Vreemde eend in de bijt!

Ik vraag me de laatste tijd af waarom mensen zijn zo als ze zijn. Natuurlijk weet ik dat we allemaal verschillend zijn, maar wanneer ik naar mezelf kijk en over mij zelf nadenk dan kom ik tot de meest gekke tegenstellingen tegen.  Ik ben redelijk introvert te noemen, maar ik houd er best van om op een bepaalde manier in de belangstelling te staan.  Zo zou ik niet gauw iemand zomaar aanspreken al ken ik hem of haar wel op de een of andere manier. Ik  geef een vriendelijk knikje, zwaai zelf, roep moi tegen iedereen zoals dat hierin het noorden  gebruikelijk is, maar ik zou niet gauw op iemand af stappen en een praatje gaan maken.

Soms erger ik me  er aan dat ik daar best veel moeite mee heb. terwijl ik in het verleden best iemand was die op een bepaald gebied toch redelijk op de voorgrond  durf en kan treden.  Ik durf best in het openbaar iets te zeggen wanneer ik me daar op voorbereid heb. Ik durf  ook mijn mening te geven in een groep, mijn zegje te zeggen als iemand me ergens naar vraagt. Echter wanneer het er op aan komt om zomaar een gesprek aan te gaan met iemand die ik niet zo erg goed ken vind ik dat toch redelijk beangstigend. Ik weet me geen houding te geven en niet hoe ik kijken moet. Vreemd niet waar? Waarschijnlijk daarom ook dat ik de ontmoeting ook zo’n belangrijk item vind.

Wat is het motief?

Hoe kom ik daar nu zo op. Vanmorgen preek gehad van Henk Maarten met een paar herkenbare punten.  Juist deze punten zijn het dan toch die de meeste aandacht trekken. Niet zozeer de nieuwsgierigheid naar wat een ander beweegt, maar ik geloof dat het juist dat is  wat mensen werkelijk raakt. De echtheid in het leven. nu het sprongetje  naar mijn geloofsleven. Ik geloof dat we  als mensen in de praktijk van alle dag vaak niet werkelijk echt zijn.  We doen de dingen die we doen vanuit allerlei motieven, maar die zelfde motieven zijn ze ook waar het werkelijk om draait in deze wereld?

Eigenlijk zijn we , ik in ieder geval wel, erg op ons zelf gericht.  Ik bedoel daarmee aan te geven dat ik, als  voorbeeld,  niet gemakkelijk een ander aanspreek  dat het in wezen voortkomt uit mijn angst om niet goed over te komen. Uit de angst dat ik dingen zeg die mensen raar vinden.  Het draait dus in wezen om wat ik denk , wat ik vind en niet om de ander. 

Bemoedigend.

Wanneer ik echter  iemand aanspreek met een andere houding en openheid om de ander werkelijk te ontmoeten. De ander te zien zoals hij is merk ik dat ik waarschijnlijk niet de enige ben met dezelfde moeite en krijgt het gesprek automatisch  vorm  omdat het niet slechts draait om mij , maar om de ontmoeting die we hebben. Wanneer we op deze wijze bemoedigd worden zoals ik vanmorgen ben bemoedigd door  bepaalde mensen al beseffen ze dat misschien niet, zorgt dat voor een  opwaartse houding richting  mijn  relatie met God.

Wanneer we ons beseffen dat het leven niet draait om wie wij zijn en wat wij zoal te melden hebben, maar dat het gaat om onze relatie met God en de relaties met anderen. Wanneer we zien dat  het een niet zonder de ander kan, dan zijn we niet zo bezig met wat en wie we zijn, maar staan we open voor wie de ander is en daardoor de ander ook voor mij.

Gaandeweg leren.

Een drempel ? Voor mij wel. Karakter heeft er iets mee te maken. Toch  mogen we ons bewust zijn van onze zwakheden en wil God ons helpen om  goede beslissingen te maken om onze angsten te overwinnen, nieuwe relaties aan te gaan en te groeien in de ontmoeting met anderen en Hem.

Gaandeweg leren we steeds meer dat we mensen zijn met onze persoonlijk rare hebbedingetjes, maar we leren ook dat we er mogen zijn zoals we zijn. We mogen immers ontdekken dat God in alles wat we doen en laten van ons houdt. Hij houdt niet meer of minder van me als ik iemand  nu wel of niet benader. Of ik nu introvert of extravert ben, of ik nu bang ben of juist stoer, Hij houdt gewoon van me zoals ik ben.  wat een geruststelling is dat zeg. 

Wanneer we het even niet meer weten kunnen  we opzien naar Jezus. Hij is eerlijk en oprecht in alles. Hij heeft ons gezocht en me ook gevonden. Hij kent me als geen ander en houdt toch van me. Zaken die we als mannen  niet altijd even gemakkelijk uitspreken misschien. Maar hij is mijn liefde meer dan waard. Hij is geweldig en niets is me meer waard dan Zijn liefde voor mij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s