totally out of control!

Ken je het gevoel van machteloosheid.  Het gevoel dat je de zaak niet meer onder controle hebt? Dat je je zelf niet meer onder controle hebt. Dat gevoel dat maakt dat we op inadequate manier gaan reageren in situaties. We hebben niet meer de macht , energie, inzicht om de controle in de hand te houden. We kunnen niets anders meer dan loslaten.

Out of controle!

Wat we ook zeggen . wat we ook doen. het heeft geen enkel zin of de situatie verergert zich alleen nog maar. nog meer nadelige gevolgen. Help!

Gevoelens van machteloosheid. Niet meer weten wat te doen met als gevolg:  Relaties kapot.

Beschadigd , kapot

Gevoelens van machteloosheid zijn zo enorm beschadigend  enerzijds. Ze ,lopen uit in verbroken relaties en in een proces van opgeven en een slachtofferrol.  Geloof me:  I have been there!

Niet meer de controle. Touwtjes losgelaten. Weggeslagen, geknapt, kapot!

Anderzijds is het een punt van opnieuw beginnen. Erkenning! Erkennen van wat we kunnen en waar we het niet kunnen.  Dat we als mens heel wat in ons mars kunnen hebben, maar dat we soms machteloos staan.

Hogere Macht nodig?

We hebben een Hogere Macht nodig in ons leven. wanneer we ons dat bewust worden en onze menselijke kleinheid onder ogen  durven en willen zien, zullen we ook ontdekken dat we nieuwe waarheden nodig hebben voor ons leven.

Onze waarheid is  wellicht  uit onze handen geslagen, maar Nieuwe waarheid  van God kan  ons  helpen onszelf te ontdekken zoals we werkelijk zijn in Hem.  

In Hem zijn we groots. Hij heeft ons wonderbaarlijk gemaakt en Hij (God) zag dat het goed was.

Licht van het onvermogen

Wanneer we niet langer ons leven leiden in het licht van ons onvermogen, dat is wat machteloosheid ons zal laten zien, dan kan er iets geweldigs gebeuren in het leven van mensen. in mijn  leven zie ik het gebeuren.

Dan kunnen we gaan ontdekken wie God  voor ons persoonlijk is.

Dan hoeven we niet langer te letten op die ander in de zin dat we Hem of haar veroordelen, maar dan leren we kijken naar ons zelf en die ander met andere ogen. Dan willen we juist die ander ontmoeten. samen delen. Open staan en eerlijk zijn.  niet meer wij hebben de controle, maar we geven God de controle over ons leven terug.

Vanuit onvermogen, machteloosheid wil god ons leren dat hij in controle is. Hij Heer.

Advertenties

liefhebben tot het werkelijk pijn doet.

welke prijs wil jij betalen? lijden? 

Afgelopen zondag werd er in de kerk gesproken over de lijdende kerk of zoals Open Doors het noemt de vervolgde kerk, waarmee zowel de vervolgden als de vervolgers aandacht krijgen.

Mede door het volgende  bericht wat ik op Facebook las bij Wilkin van der Kamp:

Als je voor het volgen van Jezus geen prijs wilt betalen, moet je je serieus afvragen of je wel met Hem gestorven bent.

Lekker gemakkelijk

Terwijl ik over de dienst dan wel over het berichtje zat te denken werd ik me bewust dat geloven in Nederland vaak wel erg gemakkelijk is. 

Ik wil niet zeggen dat we er niets aan doen, maar tegelijk lijkt veel van wat we doen zo enorm op onszelf gericht te zijn.  we zitten in de kerk, zingen onze mooie liederen, maar zijn ons nagenoeg niet werkelijk bewust van wat lijden om Christus wil nu werkelijk inhoudt.

oppervlakkigheid

Misschien vergis ik me er in, maar veel van wat in Nederland gebeurt lijkt dusdanig oppervlakkig dat er slechts weinigen zijn die ook maar iets voelt om zich aan te sluiten bij de gemeente van Jezus Christus.

Natuurlijk zijn er mensen die zich aansluiten omdat ze vrienden hebben of omdat ze op zoek zijn naar  inhoudt voor/in dit leven, maar tegelijk  rijst bij mij de vraag hoeveel mensen er nu daadwerkelijk God ontmoeten omdat ze iemand hebben gezien die werkelijk alles opgaf om God zichtbaar te maken op deze wereld.  

Ver van ons bed

Is het niet vaak zo dat wanneer we spreken over de lijdende kerk we denken aan landen in het midden oosten, aan China en het Oostblok?  Is het niet gewoon veelal te ver van ons bed, te ver van ons leven, van ons gevoel en te ver van ons hart?

Wat zou er gebeuren wanneer we werkelijk op zouden staan en werkelijk zeggen waar het opstaat. In de kerk, maar ook (misschien moet ik zeggen vooral) daarbuiten. Ik besef me dat we mensen voor de kop zouden stoten, maar ook dat dingen vaak veelal een stuk helderder zouden worden. in ieder geval voor mensen die God nog niet kennen.  wat zijn we in deze maatschappij wereldgelijkvormig geworden.

Liefhebben tot het pijn doet

Zijn we niet vooral bezig met het instant houden van wat we hebben? onze kerk, onze gemeenschap, onze regels, ik denk, ik vindt, ik wil, mijn of onze visie is…!!!!! nagenoeg niemand hier in Nederland word om zijn geloof mishandeld of gedood. Gelukkig niet, maar of het ook zo’n goed teken is ???

Ik vraag me  af wat er zou gebeuren als we werkelijk  lief zouden hebben zoals Christus ons heeft liefgehad. Lief hebben  tot het werkelijk pijn doet. Liefhebben tot de dood er op volgt misschien? 

Een beetje realistisch zijn Erik!

Natuurlijk willen we niet zo ver gaan. natuurlijk moeten we nadenken bij wat we doen. natuurlijk moeten we realistisch zijn, maar  zijn we niet een beetje te realistisch als ons hart en leven als christen is afgestompt en wel heel erg lijkt op die van onze buurman die God niet kent? Is het niet zo dat anderen nagenoeg geen verschil meer zien?

Wat zou er gebeuren als we werklelijk onze mond open zouden doen? als we werkelijk  zouden spreken over het vermoorden van kinderen al voor ze ooit zijn geboren. Als we zouden speken over onze eigen fouten in de kerk, als we zouden spreken over wat de waarde van relaties nog werkelijk waard is in deze huidige maatschappij.

Geheimhoudingsplicht opheffen

Ons werk als christenen is soms zo enorm geheim dat we zelf niet meer weten wat we nu aan doen zijn. we denken dat we Christus volgen, maar veelal zijn we  slechts bezig onze eigen heilige huisjes in stand te houden. 

Bidden voor de lijdende kerk is geweldig, maar laten we niet vergeten om  voor onszelf te bidden. Dat we opnieuw  open mogen staan voor de diepten van Gods woord in ons leven en dat van anderen.

 

 

wie is de zondebok

 

Leviticus 16:20-22

Het is te hopen dat mensen die we pijn hebben gedaan beter over ons gaan denken nadat we onze oprechte verontschuldigingen hebben aangeboden.

Er zullen er wellicht bij zijn die het geen optie vinden  ons te vergeven. Wat we ook doen ze zullen ons als zondebok blijven zien.

Jezus was de bok

Voordat Jezus op aarde kwam werd de instructie gegeven om een zondebok te kiezen om de zonden weg te dragen. ( Jezus echter zelf werd onze zondebok) de priester deed de handen op de bok en beleed de zonden van de mensen en de bok werd de woestijn in gestuurd.

Veel mensen zullen ons blijven zien als zondebok. We hebben hen immers pijn gedaan. Ze voelen zich gerechtvaardigd om ons de wildernis in te sturen met meer dan ons deel van de schuld in het hele verhaal.  Ze zijn niet bereid te kijken naar hun eigen aandeel in de pijn.

verantwoording nemen voor je eigen deel

Als zondebok zullen we een rol blijven spelen  in hun leven.  Wat onze valkuil is geweest , is ze ook voor deze mensen geworden door niet naar hun eigen aandeel te willen of kunnen kijken.  Ze kunnen er op dit moment (nog niet )  mee omgaan.

We moeten ons realiseren dat het ook voor hen geen gemakkelijke situatie is, maar wanneer wij de verantwoordelijkheid hebben gedragen voor ons aandeel in het probleem en bereid zijn datgene goed te maken wat we kunnen neemt dat een enorme last van onze schouders.

We zijn niet verantwoordelijk voor de wrok en bitterheid en keuzes die anderen met zich mee willen blijven dragen.

Heer we willen zo graag dat dingen opgeruimd zullen zijn. We beseffen echter ook dat het allemaal niet zo simpel ligt. Een verhaal heeft twee kanten. Wij kunnen slechts ons deel van het verhaal doen. Heer help me dit te doen in alle oprechtheid naar de ander. Help ook de ander zich open te stellen voor U en te zien in dit geval wat u ook hen door dit gebeuren wil leren. Heer u bent de zondebok geworden. dat is soms moeilijk voor ons te accepteren heer, maar leer ons onszelf van die rol te ontdoen, wij kunnen het immers allemaal niet dragen. U hebt het reeds voor ons gedragen. Dank u wel daarvoor. Amen

terug naar overlevingspakket stap 8 #1

verder naar overlevingspakket stap 8 #3

(on)bewuste fouten

Leviticus 4:1-28

Wanneer we ontdekken  dat veel zaken uit ons leven  buitensporig zijn geworden, waarbij we misschien zelfs gewonden zijn gevallen, komen we op een punt om ons te realiseren dat er ook momenten waren waarin we anderen misschien niet opzettelijk pijn hebben gedaan, maar dat het wel is gebeurt.

Daarom zullen we toch verantwoordelijkheid moeten nemen om onze verontschuldigingen aan te bieden voor dingen die we anderen hebben aangedaan.

bewust of onbewust

Toen God ons de wetten van Mozes gaf  , de tien geboden, gaf Hij ook instructies hoe mensen er mee om moesten gaan. Hierbij doel ik dan op de intentie. We kunnen lezen in het gedeelte dat het niet alleen gaat over zonde , die we bewust hebben gedaan, maar ook om zonde die we onbewust hebben gedaan.

Ook zien we hier dat naar gelang onze positie het offer wat we volgens de wet zouden moeten brengen groter word.

onze verantwoordelijkheid

We zijn dus persoonlijk verantwoordelijk voor de manier waarop we ons gedragen ten opzichte van anderen. Zelfs als we denken onschuldig te zijn ten opzichte van anderen. We kunnen ook onbewust schade aanrichten en dit is evengoed zonde.

Hoewel het soms niet de intentie is zal de fout toch gecorrigeerd moeten worden. Wanneer we ontdekken dat iemand pijn, verdriet of gevoelens van boosheid heeft overgehouden door onze manier van doen, zullen we actie moeten ondernemen.

op weg naar herstel en bruikbaarheid

Gelukkig mogen we weten en ervaren dat we niet meer onder de wet vallen , om dat Jezus de wet voor ons heeft volbracht. Toch moeten we hier ook niet te gemakkelijk mee om gaan als het gaat om onze persoonlijke weg naar herstel en bruikbaarheid.

Heer open ons hart om te zien wie we schade hebben berokkend. Ook al was dit niet de intentie, toch kunnen we anderen pijn doen en beschadigen. Heer leer me Uw wil te doen . amen

terug naar overlevingspakket stap 7 #7

verder naar overlevingspakket stap8 #2

Ik moest presteren

Stap voor stap leren we lopen. Met vallen en opstaan. De ervaringen die we gaandeweg in het leven opdoen vormen mede ons gedrag. Ze beschermt ons in veel gevallen tegen allerlei invloeden. We willen niet gekwetst worden of pijn lijden.

Voor veel mensen zijn bepaalde ervaringen dusdanig heftig dat de keus om te vallen en gekwetst worden en/of pijn te lijden soms zelfs minder erg is dan het aanpassen aan het systeem waarin men leeft of opgroeit, waar men woont of werkt.

Het systemisch dilemma

Dit systeem waar we ons veilig zouden moeten kunnen voelen  kan ook een systeem zijn welke niet goed of slecht functioneert en ons dus beschadigen. In ieder geval kan ze een mens in een erg lastig en pijnlijk dilemma plaatsen.

Dit gebeurt oa wanneer we bijvoorbeeld wanneer we binnen het systeem niet serieus worden genomen. bijvoorbeeld Wanneer mensen uit ons systeem (ons gezin, onze school, werkplaats of gemeenschap)ons in de steek dreigen te laten omdat we een andere mening of visie hebben of wanneer we misbruikt worden  door deze mensen terwijl wij nu juist ons vertrouwen op hen hadden gesteld.

Juist in zulke situaties als ik zojuist heb geschetst raakt het vertrouwen in relaties beschadigd en krijgen onze  persoonlijke ervaringen een verkeerde input. Onze input bepaald hoe we in het leven staan en hoe we met anderen omgaan. Zelfs hoe we onszelf zien.

Mensen kunnen dus enorm beschadigd raken  door mensen die ze volledig vertrouwen. Soms  zelfs ongewild.

Vastgeroeste innerlijke overtuigingen

Men kan beschadigd raken door hoe men bepaalde zaken in het leven interpreteert. Zo kunnen zelf positief bedoelde zaken toch een negatieve input geven.  zo kunnen bepaalde uitspraken van ouders bijvoorbeeld zo vast geroest zitten in de persoonlijke innerlijke overtuiging dat hoe goed ze ook bedoeld zijn , toch een last kunnen zijn voor iemand.

Ik heb persoonlijk in zo’n situatie gezeten.  Mijn ouders zeiden altijd willen is kunnen.  Ik heb dat onbewust aangenomen als een waarheid. tot ik op een dag eens  een cadeautje kreeg. Een wandtegeltje met de welbekende spreuk. Willen is kunnen. Met als nadruk dat mijn school prestatie  eigenlijk niet zo denderend waren geweest en ik dus even een tandje bij moest zetten.  Nu had ik enorm zitten blokken en mijn best gedaan, maar ik kon het toch niet redden .  dit heeft een diepe groef op mijn ziel nagelaten, die  zozeer in mijn ziel verankerd zat dat  tot in de dertig ik daar last van heb gehad door altijd maar te willen presteren.

Positief bedoelde negatieve input.

Zo zie je dat hoewel het positief bedoeld was en dit ook door mijn grootouders tegen mijn vader werd gezegd , dit toch een negatieve input had op mijn  innerlijke overtuiging.  Zelfs nu nog ben ik soms onbewust hier mee bezig om me te bewijzen in prestatie hoewel ik het nu kan herkennen door  de hulp van een goede therapeut.

Kortom we kunnen niet aan de eisen van iedereen voldoen. Ik niet, maar anderen ook niet. wanneer we leren lopen is het voldoende om ons op het lopen te concentreren. We kunnen proberen  te gaan hinkelen of om touwtje te springen , maar voor iemand die nog niet kan lopen is dat een brug te ver.

In het gewone leven  geld dat ook. Wanneer ons door ons systeem  te veel op het bord wordt geschoven. Of we laten ons teveel op het bord schuiven kan het niet anders dan dat we beschadigd raken. de bom zal een keertje moeten barsten.

Opnieuw leren lopen

We krijgen misschien het gevoel dat we tekort geschoten zijn of verkeerde keuzes maken, we zullen ons afgewezen voelen met alle gevolgen van dien. Veel mensen lopen vast in hun identiteit, ze weten gewoonweg niet meer wie ze zijn.  ze verwarren dat wat  ze doen en dat wat ze hebben met wie ze zijn. anderen lopen vat in intimiteit. Ze durven zichzelf niet  meer  bloot te geven of hebben verkeerde verwachtingen van anderen, maar vooral ook van zichzelf. Ze lopen vast in relaties misschien. Ze hebben immers geleerd  om een rol te spelen en nooit werkelijk zichzelf te zijn.

Hoe kan men nu stappen ondernemen? Hoe nu verder?  Ik geloof dat we stap voor stap richting God zouden moeten gaan en ons heil bij hem zoeken. door onze interpretatie zal best nog een en ander mis gaan in ons leven, maar  wanneer we  stap voor stap in vertrouwen  naar Hem zullen gaan zullen Zijn handen ons oppakken als we zijn gevallen. Hij houdt onze hand vast als we leren lopen op Zijn weg.

Schade vrij  zal het niet worden. maar we kunnen wel leren om te gaan met onze ervaringen en overtuigingen. Zijn armen zijn wijd en nooit tekort om ons te helpen en te huggen. Hij houdt van jou en mij.

 

 

 

er zijn gewoon geen woorden voor!

Sommige zaken in het leven zijn bijzonder ingrijpend. Ze kunnen zelfs zo enorm  pijnlijk zijn en zoveel leed veroorzaken  dat men nauwelijks nog in staat is staande te blijven, laat staan dat werkelijke intimiteit en relaties nog mogelijk zouden zijn.

Ik ontken alles

Het lijkt op zulke momenten haast noodzakelijk om maar net te doen of er niets aan de hand is. gewoonweg ontkennen lijkt de enige uitweg uit sommige bizarre omstandigheden die ons zo enorm geraakt hebben dat wanneer we  er aan toe zouden geven we het gevoel zouden krijgen te moeten sterven. Alle hoop op een redelijk bestaan lijkt totaal weggevallen.

Het onderdrukken van gevoelens lijkt een oplossing te zijn. hoe onderdrukken we de gevoelens? Gevoelens van schaamte  en verachting, van bitterheid en boosheid, van diepe teleurstellingen wanhoop?

Aanvallen!!!

Juist daar waar we beschadigd zijn zetten we veelal ook onze aanval in om onszelf te beschermen. Wanneer we mishandeld zijn is de valkuil dat we hetzelfde gaan doen . hierbij beschermen we ons dan met woorden als: ”van een klap wordt je heus niet minder, ik ben er ook groot mee geworden”. of we slaan door naar de andere kant en doen het tegenovergestelde, we zijn zo murw  geworden dat we net doen alsof niets ons nog kan raken. we doen net of niets wat men ons aandoet ons werkelijk interesseert.

Natuurlijk worden we wel degelijk geraakt door wat mensen ons hebben aangedaan, wat ze over ons zeggen en hoe ze ons behandelen, maar beschadigde mensen bouwen allerlei muren . ze worden defensief op verschillende manieren. Bijvoorbeeld door onverschillig gedrag, maar ook door opstandigheid, door jovialiteit, door bewijsdrang. Elk mens heeft wel een bepaalde vorm  in zijn systeem zitten in meer of mindere mate niet perse door  defensief gedrag, dan wel om het een en ander te willen compenseren ten opzichte van de ons aangeleerd gedrag.

Getriggert?

Er zijn enorm veel manieren om jezelf te verstoppen of gewoon weg niet jezelf te zijn. ieder mens heeft zo zijn eigen geheimen en daarmee ook zijn eigen valkuilen.  Ik geloof dat het mogelijk is dat mensen  herstel vinden van de pijn, het verdriet welke ze hebben meegemaakt. Ik geloof dat herstel begint met een werkelijke ontmoeting.

Werkelijke ontmoetingen zijn als een huis waar mensen samenwonen. Ze delen met elkaar en zorgen voor elkaar. ik begrijp dat in deze tijd echter dit voorbeeld juist een beetje triggert.  Juist in onze huizen doen zich immers verschrikkelijk veel problemen voor. Het huis zoals het zou moeten zijn lijkt ingestort.  Relaties zijn veelal niet meer werkelijk gebaseerd op vertrouwen, op samen delen en voor elkaar zorgen, zodat ons beeld van herstel ook ingestort en verloren lijkt. Toch is het mogelijk om in werkelijke ontmoeting te leven. het huis als het ware te bouwen.

Wijs of dwaas?

Ik geloof dat wanneer we het juiste fundament hebben dat er niets is wat ons huis kan doen instorten. Geen enkele storm van het leven. dit fundament waarop we zouden kunnen bouwen begint met de ontmoeting van de heer Jezus christus. De bijbel spreekt over hem als het fundament, de rots om op te bouwen. God is de onveranderlijke. Dezelfde voor altijd en eeuwig.

Wanneer we gaan zien dat Hij God is en dat Hij ons kent en naar ons luistert dan zullen we ook ontdekken dat er nog altijd hoop is. hoop op het echte leven. leven vanuit relatie met Hem.  vanuit Hem  zijn ook nieuwe oprechte relaties mogelijk met anderen. echte ontmoetingen  die verder gaan dan een bepaald gevoel of empathie. Relaties gebouwd op de Liefde van God.

Jij bent uniek!

God wil harten genezen zodat ze open zullen gaan staan en ruimte krijgen voor Hem, voor jezelf en je naaste. Er zal ruimte ontstaan om te delen van wie je bent.  we zijn koningskinderen. We zijn geliefd door de Vader. God heeft ons gemaakt en Hij heeft ons uniek gemaakt. ik zal het nogmaals zeggen, je bent Gods uniek en geliefd kind!

 God heeft ons zo enorm lief daar zijn gewoon geen woorden voor te bedenken. God zelf toonde  Zijn liefde aan ons dan ook niet slechts in woorden, maar ook in daden tot het einde toe. het eind werd daarmee juist een nieuw begin. Een nieuwe Weg, een Weg van hoop en herstel.

 

 

verwacht het onverwachte

weten en verwachten

Lezen 1 Johannes 5:11-15

“heer reinig mijn hart, mijn leven van alles wat mijn relatie met U, mijn groei en mijn herstel in de weg staat”.

twijfel

Hoe vaak hebben we deze woorden al naar God uitgesproken? Kunnen we deze woorden uitspreken en er ook op vertrouwen dat God ze hoort, verhoort? Misschien zeg je; “mijn ervaringen met het krijgen van de dingen waar ik om gevraagd heb zijn niet zo tof.”

Hoe weet ik nu of ik ook zal krijgen wat ik vraag? En is het niet erg egoïstisch  als ik iets vraag?

recht voor God staan.

Paulus  schrijft in Efeziërs 1:4 ( lees het zelf maar eens na) dat lang , lang voordat God de aarde schiep, hield Hij al van ons. Van jou en mij.

Hij koos er voor om ons lief te hebben en ons te heiligen. Hoe? Door de Heer Jezus. Heiligen is reinigen, je tekorten wegdoen uit je leven zodat je onberispelijk voor Hem kunt staan.

God wil dat we heiligen zijn. Geen heilige boontjes, maar wel heilig. Hij wil ons vormen , Hij ziet ons a.h.w. door Jezus. Door Jezus lijden en sterven voor ons falen , zijn we als het ware een nieuwe schepping geworden. gereinigde mensen. Gereinigd  door het bloed. Tenminste wanneer we een bewuste keus voor Hem gemaakt hebben in ons leven. D.w.z. Hem willen volgen en geloven in datgene wat Hij voor je heeft gedaan.

onverwacht respons

Wanneer we met dit in ons achterhoofd, de juiste keus maken om zijn kind te zijn en met Hem spreken, dat Hij ook zal luisteren wanneer we met Hem spreken. En luisteren is dan niet slechts een horen, maar ook verhoren.  Krijgen we dan wat we precies verwachten? Ik moet zeggen dat dat heel vaak nu juist niet het geval is

Toch mogen we geloven en verwachten dat hij hoort en verhoort. Hij luistert wanneer we iets aan Hem vertellen en zal datgene doen wat goed voor ons is op onze weg naar herstel. Daar mogen we volledig op vertrouwen. Hij zal het doen.

hier nog een linkje naar een prachtig klein gedichtje van Annet Rozema. Waardig!

 Heer we mogen geloven en vertrouwen dat U onze gebeden hoort en ze wil verhoren als dat in Uw wil ligt. Meestal kennen we Uw wil niet zo goed. we bidden wel, maar er gebeurt niets omdat ons gebed niet gericht is op U, maar op onszelf. Heer wanneer ik echter bid om herstel van mijn relatie met U,  mijn groei en ontwikkeling naar U, mijn herstel in U, dan wilt U dit verhoren Heer, niet omdat ik dat wil, maar Heer omdat Het Uw wil is. Dank U wel Vader, In Jezus naam. Amen

terug naar overlevingspakket stap 7 #6

verder naar overlevingspakket  stap 8 #1