eigenliefde

Volgens mij is een van de grootste  problemen  van de hedendaagse maatschappij, naast een gebrek aan liefde voor God, een gebrek aan eigenliefde.  Eigenliefde  is  een term die we misschien niet  zo vaak gebruiken, maar die  des al niet te min wel erg belangrijk is.  we spreken er echter over het algemeen liever niet over. We verwarren het vaak met opscheppen over jezelf of narcisme. Dit is echter totaal iets anders. 

Wanneer we onszelf liefhebben betekent dat niet dat we onszelf op een voetstuk plaatsen, maar dat we onszelf accepteren zoals we zijn. we durven dan echter niet alleen op een nederige (vaak neerbuigende)manier onszelf beschrijven, maar we durven ook noemen wie we zijn , waar we goed in zijn, wat onze goede eigenschappen zijn, etc…

heb je naaste lief…

Ons wordt altijd geleerd aan anderen te denken. Heb uw naaste lief, wordt ons in de kerk geleerd. Geweldig uitgangspunt, maar wanneer we het  ‘als uzelf’ vergeten dan loopt dit gebod spaak. We zullen dan altijd de ander ontmoeten als onderdanig in plaats van gelijkwaardig. Wanneer we anderen boven onszelf plaatsen, zullen sommigen ons  prijzen om onze dienstbaarheid, anderen zullen ons echter  als een voetveeg gebruiken.

wanneer ik probeer om zelfliefde te definiëren kom ik op zoiets als:  een bekwaamheid en bereidheid om jezelf en degene die je na staan te laten zijn wie ze verkiezen te zijn, zonder dat er iemand behaagt moet worden. Ik begrijp dat velen met zo’n definitie moeite zullen hebben. Ik probeer dan ook niet iemand te behagen, maar stel gewoon datgene op wat  m.i. belangrijk is.

wat is je zelfbeeld?

hoe kun je een ander anderen laten zijn wat ze willen zijn zonder te verwachten  dat ze zo zijn als jij dat misschien eigenlijk zo graag zou willen zien?  Door gewoonweg van jezelf te houden. Wanneer je van je zelf kunt houden en voelen dat je belangrijk, waardevol, mooi en  geliefd bent en erkent dat je er mag zijn ontdek je dat je niemand anders nodig hebt om je waarde te bewijzen. Ze hoeven dan niet meer te voldoen aan jouw ridicule eisen. Zeker zijn van jezelf maakt dat je niet langer van je zelf eist beter of anders te zijn dan wie je bent. Het beeld dat je van jezelf  en dus ook van de ander hebt gecreëerd. 

Je bent uniek en het mooie is dat wanneer je dat beseft je ook beseft dat anderen evenzo uniek zijn. wanneer we onszelf  niet liefhebben zeggen we eigenlijk “Ik mag niet uniek zijn” ik moet me aanpassen aan de ander.  waarmee je dus ook zegt dat de ander niet uniek mag zijn, jij wilt  hem of haar immers imiteren in zijn of  haar uniciteit.

hoe zit het nu precies?

In het geloof ligt dit een beetje gevoelig. Veelal wordt er gesproken over uniciteit van de mens als individu, maar tegelijk wordt er gesproken over het zijn als Christus. We worden enerzijds zijn dienstknechten, anderzijds  wordt er gesproken over geliefde zonen van God zelf. Waarmee we dus op gelijke voet zijn komen te staan met Hem.

In welk  licht moeten we dit dan bekijken? Jezus zelf heeft nooit enige afstand gecreëerd tussen Hemzelf en ons.  Hij noemde ons Zijn vrienden.  Hij heeft ons zelfs op een groter plan gezet door zeggen dat wij nog grotere dingen zouden kunnen doen Hijzelf gedaan heeft. (lees maar eens in Joh 15:15 en Joh 14:12) de manier waarop we tegen onszelf aankijken, geeft ook onze kijk weer  die we op Jezus hebben. Zijn als Jezus en ook weer niet zijn als Jezus is het eigenlijk. Geen wonder dat veel mensen niet echt begrijpen hoe het nu precies zit.

wees jezelf! ontdek je eigenwaarde.

Het wordt vaak als volgt geformuleerd: we zijn in deze wereld, maar niet van deze wereld. we mogen gewoon onszelf zijn. we hoeven ons niet meer aan te passen aan deze wereld. deze wereld is zoveel anders dan wij  zijn wanneer we onszelf inhouden om ons zelf te zijn.  wanneer we onszelf inhouden om van anderen te houden. Waneer we onszelf liefhebben zoals christus ons heeft liefgehad, betekent dat dat we van anderen kunnen houden  om wie ze zijn, in plaats van ondanks wie ze zijn.

We mogen ontdekken dat we in Christus waardevol zijn. wanneer we dat weten en ook werkelijk beseffen dan houden we niet meer van anderen vanuit een moeten, maar vanuit het ont-moeten, vanuit een verlangen de ander te leren kennen in zijn uniciteit. Hoe zouden we liefde kunnen geven als we onszelf als onwaardig, onminzaam zouden zien? In plaats van jezelf als minderwaardig te zien zou het goed zijn om positieve gevoelens te ontwikkelen ten aanzien van jezelf.

we zijn gelijkwaardig.

Trap niet in de valkuil je gedrag aan te passen ten aanzien van je eigen waarde. Wanneer je dit doet zul je ontdekken dat je  opnieuw in de valkuil trapt van de ander boven of onder je te plaatsen.  We zijn gelijkwaardig aan elkaar. Ik aan jou en jij aan mij. Zwart , blank, gelovig ,ongelovig, religieus, seksuele voorkeuren, dingen die je hebt gedaan of je zijn aangedaan, ieder mag zichzelf zijn en heeft zijn eigen last te dragen. Die last kan een lust worden wanneer je het ten goede keert. Of ik als Christen zou zeggen wanneer God deze ten goede keert in mijn leven, maar nooit zonder mijn persoonlijke  toestemming en medewerken.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s