mijn verkeerde volgelingen

Veel mensen lopen vast in het leven.  ik kan er over meepraten.  Ben meerderde keren vastgelopen.  Vastgelopen in  traditie, vastgelopen omdat ik anderen wilde plezieren, vastgelopen in verslaving, maar  de mijn grootste valkuil  is om gewoon niet mezelf te zijn.  dit word wel een erg persoonlijk blogje merk ik. Ik hoop dat je me wil ontmoeten.

Ik ben best handig, creatief en ben enorm met mensen begaan, maar tegelijk liggen hier ook mijn valkuilen.  Ik ben bij dat ik naarmate ik ouder wordt en langzamerhand wat zaken heb leren herkennen nu een beetje weet hoe er mee om te gaan.

eigen ketenen smeden

Vroeger dacht ik dat ik de controle moest houden over mijn moeite, mijn pijn, maar juist dan gaan zaken verkeerd. Mensen  die alles in de hand willen houden  smeden  hun eigen ketenen. Zetten zich zelf vast.

Ik geloof dat het belangrijk is de kern van je probleem op te zoeken.  niet je hele innerlijk leven op de schop te gooien , maar wel te zoeken waar de knelpunten liggen. In mijn geval was het gevoel van  minderwaardig zijn een drijfveer om altijd maar te presteren, de beste te willen zijn. altijd willen laten zien dat ik best wat in mijn mars had.

De gevolgen zijn dat ik heb moeten leren kijken naar mezelf en naar anderen , maar bovenal naar God. Relaties zijn daarom voor mij zo belangrijk. ik zoek niet meer zo direct de rust en erkenning, maar toch verlang ik er natuurlijk naar erkent te worden. hierdoor ontstaat er een stuk vrijheid.   Niet meer van alles doen om erkent te worden.

rennen en zoeken naar rust

Dit geeft een rust. Ik heb de erkenning die ik nodig heb gevonden in God.  dit geeft een bepaalde rust.  Een uitgangspunt welke ik voorheen wel had gehoord en ook geleerd. Ik kon het met woorden prima zeggen, maar  die ik niet begreep.

Ik bleef in het kringetje zitten van ik weet dat ik geliefd ben, maar ik wil  juist dat hij of zij mij ook zo zien. Ik wilde door bepaalde personen ook  gewoon geliefd zijn en deed daar  van alles voor. Probleem hiermee is dat je er zo enorm moe van wordt. dat je de rust niet werkelijk meer kunt vinden.

Wanneer we ons niet geliefd weten in God,als we er in ieder geval het idee hebben dat dat onvoldoende is , dan is onze denkwijze dusdanig verkeerd en blijven we zoeken en rennen naar rustpuntjes. Rustpuntjes die  veelal slecht voor ons zijn.  mijn schijnbare rustpuntjes  waren rustpuntjes die me geen rust brachten maar  plekken die me op dat moment even een kleine verlichting gaven van de druk in mijn hoofd en leven, maar die me juist in die cirkel van innerlijke onrust vasthielden.

verkeerde volgelingen

Ik trok me terug in  veel te veel en te hard werken om de complimentjes te krijgen, dat gaf best een stuk voldoening, rust op het moment. ik kreeg een bepaalde aandacht en ook een bepaald aanzien.  Of ik trok met terug achter de pc en keek naar de verkeerde sites, waar ik op dat moment even een rustig moment dacht te ervaren, maar de schaamte en onrust groeiden juist.  Bitterheid en onvrede waren mijn volgelingen. 

Nartuurlijk is ontspanning zoeken niet verkeerd, maar wanneer we werkelijk rust zoeken, een plek waar we op adem kunnen komen kunnen we die slechts vinden in Christus onze Heer.  We hebben het nodig dat  we telkens weer vernieuwd worden. voor je het weet zitten mensen opnieuw in een patroon die niet goed is. 

uitlaadklep

 ik heb bij ondervinding dat wat op het eerste ogenblik een geweldige uitlaadklep lijkt te zijn ook de valkuil kan zijn waar het verhaal opnieuw begint. Zo’n valkuil was de kerk voor mij. Ik  dacht als ik nu maar bezig ben in de kerk en met het werk Gods, dan is er geen ruimte om  verkeerd te doen. ik  deed een hoop, had allerlei bedieningen en studeerde hard. Teveel hooi op de vork dus. Opnieuw de valkuil, God uit het oog verloren terwijl ik over hem sprak en voor hem werkte.  

Ik weet nu, na grondig onderzoek waar mijn grenzen liggen en soms dan ga ik er nog overheen en voor een korte tijd is dat te doen, maar God leert me ook dat ik  dicht bij Hem moet blijven  juist dan. 

grenzen forceren

Ik kan bepaalde grenzen forceren uit eigen kracht, maar dan zal ik vast blijven lopen, maar in Gods Kracht zijn er wonderen mogelijk.  Dan stappen we over grenzen heen . dan kunnen we dingen die we anders niet kunnen. Dat  heet een wonder. In Gods kracht kunnen we een leven vol wonderen. 

God houdt onze grenzen in de gaten, maar geeft ons ook de verantwoording om  te doen wat we kunnen en Hij doet wat we niet kunnen als we gaan doen waartoe Hij ons geroepen heeft.

 

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s