Vreemde eend in de bijt!

Ik vraag me de laatste tijd af waarom mensen zijn zo als ze zijn. Natuurlijk weet ik dat we allemaal verschillend zijn, maar wanneer ik naar mezelf kijk en over mij zelf nadenk dan kom ik tot de meest gekke tegenstellingen tegen.  Ik ben redelijk introvert te noemen, maar ik houd er best van om op een bepaalde manier in de belangstelling te staan.  Zo zou ik niet gauw iemand zomaar aanspreken al ken ik hem of haar wel op de een of andere manier. Ik  geef een vriendelijk knikje, zwaai zelf, roep moi tegen iedereen zoals dat hierin het noorden  gebruikelijk is, maar ik zou niet gauw op iemand af stappen en een praatje gaan maken.

Soms erger ik me  er aan dat ik daar best veel moeite mee heb. terwijl ik in het verleden best iemand was die op een bepaald gebied toch redelijk op de voorgrond  durf en kan treden.  Ik durf best in het openbaar iets te zeggen wanneer ik me daar op voorbereid heb. Ik durf  ook mijn mening te geven in een groep, mijn zegje te zeggen als iemand me ergens naar vraagt. Echter wanneer het er op aan komt om zomaar een gesprek aan te gaan met iemand die ik niet zo erg goed ken vind ik dat toch redelijk beangstigend. Ik weet me geen houding te geven en niet hoe ik kijken moet. Vreemd niet waar? Waarschijnlijk daarom ook dat ik de ontmoeting ook zo’n belangrijk item vind.

Wat is het motief?

Hoe kom ik daar nu zo op. Vanmorgen preek gehad van Henk Maarten met een paar herkenbare punten.  Juist deze punten zijn het dan toch die de meeste aandacht trekken. Niet zozeer de nieuwsgierigheid naar wat een ander beweegt, maar ik geloof dat het juist dat is  wat mensen werkelijk raakt. De echtheid in het leven. nu het sprongetje  naar mijn geloofsleven. Ik geloof dat we  als mensen in de praktijk van alle dag vaak niet werkelijk echt zijn.  We doen de dingen die we doen vanuit allerlei motieven, maar die zelfde motieven zijn ze ook waar het werkelijk om draait in deze wereld?

Eigenlijk zijn we , ik in ieder geval wel, erg op ons zelf gericht.  Ik bedoel daarmee aan te geven dat ik, als  voorbeeld,  niet gemakkelijk een ander aanspreek  dat het in wezen voortkomt uit mijn angst om niet goed over te komen. Uit de angst dat ik dingen zeg die mensen raar vinden.  Het draait dus in wezen om wat ik denk , wat ik vind en niet om de ander. 

Bemoedigend.

Wanneer ik echter  iemand aanspreek met een andere houding en openheid om de ander werkelijk te ontmoeten. De ander te zien zoals hij is merk ik dat ik waarschijnlijk niet de enige ben met dezelfde moeite en krijgt het gesprek automatisch  vorm  omdat het niet slechts draait om mij , maar om de ontmoeting die we hebben. Wanneer we op deze wijze bemoedigd worden zoals ik vanmorgen ben bemoedigd door  bepaalde mensen al beseffen ze dat misschien niet, zorgt dat voor een  opwaartse houding richting  mijn  relatie met God.

Wanneer we ons beseffen dat het leven niet draait om wie wij zijn en wat wij zoal te melden hebben, maar dat het gaat om onze relatie met God en de relaties met anderen. Wanneer we zien dat  het een niet zonder de ander kan, dan zijn we niet zo bezig met wat en wie we zijn, maar staan we open voor wie de ander is en daardoor de ander ook voor mij.

Gaandeweg leren.

Een drempel ? Voor mij wel. Karakter heeft er iets mee te maken. Toch  mogen we ons bewust zijn van onze zwakheden en wil God ons helpen om  goede beslissingen te maken om onze angsten te overwinnen, nieuwe relaties aan te gaan en te groeien in de ontmoeting met anderen en Hem.

Gaandeweg leren we steeds meer dat we mensen zijn met onze persoonlijk rare hebbedingetjes, maar we leren ook dat we er mogen zijn zoals we zijn. We mogen immers ontdekken dat God in alles wat we doen en laten van ons houdt. Hij houdt niet meer of minder van me als ik iemand  nu wel of niet benader. Of ik nu introvert of extravert ben, of ik nu bang ben of juist stoer, Hij houdt gewoon van me zoals ik ben.  wat een geruststelling is dat zeg. 

Wanneer we het even niet meer weten kunnen  we opzien naar Jezus. Hij is eerlijk en oprecht in alles. Hij heeft ons gezocht en me ook gevonden. Hij kent me als geen ander en houdt toch van me. Zaken die we als mannen  niet altijd even gemakkelijk uitspreken misschien. Maar hij is mijn liefde meer dan waard. Hij is geweldig en niets is me meer waard dan Zijn liefde voor mij.

Advertenties

BE YOU!

 

Ontmoeten is een prachtig woord. Je hebt misschien gemerkt dat ik dit woord vrij regelmatig gebruik. De kop boven dit weblog zegt het zelfs.

Ik geloof in (opr)echte ontmoetingen. mensen verlangen in wezen naar echte ontmoetingen. Delen met elkaar van hart tot hart. Toch maken veel mensen een  scheiding in hun leven met waar ze wel en waar ze niet ‘echt’ ontmoeten.  bijvoorbeeld op hun werk zijn ze zakelijk en thuis juist de perfecte echtgenoot. (althans dat proberen ze te zijn).

Echt zijn

schijnbaar willen mensen soms zichzelf wel laten zien en soms liever niet.  “niet iedereen hoeft precies te weten wat er  gaande is in mijn leven” zeggen veel mensen. gelijk hebben ze. Niet iedereen hoeft alles van je te weten. Het is niet handig als iedereen weet wat je pincode is .  

Willen we echt zijn in dit leven. zullen we ook ons zelf moeten zijn.  de  meest universele mens ben jij immers. Tenminste als jij je zelf bent. wat we veelal  het meest verbergen aan of in ons zelf is eigenlijk precies dat wat de meeste mensen  ook ervaren, voelen, merken zoals jij.  

Wanneer we alleen zijn en ons alleen voelen is dat niet  iets wat anderen niet mogen weten, maar iets wat anderen juist herkennen en waarin anderen met ons mee voelen.  wanneer we werkelijk laten zien wie we zijn en wat ons beweegt zal dat zeker zijn effect hebben in onze ontmoetingen met anderen en  in het leven van alle dag.

Je zelf laten zien

Ik weet dat mensen vaak moeite hebben zichzelf te laten zien, me too sometimes. Tegelijk weet ik uit ervaring dat wanneer we gewoon onszelf durven zijn we ook gewaardeerd worden. niet minder maar eerder meer.  mensen ontdekken dan met wie ze werkelijk te maken hebben en zullen  in hun ontmoetingen met ons ook open durven zijn wanneer wij open zijn en transparant.

Veelal denken we dat mensen een hekel aan ons zouden krijgen als ze ons werkelijk konden zien zoals we zijn. we zijn bang dat mensen ons in de steek zullen laten wanneer ze ons echt leren kennen. maar weet je dat wanneer we altijd maar ons zelf verbergen voor anderen we een hekel aan ons zelf krijgen. we  raken gedeprimeerd of nog erger dan dat.

Belangrijk is dat we delen  wie we zijn in echte ontmoetingen.  We zullen zien dat waar harten elkaar werkelijk raken  we ontdekken wie we zelf zijn.  wanneer we in deze ontmoetingen ook nog eens bereid zijn om Jezus binnen te laten zal er niet slechts openheid ontstaan, maar ook herstel plaats vinden waar we beschadigd zijn. we zullen langzaam maar zeker onszelf hervinden In Hem.

Balanceren

Wie goed doet, goed ontmoet is en erg bekend gezegde die ook nog eens erg goed past op dit weblog. Toch is het goed dat we duidelijk stellen dat goed doen ons niet automatisch veranderd in goede mensen.

We kunnen allerlei mensen helpen en op allerlei manieren, zelfs heel veel geld en tijd investeren in goede projecten, toch is het niet wat ons werkelijk goed maakt, hoewel veel (religieuze en/of christelijke)mensen ons dit willen doen geloven. 

Wat is goed?

Wat is werkelijk goed is dan de vraag die bij mij opkomt. Het gaat er in de eerste instantie niet om dat we goed doen, maar of ons hart werkelijk goed is. onze hartsgesteldheid. Dit is natuurlijk een lastig punt. We geloven immers maar al te graag dat ons hart zo slecht nog niet is. we vullen ons leven op een bepaalde manier in, zodat we zo goed mogelijk uit de verf komen en we onze hartsgesteldheid niet te hoeven veranderen.

Veel mensen leven zo’n leven dat er van de buitenkant mooi en zuiver uitziet,het zijn fatsoenlijke mensen. staan klaar voor de buurt, voor vrienden en familie, geven zo nu en dan aan mensen en nood, doen veel aan vrijwilligers werk etc… er zijn er zelfs die hun hele leven in teken stellen  van het dienen van de ander of zelfs van hun geloof of kerk.

Hoe integer ben je?

Komt het wel allemaal zo nauw? Waar heb je het over vraag je je misschien wel af. Moeten we ons af gaan vragen of iemand die goed werk doet voor anderen, voor z’n geloof, voor de kerk of voor wat dan ook dit ook wel doet met de juiste intenties? Of ze wel werkelijk ter goeder trouw zijn?

Ik wil niemand in diskrediet brengen. Waar het mij om gaat is om tot nadenken te komen en misschien dat je met me mee wil doen om te kijken hoe zuiver we zelf zijn. hoe ons hartsgesteldheid is. ben je werkelijk integer?  Ik kan situaties bedenken waarin ik niet zo integer heb gehandeld. Er zijn dingen in mijn leven waarop ik niet zo trots ben.  situaties waarin ik me heb terug getrokken  uit zelfbehoud. Soms zelfs ten koste van anderen, maar vooral om mezelf te profileren op de een of andere manier.

Profileren!

Wat beweegt ons om onszelf te profileren. Ons boven de ander te stellen als het ware?  Waarom willen we ons beter voordoen dan we in wezen zijn? ik geloof dat het voortkomt uit  twee bronnen die uiteindelijk dezelfde zijn.  de ene is angst, de ander is trots.

We zijn vaak bang om onszelf te zijn en door de mand te vallen, anderzijds denken we vaak het zoveel beter te weten dan de ander. eigenlijk is het  gewoonweg zo dat we God niet vertrouwen. Als we bang zijn  vertrouwen we god niet, wanneer we trots zijn denken we dat we het beter kunnen en  vertrouwen we God dus ook niet.

Confronterend

Wanneer we dus werkelijk goed willen doen, zullen we ons hart moeten laten bewerken door de Heilige Geest. Wanneer we Hem binnen laten zullen we geconfronteerd worden met onszelf. we zullen merken hoe zeer ons hart gericht is op de bevredigingen van onze eigen verlangens en niet op het dienen van God of de ander.

Het gaat er mij hier niet om duidelijk te maken hoe slecht we zijn als mens, maar wanneer we werkelijk het verlangen hebben goed te doen dit uit onszelf onmogelijk is.  we zien al gauw wat anderen verkeerd doen, maar laten we naar onszelf kijken en  beseffen hoezeer we god nodig hebben in ons leven, daarvoor zullen we te rade moeten gaan en inzien dat we fouten hebben gemaakt en ze erkennen en op te geven.

je evenwicht verliezen

het is altijd lastig om datgene op te geven waar we altijd op hebben vertrouwd. Vooral als gebleken is dat bepaalde methodes gewoon heel goed werken al is dat dan ook maar voor een tijdje. Durf je los te laten aan je verkeerde patronen? Ik las op Facebook in een berichtje van Maaike Starreveld een quote van Soren Kierkegaard: durven is even je evenwicht verliezen; niet durven is uiteindelijk je zelf verliezen.

Ik besef dat we wanneer we het hebben over de heilige Geest ons soms  beetje onbehagelijk voelen.  we vinden het natuurlijk fijn  om te horen hoe God ons door de Heilige Geest troost, maar om te horen dat Hij ons ook wil overtuigen van wat er niet goed is in ons leven, ons hart kan erg confronterend zijn.  althans ik vindt dat .

Jezus Christus = de norm!

Gods geest overtuigd ons, niet alleen van wat we moeten laten , maar ook van wat goed  voor ons is. Hij wil ons perspectief veranderen.  niet meer ik , maar Christus leeft in mij schreef Paulus al. We zullen onze norm bij moeten stellen. niet meer IK  of anderen zijn de norm, maar Christus is de Norm van waaruit we mogen en kunnen leven.

 

 

God manipuleren!

Soms zou ik God wel eens op het matje willen roepen. Ik zou Hem wel eens haarfijn uit willen leggen hoe Hij één en ander zou moeten regelen. Ik zou Hem gewoon wel eens even stevig  toe willen spreken, maar ik begrijp ook wel dat het resultaat niet zou zijn van wat ik eigenlijk zou willen bereiken. Ik zou  willen dat Hij begrijpt dat het er allemaal niet zo eerlijk aan toe gaat en dat Hij mij toch best eens een beetje zou kunnen ontzien in dit leven.

Hoe kan het toch dat bepaalde zaken in mijn leven, en ongetwijfeld zul jij ook zulke ervaringen kennen, zo lopen als ze lopen? Hoe kan het nu zo zijn  dat juist mij dit of dat zomaar overkomt in dit leven? waarom moet ik altijd het onderspit delven en zit mij toch alles tegen? Waarom God doet u er niks aan?

Absurde gedachte!

wat een absurditeit als je dit zomaar in een aantal regels op scherm ziet staan , vind je niet? het klinkt wel erg egoïstisch allemaal, niet dan? Kan en mag ik God terecht wijzen? Het lijkt er misschien op dat we oneerlijk worden behandeld in dit leven en dat al onze teleurstellingen terecht zijn te noemen, maar tegelijk moeten we erkennen dat we enorm veel eisend zijn naar God en schuiven we dingen onterecht in Zijn schoenen. (alsof God schoenen nodig zou hebben, duh!)

zouden wij mensen God moeten of kunnen vertellen wat Hij zou moeten doen? denk je werkelijk dat God zich terecht zou laten wijzen door jou of mij? Door mensen als jij en ik? denk je nu werkelijk dat god zou zeggen; “sorry, hoor, zo had ik de situatie nog niet bekeken, ik heb me vergist.” Zie je de absurditeit van deze gedachte?

Goed en kwaad

Deze houding is waar het bij Adam en Eva al verkeerd ging in de Hof van Eden. Het is zonde! Hoogmoedig! God wil in ons werken, ons leren om op Hem te bouwen, te vertrouwen in iedere situatie, in  alles wat ons overkomt. Hij wil ons leren Hem en onze naaste daadwerkelijk lief te hebben niet ziende op de situatie waarin we ons bevinden. Zelfs in onze meest wezenlijke pijnlijke confrontatie is God aanwezig. Hij is bij ons! We kunnen op Hem vertrouwen, maar we mogen Hem niet terecht wijzen. Dat is van de gekke!

Al denken we het nog zo goed te weten allemaal en het verschil te kennen tussen goed en kwaad, toch zijn we zelfs, of misschien moet ik wel zeggen juist in de meest kwetsbare momenten op ons  zelf gericht. Geen enkele situatie in het leven geeft ons het recht om God voor te schrijven wat Hij zou moeten doen. we zullen tot de erkenning moeten komen dat God God is en wij slechts mensen zijn.

Je wensen bekend maken

Hoe onze ziel ook hongert en dorst naar verlichting van de pijn die ons is aangedaan of overkomen, God laat zich niet gebruiken of misbruiken.  Dat wil natuurlijk niet zeggen dat we niet onze wensen bij Hem bekend zouden moeten  maken. God verlangt er juist naar om met ons in relatie te staan, ons werkelijk te ontmoeten. het gaat er om dat we niet willen proberen om God door vleierij of andere manieren van manipulatie aan onze kant te krijgen. dat gaat je niet lukken. God is niet om te kopen op wat voor manier dan ook.

Gebed is geweldig! Het gaat er in het gebed om dat we niet God zouden moeten bewegen tot verandering, mar dat wij veranderen ten aanzien van God en de situatie waarin we ons bevinden.   Zijn we bereidt om ons zelf open te stellen, ons kwetsbare deel aan Hem te tonen. Te ontmoeten zoals ik dat vaker noem op deze site.  Door  met God te spreken over wat ons werkelijk bezighoudt  leren we meer en meer dat we Hem ook kunnen vertrouwen en dat Hij te vertrouwen is.  we leren ons open te stellen voor Zijn liefde en aanwijzingen voor ons leven. het gaat er niet om dat we iets van Hem eisen, maar dat we Hem dienen met  en in ons leven.

 Conclusie?

wanneer je het verhaal van Job eens zou lezen dan zie je dat Job uiteindelijk  God voor het blok zette. Hoewel God Job enorm had gezegend  kon Job er geen conclusie uit trekken dat Hij  iets in de melk te brokkelen had bij God.  God liet hem dat dan ook duidelijk zien. Job kwam tot de conclusie dat het niet normaal is dat we God ook maar iets van God eisen. Dat is de eerste stap op weg naar  geestelijke volwassenheid en herstel. Niet wij hebben het recht tot het stellen van eisen, maar Hij.  Wij kennen God slechts beperkt, maar Hij kent ons volkomen.

 

 

 

LEVEN met hoofdletters.

Waarom zijn we als mensen toch altijd zo bezig met wat we hebben. we werken ons veelal krom om alles wat we hebben te kunnen betalen, we moeten van alles, een enorme breedbeeld tv, een computer, maar ook nog laptop, een auto, maar  een tweede voor de boodschappen is ook nodig, iedereen een fiets en een spelcomputer, wat  al niet meer, ..  hoe meer we krijgen , des te meer gaat ons verlangen uit naar nog meer. De vraag is of we er ook nog werkelijk van genieten.

Is het werkelijk nodig?

Ik denk dat we werkelijk vaak denken dat we het nodig hebben. we hebben sinds kort ook zo’n enorme tv. Deden we het al jaren met een leuk dingetje van 48 cm, nu hebben we het dubbel zo groot. Erg leuk hoor, maar toch is er de vraag of we het werkelijk nodig hebben. nee natuurlijk.

Waarom heb je er dan zo één? Ben je er gelukkiger door geworden? zie ik meer of betere dingen? Word mijn leven inhoudsvoller? Allemaal nee natuurlijk. Kost het meer? neemt het ruimte in? Wat heb je liever de grote of de kleine? Natuurlijk kost het meer ook al kost het meer en nee het kleintje wil ik niet meer. ik kan leven met een kleine , maar nu ik de grote heb wil ik niet meer terug natuurlijk.

Gehecht aan het materiële

Waar ik heen wil is dat we enorm gauw gehecht raken aan dat wat we hebben. hoe meer we hebben hoe meer we willen vasthouden. We mogen genieten van de leuke en goede dingen , maar tegelijk moeten we niet vasthouden aan wat we hebben. het is geen zekerheid om op te bouwen. we moeten niet vasthouden aan wat we hebben, maar er van delen.

Moeten we dan niet zo’n tv aanschaffen? Misschien is dat de oplossing voor een deel van het probleem van gehecht zijn aan het materiële, maar tegelijk gaat het er niet om wat we bezitten, we mogen genieten , maar niet bezitterig worden. het is niet ons werkelijke leven.

Vrijheid bezitten

het is slechts  wat we mogen gebruiken, van genieten. Wanneer we het ons toe-eigenen, kost het ons dubbel. We moeten er voor betalen , het onderhouden, maar ook nog er voor oppassen dat het ons niet wordt afgenomen en dat we in depressie geraken  en ongelukkig worden.

Weet je, wanneer ons bezit belangrijker wordt dan onze familie, vrienden, God, dan is er iets mis in ons leven. we kunnen ons vastklemmen aan ons bezit, zelfs aan onze familie of onze vrienden of zelfs aan God misschien, maar dan zitten we vast en zijn we niet werkelijk vrij meer.  God is een God van leven, van liefde, relatie, vriendschap. Hij is een God echter, die wil dat we vrij zijn en beslissingen maken vanuit ons hart.

Niet claimen, maar loslaten

Wanneer we los durven laten  zijn we vrij. Maar we kunnen pas werkelijk loslaten als we beseffen ergens bij te horen. Veel mensen beseffen niet waar ze bij horen, ze zoeken vrijheid in  het claimen van hun vrienden en familie, ze zoeken vrijheid in het bezitten van alles wat de maatschappij hen biedt, ze zoeken vrijheid in reizen over de wereld, in geld, in een mooi huis , een grote auto en ja, een grote tv met alles er op en er aan.

De vraag is echter is dat werkelijke vrijheid?  We kunnen pas werkelijk vrij zijn als we beseffen dat we bij God horen. Wanneer we begrijpen dat alles wat ons is geven er toe dient om Hem te kennen. niet slechts onze bezittingen , maar ook wat ons overkomt in het leven. ook daaraan kunnen  we vastzitten.

LEVEN!

Laten we al wat we bezitten in handen geven van God, alles in ons leven waar we zo veel waarde aan hechten dat ze ons vasthoudt, en het gebruiken om Hem er mee te dienen. Hoe?  door  er vrij van te zijn en misschien eens geen grotere tv te kopen en het geld elders te besteden. Je  uitgaven wat in te perken en  zo meer er van te kunnen delen.

 In plaats van de boodschappen kar vol met allerlei lekkers voor eigen gebruik eens te zeggen tegen iemand die moeite heeft de boodschappen te betalen ik betaal deze kar voor jou. Dan laten we zien waar we werkelijk aan gehecht willen zijn. dat kost ons iets, misschien kunnen we op den duur niet meer op een grote tv kijken, maar terug naar een kleine, so what! Ik denk dat we meer genieten dan van die kleine tv omdat we  weten dat we er niet vast aan zitten.  dan prijzen we de naam van wie we werkelijk dienen. Dat is werkelijk leven. dat is LEVEN!

Verstoppertje spelen?

Sprak ik in een eerder blog, in reactie op Leona Aarsen ,nog  over balans, toch vraag ik me  af het werkelijk mogelijk is om zo evenwichtig te zijn als dat sommige mensen er uit zien en ons doen voorkomen  of zelfs beweren te zijn.(crabb van binnenuit) kan een mens de juiste balans vinden in het leven waarin veel zaken met een rotgang op ons af lijken te komen?

Onzeker???

Van mezelf ben ik een wat onzeker type en wellicht is dit dan ook waarom ik een beetje getriggert wordt om over dit onderwerp te schrijven, ik  vraag me soms af of ik misschien de enige persoon ben die soms worstelt met dergelijke vragen, die soms twijfelt aan allerlei zaken, die soms bang is en teleurstellingen ervaart in het leven?

Soms voel ik me klein als ik kijk naar bepaalde mensen die alles zo goed voor elkaar schijnen te hebben in het leven. alles onder controle hebben , evenwichtig zijn en  alles in balans lijken te hebben. toch weet ik dat er ergens onder al dat evenwichtige ook ergens een mens moet schuilen die ook zo zijn onevenwichtige zaakjes heeft.

Wakker worden!

Ik kan het  niet geloven dat er ook maar een iemand is die  zich altijd goed voelt en precies weet wat hij moet doen of zeggen in een situatie. . er moet ergens wel eens de drang zijn om zijn woede los te laten en ff lekker te keer te gaan.  of ben ik inderdaad die zwakkeling waar mensen soms voor aangekeken worden omdat ze laten zien dat ze ondersteboven zijn van bepaalde gebeurtenissen en dat het soms tijd kost om zaakjes op een rijtje te krijgen.

Soms zou ik willen roepen in het oor- van mensen die alles op rijtje hebben, die overal een goed woord voor weten, de juiste uitleg kunnen geven en zelfs lijken te weten wat God zegt over bepaalde gevoelige zaken- en schreeuwen dat ze wakker moeten worden. ik vraag me soms af of ze überhaupt wel leven. zijn ze wel zo stabiel en evenwichtig als ze doen voorkomen?

De juiste woorden en verzen

Volgens mij kan dat alleen maar  wanneer men zich afschermt van zijn ware gevoelens. Wanneer men zichzelf aanleert om niet meer toe te laten om werkelijk te voelen, na te denken over zaken die er werkelijk toe doen in het leven.  als  alles al is  uitgedacht en gecategoriseerd en in vakjes geplakt  samen met de juiste antwoorden  en de eventuele toepasbare Bijbelverzen.

Immers dan hoeft men zich niet meer echt te verplaatsen in het leed van anderen en kan men zich afsluiten voor het eigen gevoel. Kortom als je je afsluit in meer of minder mate voor wat er werkelijk gaande is. muren gebouwd. Deuren gesloten.

Blij zijn je rot te voelen?

Eigenlijk zou ik blij moeten zijn om me zo nu en dan eens rot te kunnen voelen.  ik kan immers voelen wat er werkelijk leeft in mij en ik kan delen met mensen omdat ik kan ervaren en het ook toelaat om gekwetst en teleurgesteld te worden. daardoor kan ik ook werkelijk blij zijn in droevige situaties als ik merk dat het me dichter bij God brengt en ik meer van mezelf  ontdek.

Ik wil een leven waarin ik kan meeleven met anderen kan  ervaren wat het is om werkelijk vrienden te hebben en daar mezelf kan zijn.  die me niet aankijken als ik  soms eens een rare  onevenwichtige uitspraak doe die nergens op slaat.  Bovenal mag ik weten bij God mezelf te  kunnen zijn.  

Verstoppertje spelen?

dit alles op een rijtje gezet maakt dat we uit de hokjes durven en willen denken. Dat we durven dromen en  creatief kunnen en willen zijn, dat we  onze fantasieën een kans kunnen geven al lijkt het allemaal nog zo zweverig en onsamenhangend soms. Zo… niet evenwichtig en in balans misschien.

Ik geloof dat men soms te veel allerlei balans  en evenwichtigheid in het leven zoekt en de spontane realiteit  afschermt en daardoor afgespitst dreigen te worden.  de schijn van wie we denken te willen zijn is soms eigenlijk een harnas om  niet te worden afgewezen, teleurgesteld te worden. een keurslijf omdat je eigenlijk te bang bent om jezelf  te zijn.ben je niet gewoon altijd bang?   bang om  anderen tegen te vallen of bang om God of jezelf tegen te vallen misschien.  Is het eigenlijk niet gewoon verstoppertjes spelen  in jezelf?

durf je werkelijk eerlijk zijn naar je zelf?

Veel mensen staan voortdurend onder spanning. Ze proberen hun uiterste best te doen om te doen wat de bijbel hen zegt , maar langzamerhand komen ze tot een besef dat ze eigenlijk teleurgesteld zijn.

In werkelijkheid…?

Misschien ben jij een van deze mensen  die zich afvragen of de gebeden die je opzendt  wel gehoord worden of je vraagt je af of het God überhaupt wel wat uitmaakt waar jij mee worstelt.  Daarbij komt wellicht ook nog eens dat je je niet wil laten kennen en je probeert groot te houden en dus in wezen in stilte huilt wanneer niemand het ziet. je loopt op de tenen met een lach op je gezicht, maar in werkelijkheid ….?

Het is  vaak gemakkelijker om op je tenen te blijven lopen en te blijven lachen dan toe te geven aan je gevoelens, ondanks de problemen op wat voor gebied van je leven dan ook. Toegeven  betekent immers laten zien dat je geen controle hebt over je leven. liever loop je op de tenen dan als zwakkeling te worden gezien en behandeld. Immers zwakkelingen redden het niet in de maatschappij. Je moet  sterk zijn. je kop boven water. Niet bang zijn. maar van binnen is er de angst die je in zijn greep heeft.

cynisme

Je leven lijkt niet op het leven dat je voor ogen had . je had je alles anders voorgesteld. Alle beloften  van de bijbel en de dingen die iedereen je  had verteld lijken zo anders zo ver weg van je te staan.  Voor iedereen bestemd maar niet voor jou.

Cynisme kruipt naar binnen. Je hoort over het geweldige leven met God, maar jij ervaart God nauwelijks . is Hij er wel. En als Hij er is  is Hij er dan wel voor jou?  Je hebt misschien zelfs ooit bewust  gekozen een christen te zijn, maar een leven met God ..? je gelooft er niet zo erg meer in misschien. Maar wat moet je/ dit is je leven en een ander leven ken je niet. en er is geen pasklaar antwoord dat weet je inmiddels wel.

Eerlijk zijn

De vraag is of je ook bereidt bent om te veranderen? om eerlijk te zijn naar jezelf?  naar jezelf te kijken met open ogen.  Naar de feiten van je leven naar  de waarheid achter het cynisme, de waarheden van anderen voorbij, de onverschilligheid voorbij, de verbittering of de leugen voorbij. Verandering begint met deze stap. Te kijken naar wie je  zelf bent en je af te vragen wie ben ik nu werkelijk. Ben ik wat ik doe, wat ik zeg of denk dat ik ben of  wat anderen van me vinden? Mag je gewoon jezelf zijn van jezelf?

God kent je en weet wie je bent. Hij kent je al.  Je persoonlijkheid, je wezen is door Hem gevormd tot wie je nu bent op dit moment.  Verandering is mogelijk als je bereidt bent je zelf te accepteren  zoals Hij je ziet. misschien is het goed je eens af te vragen hoe God je ziet. niet de standaard clichés nat e gaan, maar zelf eens te zoeken naar hoe Hij over je denkt.  Te luisteren naar wat Hij je daarover te zeggen heeft. In de Bijbel, gebed of  door ervaringen om je heen. Stel je er eens een tijdlang gewoon voor open. Luister naar de woorden in stilte van de Ene.