Schreeuwen of zwijgen, wat doet het er toe?

 

In een  gedicht van Rob Haster die hij schreef bij een foto van Paul Abspoel, wordt gesproken over schreeuwen.  Waarom schreeuwt iemand is de vraag die bij me opkomt.  Het gedicht verwoord erg goed hoe men zich soms kan voelen. tenminste ik voel me wel eens zo dat ik het uit zou willen schreeuwen. Niet zozeer met harde woorden, al doe ik dat vaker dan me lief is, maar ook  door geschreven woorden of mijn creativiteit.

We willen horen dat we geliefd zijn!

Ik denk dat het in wezen gaat om die ene ontmoeting waar we zo naar verlangen, al beseffen we ons dat  vaak niet. vaak willen we horen dat we geliefd zijn, maar uiten het op een manier waarvan we eigenlijk wel weten dat het niet de juiste is. in mijn reactie schreef ik:  schreeuwen heeft natuurlijk iets van aandacht vragen, niets mis mee, maar mensen lopen zo enorm gauw bij je vandaan als je schreeuwt. uit angst misschien. Bovendien schreeuwen veelal naar de verkeerde personen. We schreeuwen omdat we vast willen houden, maar eigenlijk maken we soms  meer kapot dan ons lief is.

Aan de andere kant is er als we spreken over schreeuwen op wat voor manier dan ook, de reactie die je zwijgen zou kunnen noemen.  Zwijgen doen we ook in vele toonsoorten. Er zijn mensen die uren kunnen spreken zonder werkelijk iets te zeggen. denk maar eens aan een aantal mensen uit de politiek. Anderen zwijgen letterlijk. Iemand doodzwijgen is een gezegde die hier op van toepassing zou kunnen zijn.

Zwijgen en weerstand.

Rob heeft het, in een reactie,  over weerstand. Over twee partijen die als het ware tegenover elkaar staan. de schreeuwers die letterlijk of geestelijk pijn lijden, maar ook van de zwijgers die geen gehoor geven aan de nood  van de ander om wat voor reden dan ook. Echter ons zwijgen roept weerstand, weerstand roept weerstand,…  .

Enerzijds lijkt het wel of we immuun geworden zijn voor het schreeuwen. We zien beelden van mensen met pijn op Tv, maar het doet ons niet zo veel meer. we zien jongeren die schreeuwen om aandacht omdat ouders er niet voor ze zijn. we zien mensen die op wat voor manier dan ook vastlopen in het leven en we doen er het zwijgen toe. 

Terug naar God

Het probleem van het vele zwijgen is m.i. dat er steeds meer geschreeuwd wordt om hulp, om redding, om verlossing, dat door het vele schreeuwen soms de stem van de Heer is als een roepende in de woestijn van stilte.  Ik geloof, met Heleen Ytsma die in een stuk schrijft dat we terug moeten naar de basis. Wij zijn christenen, hoe willen we dat vorm geven. Waaraan kan men zien dat wij christenen zijn? Hoe kan men dat in de kerk zien, hoe kan men dat buiten de kerk zien? Door opnieuw te leren luisteren naar God en elkaar, elkaar te ontmoeten en gemeenschap te hebben met elkaar gaan deuren open.

Niet door tegenover elkaar te staan komen we nader tot elkaar, maar met elkaar te gaan zitten en werkelijk ontmoeting te hebben op hartsniveau. Dan  schreeuwen we niet meer als we ons hart openen en zwijgen we niet meer om ons af te sluiten, maar zien we  elkaar zoals we werkelijk zijn. dan ontstaat er ruimte waarin we vrijheid geven en vrijheid krijgen. waar we werkelijk contact hebben van hart tot hart met elkaar en met God.  dan leren we van elkaar wie Jezus Christus is. niet door mooi verpakte woorden van een Dominee of voorganger, maar dan leren we van de Heilige Geest  die in ons en bij ons aanwezig is op dat moment.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s