met onze nare situatie in de gemeente besprak deze vakantieganger iets over een kerk gebouwd op vergiftige grond. En geloofszekerheden ter plaatse laten slijpen als een ruwe diamant zoals Ezechiel dat beschrijft. Pijnlijke ervaringen die ons verder zullen brengen….

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s