de kerk en de olifant?

Waar zijn we mee bezig?  We spreken in de kerk over discipelschap en het volgen van Jezus, er worden mensen gedoopt, er wordt belijdenis gedaan, we doen aan Bijbelstudie en we bidden samen en toch is dat schijnbaar niet  waar geloven nu werkelijk om draait. Jos Douma schrijft als het ware dat we wel weten (de grote olifant)dat het zo is, maar dat we het gewoon niet eens werkelijk opmerken dat we niet werkelijk navolgen. Dit is wat we ontkenning kunnen noemen volgens mij.

Druk, druk, druk

Veel mensen zijn in de kerk van alles gaan doen. sterker nog ze zijn er enorm druk mee. Ze zijn het gaan zien als discipelschap. hoe meer je doet in de kerk, hoe hoger je op de kerkelijke ladder lijkt te  komen. vreemd ook dat mensen die maatschappelijk een redelijke aanzien hebben, dit ook vaak in de kerk hebben. waarom zou dit zo zijn? is het misschien omdat deze mensen laten zien iets in de mars te hebben en iets kunnen organiseren of is het omdat ze  werkelijk het verlangen hebben discipelen van Jezus te zijn?

De associaties die Jos noemt bij het woord discipelschap zijn herkenbaar. ‘er radicaal voor gaan!’, ‘activisme’, ‘de kerk als trainingscentrum’ de woorden zijn herkenbaar en toch… waar sta ik, waar sta jij? We kunnen een aantal regels opschrijven van wat voor ons discipelschap in houdt. Toch is het gevaar daar  dat we ons binnen een aantal geschreven woorden gaan vastleggen. Eerst als geheugensteun misschien, maar voor je het weet wordt het deel van de olifant.  Ik denk dat dit is wat er eigenlijk gebeurt is in de kerk.

Kerk-zijn of kerk-doen

De vraag die bij me opkomt is of de kerk wel werkelijk de kerk is.  ik geloof dat kerk-zijn meer inhoudt dan slechts op zondag samenkomen. Zelfs meer inhoudt dan veel doen voor de kerk.  sterker nog ik geloof dat het juist nodig is om buiten de kerk je christen zijn te laten zien. Te leven met Christus in het leven van alle dag.  een leven vanuit de relatie met God door Zijn  Zoon Jezus christus.

Wanneer we zo in relatie leven met Hem en die relatie toelaten in ons leven, niet als een aantal vastgestelde sola’s in ons leven, hoewel het goed is om een en ander op schrift te hebben, maar vanuit een directe relatie met God en van daaruit  naar de ander om ons heen. Niet slechts de kerkelijke ander. de gebedsgroep, de groeikring, of whatever aan christelijke society, maar allereerst naar je gezin, naar de collega’s  op je werk, op school, je vrienden, je buren… etc.

De olifantenreet voorbij…

wanneer we blijven zitten waar we zitten blijven we aankijken tegen die grote olifantenkont. M.i kan dat alleen maar gaan meuren. We zullen ons uit de greep moeten wurgen en niet langer gericht zijn op de olifant, maar onze ogen  richten op Jezus zelf. Voorbij het instituut naar het leven met Hem.

Als je het zo bekijkt is niet de kerk  het instituut waar we tegen vechten maar die grote(rose) olifant. Dat  beest moet de kerk uit.  Laten  we opnieuw tot de kern van de zaak komen. het volgen van Jezus. Hij kwam om mensen te  redden, maar ook opdat zij,  door bij Hem in de leer te zijn, meer zouden worden zoals Hij ook was. (HvdL)

Hans van der Lee schreef er een prachtig, maar soms zo irritant boek over. VOLG JIJ MIJ, hoe je groeit in radicaal discipelschap.Een boek waarin je je zelf zult herkennen en merkt hoever we inderdaad af staan van het navolgen van Jezus in ons leven.  hoe radicaal zijn we? Hoeveel houden we van Jezus? Volg jij Hem?of houden we misschien meer van de olifant dan van Hem?

Een gedachte over “de kerk en de olifant?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s