Balanceren

Wie goed doet, goed ontmoet is en erg bekend gezegde die ook nog eens erg goed past op dit weblog. Toch is het goed dat we duidelijk stellen dat goed doen ons niet automatisch veranderd in goede mensen.

We kunnen allerlei mensen helpen en op allerlei manieren, zelfs heel veel geld en tijd investeren in goede projecten, toch is het niet wat ons werkelijk goed maakt, hoewel veel (religieuze en/of christelijke)mensen ons dit willen doen geloven. 

Wat is goed?

Wat is werkelijk goed is dan de vraag die bij mij opkomt. Het gaat er in de eerste instantie niet om dat we goed doen, maar of ons hart werkelijk goed is. onze hartsgesteldheid. Dit is natuurlijk een lastig punt. We geloven immers maar al te graag dat ons hart zo slecht nog niet is. we vullen ons leven op een bepaalde manier in, zodat we zo goed mogelijk uit de verf komen en we onze hartsgesteldheid niet te hoeven veranderen.

Veel mensen leven zo’n leven dat er van de buitenkant mooi en zuiver uitziet,het zijn fatsoenlijke mensen. staan klaar voor de buurt, voor vrienden en familie, geven zo nu en dan aan mensen en nood, doen veel aan vrijwilligers werk etc… er zijn er zelfs die hun hele leven in teken stellen  van het dienen van de ander of zelfs van hun geloof of kerk.

Hoe integer ben je?

Komt het wel allemaal zo nauw? Waar heb je het over vraag je je misschien wel af. Moeten we ons af gaan vragen of iemand die goed werk doet voor anderen, voor z’n geloof, voor de kerk of voor wat dan ook dit ook wel doet met de juiste intenties? Of ze wel werkelijk ter goeder trouw zijn?

Ik wil niemand in diskrediet brengen. Waar het mij om gaat is om tot nadenken te komen en misschien dat je met me mee wil doen om te kijken hoe zuiver we zelf zijn. hoe ons hartsgesteldheid is. ben je werkelijk integer?  Ik kan situaties bedenken waarin ik niet zo integer heb gehandeld. Er zijn dingen in mijn leven waarop ik niet zo trots ben.  situaties waarin ik me heb terug getrokken  uit zelfbehoud. Soms zelfs ten koste van anderen, maar vooral om mezelf te profileren op de een of andere manier.

Profileren!

Wat beweegt ons om onszelf te profileren. Ons boven de ander te stellen als het ware?  Waarom willen we ons beter voordoen dan we in wezen zijn? ik geloof dat het voortkomt uit  twee bronnen die uiteindelijk dezelfde zijn.  de ene is angst, de ander is trots.

We zijn vaak bang om onszelf te zijn en door de mand te vallen, anderzijds denken we vaak het zoveel beter te weten dan de ander. eigenlijk is het  gewoonweg zo dat we God niet vertrouwen. Als we bang zijn  vertrouwen we god niet, wanneer we trots zijn denken we dat we het beter kunnen en  vertrouwen we God dus ook niet.

Confronterend

Wanneer we dus werkelijk goed willen doen, zullen we ons hart moeten laten bewerken door de Heilige Geest. Wanneer we Hem binnen laten zullen we geconfronteerd worden met onszelf. we zullen merken hoe zeer ons hart gericht is op de bevredigingen van onze eigen verlangens en niet op het dienen van God of de ander.

Het gaat er mij hier niet om duidelijk te maken hoe slecht we zijn als mens, maar wanneer we werkelijk het verlangen hebben goed te doen dit uit onszelf onmogelijk is.  we zien al gauw wat anderen verkeerd doen, maar laten we naar onszelf kijken en  beseffen hoezeer we god nodig hebben in ons leven, daarvoor zullen we te rade moeten gaan en inzien dat we fouten hebben gemaakt en ze erkennen en op te geven.

je evenwicht verliezen

het is altijd lastig om datgene op te geven waar we altijd op hebben vertrouwd. Vooral als gebleken is dat bepaalde methodes gewoon heel goed werken al is dat dan ook maar voor een tijdje. Durf je los te laten aan je verkeerde patronen? Ik las op Facebook in een berichtje van Maaike Starreveld een quote van Soren Kierkegaard: durven is even je evenwicht verliezen; niet durven is uiteindelijk je zelf verliezen.

Ik besef dat we wanneer we het hebben over de heilige Geest ons soms  beetje onbehagelijk voelen.  we vinden het natuurlijk fijn  om te horen hoe God ons door de Heilige Geest troost, maar om te horen dat Hij ons ook wil overtuigen van wat er niet goed is in ons leven, ons hart kan erg confronterend zijn.  althans ik vindt dat .

Jezus Christus = de norm!

Gods geest overtuigd ons, niet alleen van wat we moeten laten , maar ook van wat goed  voor ons is. Hij wil ons perspectief veranderen.  niet meer ik , maar Christus leeft in mij schreef Paulus al. We zullen onze norm bij moeten stellen. niet meer IK  of anderen zijn de norm, maar Christus is de Norm van waaruit we mogen en kunnen leven.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s